CUBA en defensa de la revolución

 

Askatzaile berriak / Los nuevos libertadores (Julio Antonio Mella)

"Stop the KKK!"
"Anti-soviet cold war drive fuels Klan-nazi genocide
...(Spartacist/)"

ASKATZAILE BERRIAK

Julio Antonio Mella, komunista kubatarra

1924ko azaroa

«...  Proletalgoaren kausa, kausa nazionala da. Gaur egungo garaian, askatasunaren idealen alde garaipena lortzeko posibilitateekin borroka egin dezakeen indar bakarra da. Espartako berri baten moduan landan eta hiritan sutan jaikitzen denean, herriaren ideal guztien alde borrokatzeko

"U.S. out of Guantanamo!
Defend the gains of the Cuban Revolution!
Spartacus Youth Club"

jaikitzen da. Atzerriko kapitala suntsitu nahi du nazioaren etsaia delako. Populuaren erregimen bat ezarri nahi du, populuaren armada bat bere zerbitzura duelarik, justizia sozialaren berme bakarra dela ulertzen duelako. Jakin badakielako urreak usteldu, erotu eta tirano bihurtzen dituela gizakiak, ez du atzerriko aberatsaren lekuan aberats nazionala jarri nahi. Badaki aberastasuna gutxi batzuen eskuetan pilatzen denean gehiegikeriak eta miseria sortzen dela, horregatik aberastasuna sozializatu nahi du soilik fosilizatutako maisuek, ikasle txepelek eta burges ganoragabeek errefusatzen dituzten printzipioen arabera; Karl Marxek bilakatu zituen printzipio zientifiko hauek axioma teoriko, eta Leninek edertasunaren eta justiziaren monumentu itzel. Sozialismoaren kausa, orokorrean, berriz esango dugu, une honetako kausa da, Kuban, Errusian, Indian, Estatu Batuetan eta Txinan. Edonon. … »

—Julio Antonio Mella (Kubako Alderdi Komunista): Los nuevos libertadores;1924ko azaroa

Trotsky: « Inperialismoari aurre egin behar zaio faxismoari aurre egiteko »

 

Bilbo (Bizkaia), 2019ko apirila
Vox-en aurkako mobilizazioan txakurrek antifaxistak erasotu zituzten.

 

Trotskyk Kubako prentsari:

« Inperialismoari aurre egin behar zaio

faxismoari aurre egiteko »

P

olitikan, gauzarik inportanteena eta —nire ustez— zailena, mundu modernoko herrialde guztietan gertatzen den hil ala biziko borrokaren lege orokorrak definitzea da, alde batetik ; eta, bertzetik, herrialde bakoitzarentzako lege horien konbinazio berezia aurkitzea. Gaur egungo gizateria osoa, britainiar langileetatik Etiopiako nomadetaraino, inperialismoaren uztarriaren azpian bizi da. Ezin da hau ahantzi ezta minutu batez. Baina horrek ez du erran nahi inperialismoa modu berdinean agertzen denik herrialde guztietan. Ez. Herrialde batzuk inperialismoa daramate, bertze batzuk haien biktimak dira. Horixe da Estatu eta nazio modernoen oinarrizko banalerroa. Ikuspuntu honetatik, eta soilik aipaturiko ikuspuntutik, hartu behar da kontutan faxismoaren eta demokraziaren auzia, hain konplexua dena.

            Mexikorentzat, adibidez, demokraziak herrialde semi-kolonial batek dependentziatik ihes egiteko gogoa erran nahi du, nekazariei lurra ematea, indiarren maila kulturala igotzea, eta abar. Hitz batez errateko, Mexikoko arazo demokratikoek izaera progresista eta iraultzailea dute. Eta zer erran nahi du demokrazia Britainia Handian? Existitzen dena mantentzea, batez ere metropoliak kolonien gainean duen menperakuntza. Gauza bera Frantzian. Herrialde hauetan demokraziaren banderek ezkutatu nahi dute gutxiengo pribilegiatu batek gehiengo zapaldu baten gainean duen nagusitasun inperialista.

Faxismoa eta inperialismoa

Berebat, ezin dugu faxismoaz hitz egin “orokorrean”. Alemanian, Italian eta Japonian faxismoa eta militarismoa inperialismo gutiziatsu, sabelkoi, eta beraz, erasokor bat da. Latinoamerikako herrialdeetan faxismoa atzerriko inperialismoarekiko dependentziarik makurrenaren isla da. Gai izan behar gara, forma politikoaren azpian, eduki ekonomiko eta soziala aurkitzeko.

            Intelligentsiako zenbait zirkuluren artean entzutetsu bihurtu da “Estatu demokratiko guztien batasuna”ren aldeko ideia, faxismoari aurre egiteko. Nire iritziz ideia hori fantastikoa da, lilurakeria, soilik masei engainatzeko balio du, bereziki herri ahul eta zapalduei. Norbaitek sinetsi dezake benetan, sikiera une batez, Chamberlainek, Daladierrek edo Roosveltek, “demokrazia”ren printzipio abstraktua defenditzeko, gerra bat deklaratzeko gai direnik? Britainiar gobernuak demokrazia horrenbeste maitatuko balu Indiari askatasuna emanen lioke. Gauza bera Frantziaren kasuan. Britainia Handiak nahiago du Francoren diktadura Espainian langileen eta nekazarien aginte politikoa baino, Franco britainiar inperialismoaren agente atsegin eta fidagarriagoa izan daitekeelako. Ingalaterrak eta Frantziak ez zioten aurre egin Hitler-i Austria entregatu ziotenean, baina halabeharrez gerra deklaratuko liokete beraien koloniak ukitzeko ausardia izango balu.

            Ondorioz, ez dago faxismoari aurre egiterik inperialismoari aurre egin gabe. Herrialde kolonial eta semi-kolonialek, lehen-lehenik, euren zapaltzaile zuzena den herrialde inperialistaren aurka borrokatu behar dute, faxismoaren edo demokraziaren mozorroa janzten duen erreparatu gabe.

            Latinoamerikako herrialdeetan, faxismoaren aurka borrokatzeko modurik hoberena, eta seguruena, laborantza-iraultza egitea da. Mexikok urrats inportanteak eman zituenez zentzu honetan, Cedillo jeneralaren altxamendua airean gelditu zen. Aldiz, Espainian, Azañaren gobernuak —eta bere aliatu Stalin-ek— errepublikanoen porrot latzen errua dute, laborantza-iraultza eta langileen mugimendu independentea deuseztatu dituztelako. Herrialde ahul eta semi-kolonialetan, politika sozial kontserbadore batek, eta erreakzionario batek are gehiago, traizioa egiten dio, hitz honen zentzurik zabalenean, independentzia nazionalari.

Stalin — mundu mailako jendarmea

Galdetuko zait nola azaldu daitekeen Urriko Iraultzatik sortutako gobernu sobietar batek mugimendu iraultzailea suntsitzea Espainian. Erantzun erraza du horrek: kasta burokratiko pribilegiatu berri batek, arras kontserbadore, handizale eta tiranikoak soviet-en gainetik jartzea lortu du. Burokrazia honek ez du konfiantzarik masetan eta beldurra die. Klase agintarietara gerturatu nahi du, inperialista “demokratiko”etara bereziki. Stalin-ek, bere fidagarritasuna frogatzeko, poliziaren rola hartzeko prest da mundu mailan. Burokrazia stalinista eta bere agentzia —Komintern-a— herri ahul eta kolonialen independentzia eta aurrerabidearentzat arriskurik handiena dira orain.

            Kuba oso gutxi ezagutzen dut, eta beraz ezin dut zuen aberriari buruzko iritzi independenterik eman. Zuek nik baino hobeki epaitu dezakezue arestian emandako iritziak Kubako egoerari aplikatu ahal zaizkion. Niri dagokidanez, espero dut laster Antilletako Perla bisitatzeko aukera izatea, zuen herria gertuagotik ezagutzeko; herri honi nire agurrik bero eta zintzoenak bidaltzen dizkiot zuen egunkariaren bitartez.

Coyoacan, D.F.

—Lev TROTSKY, iraultzaile boltxebike-leninista; 1938ko irailak 21.

 

Socialist Appeal , New York, 1938-aza.-8
SWP / Socialist Workers Party

 "Communist League of America for the Fourth International".
"...workers republic in Cuba against American intervention -Communist League of America-"
 

EL TITAN DE BRONCE

“De España jamás esperé nada; siempre nos ha despreciado, y sería indigno que se pensase en otra cosa. La libertad se conquista con el filo del machete, no se pide: mendigar derechos es propio de cobardes incapaces de ejercitarlos.” (1896)

LA FIESTA DE LA RAZA (Julio A. Mella)

12 de octubre: "ELS MOSSOS PROTEGEIXEN ELS FEIXISTES"

 

 

ARRAZAREN EGUNA

JULIO ANTONIO MELLA

(PCC, Partido Comunista de Cuba)  

 

1928ko urria.

 

B

este behin ere Amerikako gachupin nostalgikoek beren eguna ospatu dute; merkatariek, partikularrek, espartinen industrialek eta idazle iberoamerikanistek fronte bakar bat osatu dute errege tuberkulosoa, Primo de Rivera mozkortia eta «kondairetako Espainiak Amerika indiarrean egin dituen lori zibilizatzaile handiak» laudatzeko.

Beharrezkoa da teoria guzti horri aurre egitea, kontinente honetan espainiar inperioak utzi dituen hondarretatik bizitzeko interesa dutenei —hots, guakamaioen koloreko banderaren gibelean izkutatzen diren merkatariei, lur-jabe handiei edo idazle hauei— euren burua zuritzeko besterik ez du balio-eta.

Espainiari ez diogu ezer zor. Aldiz, Espainia dago gurekin zorretan. Edozein historiari erreparatuz gero, konturatuko gara Espainiak urrea, zilarra eta indiarren lana andanaka lapurtu zizkigula. Erlijio batekin ordaindu zigun, eta horixe da dena. Herrien balantza ekonomikoan fitsik ez du balio erlijioak. Bai, Espainia da gure zorduna. Pertsona zintzoak jakin behar du Espainiak zenbait urtez Europan izan zuen nagusitasuna lortzeko aukera izan bazuen, hori gure aberastasunei esker, gure produkzio-ahalmenari esker izan zela bakarrik. Espainiar burgesiak Amerikari esker lortu zuen bere garapena. Burgesia honen metatze kapitalista primitiboa guri esker izan zen, baina, ondotik, burgesia honek ez zuen bere burua babesteko gaitasunik izan Ingalaterraren eta Frantziaren aurrean: hain zen ezgauza! Zer irakatsi behar zigun berak, bada?

Aldiz, akiturik uzten gaitu. Gure oreka ekonomikoa bermatzeko ahalmenik gabe. Etnikoki, ergelkeria bat da esatea «Urriaren Hamabiaren arraza» bat existitzen dela. Batasun etniko berri batetarantz baldin bagoaz ez da Espainiarengatik ezta espainolekin: «arraza bat»en inguruan hitz egitea eta kontzeptu hori erregearekin, Primo [de Rivera]-rekin eta burgesia gachupina zaharrarekin lotzea egiazko arraza amerikarretik benetan existitu daitekeena kalumniatzea da: hots, milioika proletario esplotatu kalumniatzea da.

Urriaren Hamabia? Espainia, amerikarren obrari eta aberastasunari esker, Nazio izatera heltzeko aukera izan zuen eguna.

Burges gachupinoek ospatu eta zuritu dezatela euren jaieguna. Guk —gertaera horiek argi eta garbi ulertzen ditugulako—proletalgo espainolak euren apaizak, euren nobleak, euren militarrak, euren burgesak harrapatu eta sarraskitu ditzatela gura dugu, Amerikako Konkistaren garai zibilizatzailean egin ohi zen bezala...

Eta erregearekin zer? Ez da akabatu behar. Aski da erregimen sozialistak Escorialaren Museora lekualdatzen badu. Jadanik momifikatua dago-eta.

—Julio Antonio Mella, PCC. 1928ko urria.

 

"12 D'OCTUBRE
Res a celebrar!"

LA FIESTA DE LA RAZA  
JULIO ANTONIO MELLA

(PCC, Kubako Alderdi Komunista)

1928ko urria.

 

U

na vez más los nostálgicos gachupines de la América han festejado su día; comerciantes, particulares, industriales de alpargatas y escritores iberoamericanistas han hecho un frente único para elogiar al rey tuberculoso, al borracho Primo de Rivera y a «las grandes glorias civilizadoras de la España legendaria en la América india».

Necesario es contrarrestar toda esta teoría que no tiene más fin que el hacerse propaganda los interesados en vivir del resto del imperio español en este continente: los comerciantes, latifundistas o escritores que se cobijan todavía bajo la bandera color de guacamayo.

A España no le debemos nada. Ella es la que está en deuda con nosotros. Véase cualquier historia y se comprenderá que España nos extrajo muchos millones en oro, plata y trabajo indio. Nos pagó con una religión y eso es todo. En la balanza económica de los pueblos la religión vale menos que el agua. Sí, España es nuestra deudora. Cualquiera que sea honesto sabrá que si España pudo tener la hegemonía que por varios años tuvo en Europa se debe exclusivamente a nuestras riquezas, a nuestra capacidad para producir. Si la burguesía española se desarrolló fue por esta América. Nosotros permitimos la acumulación capitalista primitiva de esa burguesía que no supo defenderse de Inglaterra y Francia después: ¡tanta era su incapacidad! ¿Qué nos iba entonces a enseñar?

Por el contrario, nos deja exhaustos. Incapacitados para crear nuestra estabilidad económica. Étnicamente, resulta estúpido decir que hay «la raza del Doce de Octubre». Si vamos hacia una nueva unidad étnica no es por España ni con los españoles: hablar de «la raza» y unir este concepto al rey, a Primo [de Rivera] y a la caduca burguesía gachupina es calumniar lo que puede haber de verdadera raza americana: millones de proletarios explotados.

¿Doce de Octubre? El día que España pudo ascender a Nación por la obra y la riqueza de los americanos.

Festejen su día, mixtificándolo, los burgueses gachupines. Nosotros, con una concepción clara de los hechos, solo hacemos votos por el advenimiento del día en el que el proletariado español tome sus curas, sus nobles, sus militares, sus burgueses y haga con ellos una de esas matanzas que se acostumbraban en la América durante el período de la Conquista...

¿Y el rey? No debe ser muerto. Basta con que el régimen socialista lo traslade al Museo del Escorial. Ya está momificado.

Julio Antonio Mella, octubre de 1928 .

ARRAZAREN EGUNA (Julio A. Mella)



Ameriketako inbasioa
Diego Riveraren mural baten arabera.

ARRAZAREN EGUNA

JULIO ANTONIO MELLA

(PCC, Partido Comunista de Cuba)  

1928ko urria.

B

este behin ere Amerikako gachupin nostalgikoek beren eguna ospatu dute; merkatariek, partikularrek, espartinen industrialek eta idazle iberoamerikanistek fronte bakar bat osatu dute errege tuberkulosoa, Primo de Rivera mozkortia eta «kondairetako Espainiak Amerika indiarrean egin dituen lori zibilizatzaile handiak» laudatzeko.

Beharrezkoa da teoria guzti horri aurre egitea, kontinente honetan espainiar inperioak utzi dituen hondarretatik bizitzeko interesa dutenei —hots, guakamaioen koloreko banderaren gibelean izkutatzen diren merkatariei, lur-jabe handiei edo idazle hauei— euren burua zuritzeko besterik ez du balio-eta.

Espainiari ez diogu ezer zor. Aldiz, Espainia dago gurekin zorretan. Edozein historiari erreparatuz gero, konturatuko gara Espainiak urrea, zilarra eta indiarren lana andanaka lapurtu zizkigula. Erlijio bat eman zigun trukean, eta horixe da dena. Herrien balantza ekonomikoan fitsik ez du balio erlijioak. Bai, Espainia da gure zorduna. Pertsona zintzoak jakin behar du Espainiak zenbait urtez Europan izan zuen nagusitasuna lortzeko aukera izan bazuen, hori gure aberastasunei esker, gure produkzio-ahalmenari esker izan zela bakarrik. Espainiar burgesiak Amerikari esker lortu zuen bere garapena. Burgesia honen metatze kapitalista primitiboa guri esker izan zen, baina, ondotik, burgesia honek ez zuen bere burua babesteko gaitasunik izan Ingalaterraren eta Frantziaren aurrean: hain zen ezgauza! Zer irakatsi behar zigun berak, bada?

Aldiz, akiturik uzten gaitu. Gure oreka ekonomikoa bermatzeko ahalmenik gabe. Etnikoki, ergelkeria bat da esatea «Urriaren Hamabiaren arraza» bat existitzen dela. Batasun etniko berri batetarantz baldin bagoaz ez da Espainiarengatik ezta espainolekin: «arraza bat»en inguruan hitz egitea eta kontzeptu hori erregearekin, Primo [de Rivera]-rekin eta burgesia gachupina zaharrarekin lotzea egiazko arraza amerikarretik benetan existitu daitekeena kalumniatzea da: hots, milioika proletario esplotatu kalumniatzea da.

Urriaren Hamabia? Espainia, amerikarren obrari eta aberastasunari esker, Nazio izatera heltzeko aukera izan zuen eguna.

Burges gachupinoek ospatu eta zuritu dezatela euren jaieguna. Guk —gertaera horiek argi eta garbi ulertzen ditugulako—proletalgo espainolak euren apaizak, euren nobleak, euren militarrak, euren burgesak harrapatu eta sarraskitu ditzatela gura dugu, Amerikako Konkistaren garai zibilizatzailean egin ohi zen bezala...

Eta erregearekin zer? Ez da akabatu behar. Aski da erregimen sozialistak Escorialaren Museora lekualdatzen badu. Jadanik momifikatua dago-eta.

—Julio Antonio Mella, PCC. 1928ko urria.

Manifestación trotskista en EE.UU. en defensa de la revolución cubana y la URSS
y por la victoria militar de los izquierdistas salvadoreños.

Labor Defender:
"J.A. MELLA MURDERED
 by Dollar Terror"

 

Kuba 1868: Kolonialismoaren eta esklabotzaren kontrako gerlaren hastapenaren 150. urtemuga

1868-2018

Laster 150 urte beteko dira Espainian 1868ko Iraileko Iraultza gertatu zenetik. Kuba Espainiako kolonia bat zen garai horretan, baina Iberian jazotako guztiak eragina izan zuen uhartean, eta berehala Hamar Urteko Gerra iraultzailea piztu zen independentisten eta kolonialisten artean, azken hauek esklabotzaren defendatzaile sutsuak. Independentziaren aldeko gerrak esklabotzaren abolizioa ekarri zuen moduan, gaur egun ere Espainiak zapaltzen dituen nazioen borroka askatzaileak esklabotza kapitalistaren abolizioa eragin dezake.

 

-1868-

Manifiesto de la Junta Revolucionaria de la Isla de Cuba, dirigido a sus compatriotas y a todas las naciones

Manzanillo, 10 de octubre de 1868 .

El general en jefe, Carlos Manuel de Céspedes.

Al levantarnos armados contra la opresión del tiránico gobierno español, siguiendo la costumbre establecida en todos los países civilizados, manifestamos al mundo las causas que nos han obligado a dar este paso, que en demanda de mayores bienes, siempre produce trastornos inevitables, y los principios que queremos cimentar sobre las ruinas de lo presente para felicidad del porvenir.

Nadie ignora que España gobierna la isla de Cuba con un brazo de hierro ensangrentado; no solo no la deja seguridad en sus propiedades, arrogándose la facultad de imponerla tributos y contribuciones a su antojo, sino que teniéndola privada de toda libertad política, civil y religiosa, sus desgraciados hijos se ven expulsados de su suelo a remotos climas o ejecutados sin forma de proceso, por comisiones militares establecidas en plena paz, con mengua del poder civil. La tiene privada del derecho de reunión como no sea bajo la presidencia de un jefe militar; no puede pedir el remedio a sus males, sin que se la trate como rebelde, y no se le concede otro recurso que callar y obedecer.

La plaga infinita de empleados hambrientos que de España nos inunda, nos devora el producto de nuestros bienes y de nuestro trabajo; al amparo de la despótica autoridad que el gobierno español pone en sus manos y priva a nuestros mejores compatriotas de los empleos públicos, que requiere un buen gobierno, el arte de conocer cómo se dirigen los destinos de una nación; porque auxiliada del sistema restrictivo de enseñanza que adopta, desea España que seamos tan ignorantes que no conozcamos nuestros sagrados derechos, y que si los conocemos no podamos reclamar su observancia en ningún terreno.

Amada y consideraba esta isla por todas las naciones que la rodean, que ninguna es enemiga suya, no necesita de un ejército ni de una marina permanente, que agotan con sus enormes gastos hasta las fuentes de la riqueza pública y privada; y que sin embargo España nos impone en nuestro territorio una fuerza armada que no lleva otro objeto que hacernos doblar el cuello al yugo férreo que nos degrada [...]

Manzanillo, 10 de Octubre de 1868.—

El general en jefe, Carlos Manuel de Céspedes.

http://historia.cubaeduca.cu/mnifiesto-diez-de-octubre

Mensaje de los trotskistas de la RDA a los cubanos (1989)

Alemaniar Errepublika Demokratikoa

-

SPARTAKIST :

¡Saludos internacionalistas a

nuestros compañeros cubanos!

Internationalistische Grüße an unsere kubanischen Genossen!

Internationalist greetings to our Cuban comrades

 

La Revolución Bolchevique de 1917 acogió a todos los luchadores

revolucionarios del mundo como ciudadanos plenos en la nueva república

soviética. Así también la revolución política proletaria alemana les ofrece a

ustedes, nuestros hermanos de clase, la mano de la solidaridad

internacionalista.

Los obreros revolucionarios de la RDA saludan las aportaciones duraderas

que Uds. y sus compatriotas han hecho en su victoriosa revolución contra los

sanguinarios imperialistas norteamericanos y sus aliados burgueses cubanos.

Reconocemos los terribles sacrificios que han hecho al llevar a cabo sus

esfuerzos internacionalistas en su defensa de Angola y Namibia contra las

fuerzas del apartheid sudafricano.

Una nueva Alemania gobernada por la genuina democracia proletaria de

soviets, consejos de obreros y soldados—una Alemania roja que Lenin,

Luxemburg y Liebknecht reconocerían como suya—extenderá a todos los

trabajadores fraternales aquí un salario y vivienda decentes, la igualdad

social, dignidad, libertad y honor. 

Mientras el estalinismo en Europa Oriental se derrumba bajo su propio

peso burocrático, la claudicante política de Gorbachov de "coexistencia

pacífica" con el imperialismo pone en peligro a combatientes desde Jalalabad

hasta San Salvador.

Únanse a nosotros para ayudar a librar a la RDA del estalinismo abusivo y

para ayudar a derrotar a los que restablecerían el capitalismo del Tercer

Reich de Hitler y su sucesor, el Cuarto Reich de Kohl. Juntos podemos luchar

contra los imperialistas que condenan al hambre a las masas de Asia, África

y América Latina. Juntos podemos luchar contra el subdesarrollo y las

prácticas estalinistas que amenazan a su patria.

Hay que formar comités de solidaridad para avanzar la revolución obrera

en Alemania—juntos podemos mostrar el camino hacia un futuro de

abundancia socialista para toda la humanidad.

Spartakist Gruppen

Trotzkistische Liga Deutschlands

 

[Helbidea eta telefonoa agertzen da hemen]

Westberlin

 

¡Hasta la victoria siempre!

¡Poder a los consejos de obreros y soldados!

¡Por una Alemania Roja en una Europa Socialista!

 

Arbeiterpressekorrespondenz,  13. dez. 1989, nr. 5

Herausgegeben von der Trotzkistischen Liga Deutschlands

Internationale Kommunistische Liga (Vierte Internationalisten)

 

·         https://www.marxists.org/history/etol/document/icl-spartacists/periodicals/spartakist-apk/apk_05.pdf

·         http://www.icl-fi.org/



DDR, 1990
Antifaxistak sobietar askatzailearen monumentuan

Alemania Demokratikoan fabrikek jabetza kolektiboa zuten

Communist League of America for the 4th International

New York, 1934. "...workers republic in Cuba against American intervention (C.L.A.)", eta abar.

ezkerreko bandera

trotskistak.blogspot

Invasión de Granada, 1983-2013

¡Arriba los heroicos obreros de la construcción!

¡Muerte al imperialismo!