Workers Hammer: “Europar Batasuna, euskaldunen eta katalanen etsai amorratua”

“

 Europako Estatu Batu Sozialisten aldeko aldarria, modu boluntario batez elkarturik, Europar Batasuna suntsitzea eskatzen du, patroien eta bankarien partzuergo honetan Europako herrialde ahul eta menpekoek potentzia inperialista boteretsuenen —Alemania nagusiki, Frantziarekin (eta oraingoz) Ingalaterrarekin batera— zapalkuntza eta esplotazioa pairatzen dute. Europar Batasuna euskaldunen, katalanen eta independentzia lortzen saiatzen diren nazio zapalduen etsai amorratua da. Langileen Europa kide nazional ororen erabateko berdintasunean oinarrituko da.

—Workers Hammer, 246. alea (2020)

·         https://www.icl-fi.org/english/wh/246/editorial.html

 

 

Los “sinceros defensores” de la liberación nacional (Partido Comunista)

Los “sinceros defensores” de la liberación nacional

Euskadi Roja

Órgano en Euskadi del Partido Comunista (S.E. de Internacional Comunista)

 

L

a “Esquerra” catalana, el partido de Catalunya que bajo su programa demagógico antes del 14 de abril explotaba el sentimiento popular de las grandes masas del pueblo catalán, y que nuestro Partido combatía implacablemente, desmenuzando su contenido contrarrevolucionario, forma hoy parte, en la persona del demagogo Companys, del Gobierno central imperialista, del Gobierno que viene a completar con las actuales Cortes contrarrevolucionarias la obra de represión y asesinatos dando,  o dotando al poder de los banqueros y terratenientes de nuevas armas sangrientas, de nuevas leyes que servirán para ametrallar a los obreros y campesinos hambrientos, que justificarán las deportaciones de los militantes revolucionarios (Ley de vagos), como en tiempos de la monarquía borbónica, y a la vez dotarán de un máximo poder al gobierno imperialista que a diario fortalece sus posiciones imperialistas, en Cataluña, Euskadi y Galicia, como en las colonias del Africa (Marruecos).

                Las masas populares de Cataluña, las que aún creían en las “virtudes” heroicas del partido de Maciá [sic],  las que creyeron de buena fe en la política “revolucionaria” de la “Esquerra” y aún siguen influenciadas por dicho partido, habrán visto tal vez con asombro ingenuo que un partido que “lucha” por la “liberación” nacional de Catalunya forme parte del Gobierno central, del Gobierno imperialista, que envía diariamente refuerzos de guardias de Asalto y civiles para ametrallar a los obreros y campesinos, y las masas populares que honradamente luchan por la liberación nacional y social de Catalunya. (…)

                Tenemos que hacer comprender a las masas hambrientas, a las masas de Catalunya, Euskadi y Galicia que solo bajo la dirección del P.C.[Partido Comunista] y la I.C. [Internacional Comunista]encontrarán el camino de su emancipación, el camino de su liberación nacional y social. (…)

Aurelio Aranaga

—Euskadi Roja (Órgano en Euskadi del Partido Comunista (S.E. de I.C.). 1. urtea, 14. alea. Donostia, 1933ko ekainak 24

https://w390w.gipuzkoa.net/WAS/CORP/DKPAtzokoPrentsaWEB/buscar.do?amicus=41781&lang=eu&anti_cache=1582409913261

Frantziako Liga Trotskista: «Independentzia Kataluniarentzat!»

«Euskal nazio bakar bat eta nazio katalan bakar bat dago, eta Espainiako eta Frantziako Estatu kapitalistek separatuta eta zapalduta dauzkate»

 

«Langileriak bere indar sozial itzela mobilizatzen badu, eta zapaldu ororen buru gisa altxatzen bada, independentzia errealitate bihur dezake»

 

2019ko urria. Bilbo.

Le BOLCHEVIK:

Estatu espainolak buruzagi katalanak kondenatu ditu

Berehalako askatasuna
independentista guztientzako!

Independentzia Kataluniarentzat!

Langileen errepublika baten alde!

 

 Itzulpen ez ofiziala. Originalak:

·         Katalanez: https://www.icl-fi.org/catala/fullet/2019tractencatalan.pdf
·         Ingelesez: https://www.spartacist.org/english/wv/1164/catalonia.html

·         Frantsesez: https://www.icl-fi.org/francais/suppl/2019tractcatalognefrmaq.pdf

·         Gazteleraz: https://www.icl-fi.org/francais/suppl/2019tractcatalogneespagnol.pdf

 

Urriak 19     

U

rriaren 14an haserreak eztanda egin du Katalunian, eta politikari eta militante katalanei ezarritako 9 eta 13 urte bitarteko kartzela-zigorren kontrako manifestazio jendetsuak egin dira. Epaiketa-fartsa honek katalanen aurkako chauvinismo gaztelaua hauspotu du, eta alderdi nazionalista katalanen buruzagiak, eta beraiekin batera Oriol Junqueras  —Kataluniako Generalitateko (gobernu autonomoa) presidente-ordea— eta Carme Forcadell —Parlamenteko lehendakaria ohia— kondenatu dituzte 2017ko erreferendum independentista antolatzeagatik. Akusazioak eskandalagarriak dira: “sedizioa”, “desobedientzia”, “diru publikoaren erabilera bidegabea”. Hamabi akusatuetako 9 zigortzeaz gain, Auzitegi Gorenak euroagindua aktibatu du berriro ere Carles Puigdemont atxilotzeko, 2017ko urritik Belgikan errefuxiatuta baitago Generalitateko presidente ohia. Politikari katalan ezagunen aurkako kondenak eta jazarpena mehatxu makur bat da zapaldutako nazio katalana, euskalduna eta galiziarrarentzat, eta argi utzi nahi du herrien kartzela espainolaren “batasun hautsezina” ez dela negoziatzen.

Kondenen berri izan eta ordu batzuetara milaka lagun atera dira kalera Bartzelonako eta Kataluniako beste hiri batzutan, Perpinyà barne. Elkartasun manifestazioak egin dira, halaber, Donostian, Korsikan eta Bretainian. Bartzelonako aireportua blokeatzeko asmoa zuen manifestazio jendetsu bat basatiki erreprimitu dute elkarlanean polizia nazional espainolak eta Mossoek (Kataluniako polizia autonomoa). Hamarnaka manifestari zauritu dituzte eta 22 urteko gazte batek begia galdu du, poliziak jaurtitako gomazko bala baten erruz. Manifestazio independentistak greba orokor batekin heldu dira gorenera, laugarrena bi urtean, eta urriaren 18an 500mila lagun baino gehiago bildu ziren Bartzelonako manifestazioan, kasu honetan ere poliziaren oldarraldiaren ondorioz 200 lagun artatu dituzte ospitaletan. Grebak garraio publikoaren erdia geldiarazi du, eta indar nabarmena izan du unibertsitatean eta zerbitzu publikoetan. Modu erabakigarrian zamaketariak grebara batu eta protestara joan ziren.

Liga Komunista Internazionala (Laugarren Internazionalaren aldekoa) alderdi internazionalista proletario bat denez, Kataluniaren independentziaren aldeko kausa justua babesteagatik kartzelatutako eta atxilotutako lagun guztien berehalako askatasuna eskatzen du. Espainian eta Frantzian dauden preso nazionalista katalan eta euskaldun guztiak askatu! Carles Puigdemont bakean utzi!

Euskal nazio bakar bat eta nazio katalan bakar bat existitzen dira, eta bi Estatu kapitalista horiexek separatuta eta zapalduta dauzkate. Alde “espainolean” garatzen den Kataluniaren independentziaren aldeko mugimendua mehatxu bat da halaber inperialismo frantsesaren “errepublika bateratu eta banaezina”rentzat; horregatik, burgesia frantsesak ez du etsaitasun gutxiago bi nazio hauen independentziaren aurrean. Horrela ba, Macron-ek honako hau adierazi zuen 2017ko urrian: «Espainia zuzenbide-Estatu bat da, eta arau konstituzionalak ditu. Berak [Espainiar presidenteak] errespetarazi nahi ditu, eta nire babes osoa dauka» (Libération, urriak 14). Ipar eta hego, independentzia Katalunia eta Euskal Herriarentzat! Independentzia-eskubidea Galiziarentzat!

            Pedro Sanchez-en PSOE, estatu espainolaren buru, paper nagusia du errepresioa orkestratzen. Azken asteotan, terrorismoa leporatuta, akusazio zentzugabetan oinarrituriko atxiloketak egin ditu. Auzitegi Nazionalak (Justizia Ministerioaren atal bat) Tsunami Democràtic-i terrorismoa leporatu dio, baina bere “krimen” bakarra azken manifestazioetan paper inportante bat edukitzea izan da. Sanchez-ek 155. artikulua ezartzearekin mehatxatzen du, autonomia katalanaren edozein aztarna deuseztatuz; PP neofrankistako buru Mariano Raxoik, bere aitzindariak, 2017an halaxe egin zuen baita ere. Sozialdemokratak, heriotzeraino leialak espainiar monarkiarekin, beti izan dute Estatu espainoleko toki guztietan lehen mailako rol bat katalanen kontrako chauvinismoa langileen eta zapalduen artean hauspotzen. Behera monarkia! CC.OO. eta UGT federazio sindikalen buruzagi espainol traidoreek, halaber, chauvinismo gaztelaua hedatzen paper garrantzitsu bat dute: ez diote babesik eman Kataluniako greba orokorrari!

Langile-mugimenduaren independentzia politikoaren alde!

Politikari burges katalanek erabateko konfiantza dute Europar Batasunarengan, baina langileek ez dute lilurakeri hori izan behar, Europar Batasunak ez diolako sekula laguntzarik emango Kataluniari estatu espainolaren errepresioaren aurrean. Europar Batasuna ez da estatu supranazional bat, baizik-eta bankarien eta patroien kartel bat, inperialismo alemanak nagusitasuna duelarik bertan (eta frantsesa bigarren tokian da). Bere izateko arrazoia ahalik eta etekinen gehien lortzea da, Europa osoko langileriaren esplotazio maximoa lortuz.

Periodico comunista de EE.UU. pide la
independencia para Catalunya
 y la amnistia
 

Inperialistentzat, Estatu kide ahulenen subiranotasun nazionala zapaltzea da kontua. Europar Batasuna, bere izaeragatik, nazio zapalduak askatzeko borrokaren etsai amorratua da. Buruzagi katalanen kontrako kondenari erantzunez, Europako Batzordeak ordena konstituzional espainola erabat errespetatzen duela esan du, «Espainiaren erabaki judizialak barne» (euobserver.com, urriak 15). Behera EB ! Gora Europako estatu batu sozialistak, modu boluntario batean elkarturik !

Kataluniak ez du Estatu batek dituen ezaugarri propiorik —indar armatuak, bereziki— estatu espainolaren erasoei eusteko. Ez dago Kataluniaren independentziaren kausa burgesia katalanaren esku uzterik, gobernu espainolari “elkarrizketa” erregutzen diolarik. Ondoz ondoko gobernu katalanak, PDeCAT eskuineko alderdi burgesaren, eta aurretik, CiUren esku izan dira, eta Madrilekin elkarlanean jarduten dira; sarritan, halaber, Esquerra Republicana eta CUPekin, langileen aurkako austeritatea ezartzeko eta sindikatuak bortizki erasotzeko, Mossoen bitartez greban dauden langileak eta militante independentistak erasotu dituzte.

Emantzipazio nazionalaren aldeko borroka, iraultza proletarioaren indar eragile bilakatzearen alde borrokatzen dugu. Langileriak bere indar sozial itzela mobilizatzen badu, eta zapaldu ororen buru gisa altxatzen bada, independentzia errealitate bihur dezake. Beharrezkoa da, borrokaren bitartez, Espainia osoko eta Frantzia osoko langileei erakustea soldatapeko esklabotza kapitalistatik euren emantzipazio propioa lortzeko, biziki garrantzitsua dela Kataluniaren eta Euskal Herriaren independentziaren aldeko borroka. Borroka hau langileriaren gaur egungo buruzagitza salduaren aurka egin behar da, alderdi leninista-trotskistak forjatzeko borrokan, eta berriro ere altxatutako IV. Internazional baten kide izanik, langileria boterera gidatzeko tresna izango da.

—Le BOLCHEVIK, (LKI Liga Komunista Internazionala). 2019-10-19. Itzulpen ez ofiziala.

« La solución a la liberación nacional de los pueblos catalán y vasco era similar a la de la cuestión colonial »

Gerra Zibila: "Viva Trotski" milizianoen blindatu batean

«

La coalición republicano-socialista gobernó las colonias españolas en Marruecos, como lo había hecho la monarquía, a través de la Legión Extranjera y de los mercenarios nativos. Los socialistas argumentaban que cuando las condiciones lo justificasen extenderían la democracia a Marruecos y le permitirían beneficiarse de las mejoras de un régimen progresista.

Trotsky y sus partidarios calificaron la posición socialista de acto de traición a un pueblo oprimido. Pero, incluso por la seguridad de las masas españolas, Marruecos debía ser liberado. Los especialmente viciosos legionarios y mercenarios que allí se criaban serían la primera fuerza en ser utilizada por un golpe reaccionario, y Marruecos su base militar para la reacción. Los obreros mismos debían luchar por la retirada inmediata de todas las tropas y la independencia de Marruecos, e incitar al pueblo marroquí a conseguirla. La libertad de las masas españolas estaría en peligro mientras las colonias no fuesen liberadas.

La solución a la liberación nacional de los pueblos catalán y vasco era similar a la de la cuestión colonial. (...)

—F. Morrow ; The Civil War in Spain — Towards Socialism or Fascism? (Pioneer Publishers, New York) https://www.marxists.org/archive/morrow-felix/1936/09/civilwar.pdf

Trotsky: Lettre à Lucie Leiziaga (Jeanne Leziagazahar)

Trotsky:

« ...langileriak metropoliaren kontra matxinatzen diren koloniei babesa eman behar die. Ez bakarrik Ingalaterran, Frantzian ere, iraultza sozialak, proletalgoaren insurrekzioaz gain, metropoliaren kontrako herri kolonialen insurrekzioa erran nahi du. Afera honetan gauzak garbi adierazten ez badira, chauvinismoa sortu eta zuritu baino ez da egiten»

 

« ...le devoir de la classe ouvrière est de soutenir les colonies qui s'insurgent contre la métropole. Non seulement en Angleterre, mais en France, la révolution sociale com­porte, en même temps que l'insurrection du prolétariat, l'insurrection des peuples coloniaux contre la métropole. Le manque de netteté sur cette question ne peut qu'engendrer et couvrir le chauvinisme. 

 

 

 

Lev Trotsky:

LETTRE A LUCIE LEIZIAGA

SUR L’HUMANITÉ

1921eko ekainaren 23a

 

(2. ZATIA)

 

Hona hemen Trotsky boltxebikeak Lucie Leiziaga euskal komunistari bidalitako eskutitza.

 

         Jaiotzez Jeanne Leziagazahar zuen izena eta Donapaleun (Nafarroa Beherean) sortu zen 1880an. SFIO-n militatzen hasi zen 1. Mundu Gerlak eztanda egin baino lehenago. Ondoren Alderdi Komunista – Internazional Komunistaren Adar Frantsesean (PC-SFIC-en) buruzagitza ardurak izan zituen. Lenin eta Trotskyren garaiko III. Internazionalean lan politikoak egin zituen Moskun.

         Hemen bere ezizenaren deitura euskaldundu den arren «L. Leiciague» da erarik arruntena prentsa frantsesean.

Marxists.org-en azaltzen den moduan agertzen da hemen Trotskyren gutuna (izenburua izan ezik).

(...)

5 –

Les camarades luxembourgeois se sont plaints de l'indifférence du parti aux violences exercées par l'armée du gouvernement français contre les ouvriers de leur pays. Je n'ai trouvé là-dessus, dans l'Humanité, qu'un seul article, celui du camarade Victor Méric. Il est hors de doute qu'on pouvait et qu'on devait, en l'occur­rence, développer une agitation beaucoup plus soutenue.

6 –

 Les questions coloniales ne sont que très faiblement reflétées dans les colonnes de l'Humanité. Et pourtant, l'attitude face à l'asservissement des colonies est la véritable pierre de touche du degré d'esprit révolu­tionnaire d'un parti prolétarien. L'article du numéro du 20 mai sur le prétendu complot en Indochine est écrit dans un esprit démocratique et non dans un esprit communiste. Il nous faut profiter de toutes les occasions pour incul­quer aux ouvriers l'idée que les colonies ont le droit de se soulever contre la métropole et de s'en séparer. Nous sommes tenus, en toute occasion, de souligner que le devoir de la classe ouvrière est de soutenir les colonies qui s'insurgent contre la métropole. Non seulement en Angleterre, mais en France, la révolution sociale com­porte, en même temps que l'insurrection du prolétariat, l'insurrection des peuples coloniaux contre la métropole. Le manque de netteté sur cette question ne peut qu'engendrer et couvrir le chauvinisme.

7 –

Dans une série d'articles et particulièrement de commentaires, on observe un usage irréfléchi des mots « patrie », « république », « mourir pour son pays », etc. C'est justement en France que l'exactitude de la terminologie, le caractère de classe strictement mesuré de la phraséologie politique sont nécessaires, plus que partout ailleurs.

8 –

Je ne citerai point les innombrables exemples des flottements et même de l'irrésolution de l'Humanité dans sa ligne envers le syndicalisme. Une série d'articles sont en contradiction avec les principes fondamentaux du marxisme et du communisme. Des communistes écrivent des articles diamétralement opposés aux directives du parti. Les résolutions des syndicalistes sont imprimées sans commentaires. Il est incontestable que, dans la période actuelle, l'Humanité doit ouvrir ses colonnes à la discussion de la question syndicale et permettre à la partie adverse d'exposer son point de vue. Mais la voix de la rédaction doit toujours se faire entendre, sinon le lecteur s'embrouille et finit par être complètement désorienté. La discussion de cette question, surtout en France, fera apparaître un extraordinaire bariolage d'opinions. Si la rédaction ne tient pas le gouvernail d'une main ferme, il peut en résulter une inextricable confusion. Au contraire, si la rédaction ne dévie pas de la voie qu'elle s'est tracée, la masse choisira la ligne communiste véritable et la suivra fidèlement, en rejetant bien loin la confusion, les réticences, les contradictions de ses adversaires.

9 –

L'Humanité insère volontiers les photographies de ministres allemands et anglais, de social-démocrates allemands, etc. J'estime qu'il serait beaucoup mieux de les remplacer par les portraits des commu­nistes. Il faut rapprocher les uns des autres les partis communistes, ainsi que les personnes.

En terminant, je profite de l'occasion pour vous exprimer une fois encore mon admiration pour votre Gassier (*).

Salut communiste.

—Lev Trotsky, iraultzaile boltxebikea 

 

Jeanne Leziagazahar (Lucie Leiziaga)
euskal komunista, delegatua 3. Internazionalean

 

LKI: "Jaka horiak: Proletalgoak borrokaren buruzagitza hartu behar du!"

LKI-k honako hau adierazi du jaka horien mugimenduari buruz:

https://www.icl-fi.org/francais/suppl/gilets-jaunes-2018.pdf

"Jaka horiak: Proletalgoak borrokaren buruzagitza hartu behar du!

Behera erregaien gaineko zergak!

Alderdi proletario iraultzaile multietniko baten alde!

·         Klase borrokaren aldeko programa baten alde!

·         Behera Parcoursup! Behera unibertsitateetan matrikulatzeko oztopoak!

·         Polizia eta faxistak: langileen (eta jaka horien) etsai

·         Ekologia eta erregaien gaineko zergak

·         Populismo burgesaren kontra alderdi proletario leninista bat behar da"

Euskal burgesiaren ahulezia eta sumisioa

Falangistak eta Ertzaintza

“

Euskadiko eboluzio ekonomikoa burutu aurretik, euskal burgesiak itunak gauzatzen zituen feudalismoaren hondarrekin, Euskal Herriaren iturri produktibo guztien jabe bilakatu zen erakunde feudal baten (jesuiten) besoetan zegoelako, eta, zenbait unetan, beraien negozioetan parte hartzeko aukera ematen zien kasta menperatzaileen ordezkariei. Hain zuzen ere, monarkia euskal kapitalismoaren jabetzaren bermea zen, nahiz-eta honen askatasuna kaltetua izan. Euskal burgesiaren ahulezia eta sumisioa nabarmenagoa zen proletalgoaren hazkunde kementsuaren aurrean, indar berri baten gisa ageri baitzen, ikara sortzen zuen indar itzel baten gisa, eta proletalgoaren borrokek kapitalistak atzera jotzea eragiten zuen, bere burua defendatzeko muturreko neurri bat hartzea eragin zuelarik: nazio zapaltzailearen aparatu errepresiboaz baliatzea.

— Jose Luis Arenillas Oxinaga: El problema de las nacionalidades en Euskadi; “Comunismo” aldizkariaren 38. alean argitaratua. 1934ko iraila.

 

(*) “Euskal Herria” idazteko minuskula erabiltzen du egileak: “país vasco”

La càrrega (R. Casas)

 

« ¡Por la independencia de Córcega! »

Aiacciu, 2018

    Korsikaren independentziaren alde  !

MACRONen PROBOKAZIO CHAUVINISTAK KORSIKARREN KONTRA

Errepublika proletario baten alde!

Europako Estatu Batu sozialisten alde!

 

Le BOLCHEVIK egunkariaren 223. alean agertutako artikuluaren itzulpena blog honek euskaratu du Liga Komunista Internazionalaren baimenik gabe. ( http://spartacist.org/ )

2018ko martxoa.          [ http://www.icl-fi.org/francais/lebol/223/corse.html ]

 

P

asa den irailean, honako hau idatzi genuen Macron-ek Eric Morvan delako morroi bat polizia nazionalaren buruzagi berria izateko izendatu zuenean: “Eric Morvan-en izendapena mehatxu anker bat da estatu frantsesetik independentzia erdiesteko borrokan dabiltzan herri korsikarraren, euskaldunaren eta katalanaren kontra; guk, borroka horrekin bat egiten dugu” (Le Bolchévik). Corti-ko suprefeta izendatua izan zen Morvan 1998ko apirilean, Erignac prefeta eraila izan eta bi hilabetera. Geroago Baionako suprefeta izan zen.

Morvan berehala jarri da lanean. “Urriaren 22ko FLNC”-k duela gutxi adierazi duenez: “La jeunesse de notre pays a connu en une année plus de rafles que jamais dans toutes les années de lutte moderne. Plus de 150 interpellations avec pour seul but de ficher un maximum de militants. Comment imaginer que cette répression puisse être gage de paix ?”

Macron probokazioz probokazio dabil, umiliazioz umiliazio. Nabarmentzekoa da otsailaren 6an Korsikara egin duen bidaia,  Aiacciu-n “Claude Erignac plaza” inauguratzeko, bere erailketaren 20. urtemugaren karietara. Macron irmoki azaldu da Yvan Colonna-ri amnistia ematearen kontra; gizon hau Erignac hiltzeaz  akusatu eta biziarteko kartzela-zigorreko epaia jaso zuen, inongo frogarik gabe. […] Berehala Yvan Colonna eta giltzapetutako gainontzeko militante korsikarrak askatzea eskatzen dugu, “Erignac komandoko” kideak barne!

Terrorismo indibiduala ildo marxistaren kontra doa, marxismoa langileriaren eta zapalduen mobilizazioan oinarritzen delako iraultza sozialista erdiesteko. Baina Erignac-en erailketa bezalako ekintzek, Estatu frantsesaren ordezkari ofizial bat den neurrian, ez dira langileriaren kontrako krimen gisa ulertuak izan behar, ezta Korsikako herri zapalduaren kontrakoak, eta beraz estatu horren jazarpena pairatzen dutenak defendatzen ditugu. (…)

2014ko Bastia-ko udal hauteskundeetatik 2017ko lurraldeko hauteskundeetara, korsikar nazionalistak —autonomistak izan edo independentistak izan— garaipenez garaipen dabiltza. Azkeneko abenduan  gehiengo osoa erdietsi dute. Korsikak duela 250 urtetik eusten du frantsesen asimilazioa. Pasquale Paoli-ren buruzagitzarekin Korsikako Estatu independente bat izan zen 1755etik 1769ra. Frantziak, armen bitartez, korsikarrak menderatu zituen 1769ko maiatzaren 8an. Nahiz-eta gezur chauvinistak oso hedaturik dauden, Korsikako nazioak ez du sekula bere kabuz hautatu Frantziaren asimilazioa: Korsika anexionatua izan zen. Korsikaren independentziaren alde! Errepublika proletario baten alde!

Korsikako nazionalistek eskatzen duten autonomiak ez du zerikusi handirik autodeterminazio-eskubidea gauzatzearekin, hots, independentzia-eskubidearekin, Korsikako nazioak Frantziatik bereizteko duen eskubidearekin. Beraiek soilik eskatzen dutena da errepublika frantsesaren barnean egokitutako estatus bat. Gaur egun Kataluniak pairatzen duen errepresioak erakusten du Generalitatearen eskumen autonomikoen izaera lilurakeri bat dela, ez baitu Estatu batek duen funtsezko ezaugarririk, lehenik-eta-behin, indar armaturik. Macron-ek, bere diskurtsoan, polizia indartu eta brigaden bertze hedatze bat burutzeko asmoa duela iragarri du, hots, aparatu errepresibo frantsesa sendotuko duela Korsikan. Pierre Poggioli nazionalistak nabarmendu duenez, Korsikak “Hexagonoarekin alderatuz, polizien, jendarmeen eta militarren ehuneko handiena du proportzionalki” (Nutizie Nustrale, otsailak 7). Asprettu-ko base aeronabala eta Sulinzara-ko aire basea itxi! Frantziako tropak eta poliziak, alde Korsikatik!

Berez, nazionalisten aldarrikapen nagusiak egingarriak dira, oso xumeak dira eta Korsikako nazioaren autodeterminaziotik urrun daude. Guk Colonna-ren eta preso politiko nazionalisten berehalako askatasuna eskatzen dugun bitartean, nazionalistek amnistia eskatzen dute, eta hau ezin bada, Korsikako Borgu-ko presondegian sartzea aldarrikatzen dute. (…)

Hizkuntza frantsesak Korsikan —eta baita Iparralden eta Ipar Katalunian—nagusitasuna eta pribilegioak ditu, eta hizkuntza ofizial bakar gisa agertzen da, eta Macronek hori berretsi du otsailaren 7an. Lenin (Trotsky-rekin batera Errusiako iraultza proletario arrakastatsu bakarra zuzendu zuenak duela ehun urte) beti egon zen hizkuntza ofizial bakarra —zapaltzaileen hizkuntza— bortxaz inposatzearen kontra.

Frantsesa da, Korsikan, zapaltzaileen hizkuntza. Pribilegiorik ez frantsesarentzat Korsikan, Ipar Euskal Herrian eta Ipar Katalunian! Guadalupeko kreolearekin bezala, eskandalu bat da korsikera hizkuntza “arrotz” bat izatea Korsikan bertan. Korsikera haurtzaindegitik unibertsitatera irakatsi behar da; etorkinak beraien ama-hizkuntzatik korsikerara trantsizioa egiteko programa elebidunak behar dira, doakoak eta kalitatezkoak! Hori gertatu ezean, Korsikako nazionalistek eskatzen duten koofizialtasuna defendatuko genuke, nahiz-eta horrek korsikeraren defentsarako neurri oso partziala izan. (…)

Guk, marxistok, ez dugu sekula nazio zapaldu bat eta Estatu zapaltzailea maila berean jartzen. Nazio zapaldu baten borroka zilegia eta justua da, horregatik behar du Korsikako nazioak bere existentzia ziurtatu. Zapalkuntza nazionalaren etsai amorratuak garenez “mugak irekitzeko” aldarrikapen erreakzionario eta utopikoaren kontra gaude. Israelgo Estatu sionistaren historiak garbi frogatzen duenez, gehiegizko eta neurririk gabeko immigrazio batek autodeterminazio-eskubidea zapuzten du. Frantziak “muga irekien” politika Kaledonia Berrian praktikan jarri zuenetik pasa dira zenbait hamarkada. Frantziak “populatze politika areagotu zuen 1960-1970eko hamarkadetan kanak herria minorizatzeko eta gogo independentisten aitzinean neurriak hartzeko” (Le Monde, 2017ko abenduaren 9a)

Proletalgoaren klase-independentziaren alde gaude, eta ez diogu inongo babes politikorik ematen korsikar nazionalistei definizioz perspektiba kapitalista bat dutelako. Gure xedea Korsikako errepublika proletario bat eraikitzea da, Europako Estatu Batu sozialistetan. Korsikaren, edo Kataluniako herriaren independentziaren aldeko borroka palanka handi bat izan daiteke Europar Batasunaren desegitea azkartzeko. Europar Batasuna tresna erreakzionario bat da Europako indar inperialisten zerbitzura dagoena —bereziki Alemania, baina baita Frantzia ere—, bere asmoa Europa osoko langileen explotazioa handitzea eta herrialde txiroenak (Grezia, esate beterako) eta estatu multinazionaletako herri txikiak bere menpe jartzea delarik. Arrazoi horregatik, Europar Batasuneko agintariek Kataluniako, Eskoziako, eta bistan da, korsikar nazioaren independentzia gorroto dute, eta hori horrela da nahiz-eta korsikar nazionalistak Bruselarekin eta baliorik ez duen bere “Hizkuntzen Gutunarekin” liluratu. Behera E.B.! Gora Europako Estatu Batu sozialistak!

Korsikarren, euskaldunen, katalanen, guadalupetarren, martinikarren  eta kanak herrikoen kontra burgesia frantsesak burutzen duen zapalkuntza nazionalak proletalgoaren batasuna ahultzen du, eta potentzia handi honen chauvinismoak langileria bere klase-etsaiari katez lotuta egotera zigortzen du. Gure borrokak Frantziako langileriak mobilizazioen bitartez Korsikako herriaren eskubide nazionalak defendatzea bilatzen du, eta aldi berean proletalgo frantsesa gaixotzen duen chauvinismoaren kontra gaude. Korsikako askapen nazionalaren aldeko borroka Frantziako eta gainontzeko Europako iraultza sozialistaren aldeko indar eragile izan daiteke. Horrek guztiak alderdi leninista-trotskisten alde borrokatzea eskatzen du, berriz altxatutako 4. Internazionalaren adar nazional disziplinatuetako kide direnak.

—LKI Liga Komunista Internazionalaren kide den Frantziako Liga Trotskistak (Ligue Trotskyste de France-k) 2018ko martxoan argitaratua.

http://www.icl-fi.org/francais/lebol/223/corse.html


Korsika

 

Katalunia: erasoaldi neofrankista (3)

Katalunia: erasoaldi neofrankista

ASKAPEN NAZIONALAREN ALDEKO

BORROKA IMPASSE EGOERAN

Kataluniar errepublika proletarioaren alde!

Alderdi leninista-trotskistak forjatu!

( 3. zatia )

2018ko urtarrila

Liga Komunista Internazionalaren artikulua:

http://www.spartacist.org/espanol/leaflets/2018-catalunya.html

Itzulpen ez ofiziala, trotskistak.blogspoten ardura

[…]

SOSTENGURIK EZ KATALUNIAKO BURGESIARI!

Gure programa iraultzaileak langile mugimenduaren independentzia politikoan datza. Baiezko botoari babesa eman genion urriaren 1eko erreferendumean —Kataluniako independentziaren alde dugun ildoan oinarriturik—, baina egin berri diren hauteskundeetan lehiatu diren alderdiei ez diegu babesik eman. PSOE eta PSC alderdi proletario-burgesak dira, hau da, langilerian dute oinarria, baina beraien programa eta buruzagitza burgesiaren aldeko ildo bat du; beraien chauvinismo antikatalanak bat egiten du neofrankisten bi barietateekin, eta 155. artikulua aplikatzeko garaian bat datoz. Sozialdemokraten aldeko botoa eskatzea langileriari eta Kataluniako herria askatzeko borrokari traizio egitea izango litzateke. Bestalde, egiazko marxistok, gure printzipioei jarraituz, ez diegu sekula babes politikorik ematen proletalgoari arrotz zaien indarrei. Puigdemonten PDeCAT alderdi eskuindarra eta Junquerasen Esquerra Republicana bezalako partiduak burgesak dira, klase-etsaiarenak, alegia. CUP ere (Candidatura d’Unitat Popular) organizazio burges bat da eta bere anai-arreba nagusien atzetik doa, eta kapitalismoa mantentzeko konpromezua du (nahiz-eta “antikapitalista” goitizen faltsua eduki).

Catalunya En Comú-Podem-eko populista burgesek (Podemos-en kide katalanak koalizio horren partaide direlarik) demokraziaren aldeko erretorika duten chauvinista gaztelau hutsak dira: Podemos-ek, duela gutxi, independentziaren aldeko erreferenduma eta 155. artikuluaren aplikazioa maila berean jarri ditu, biak —beraien ustez—  antidemokratikoak direlako; era berean, aldebakarreko independentzia aldarrikapen oro salatzen dabiltza, “zilegitasunik” ez omen duelako.

Espartakistok, indar horien guztien aurka, herriaren tribunoa diren alderdi  leninista-trotskistak forjatzearen aldeko borrokan gabiltza, langileriaren barnean esplotatzaile ororen aurrean behar den etsaitasuna sustatzeko asmoz eta, era berean, langileriak, zapaldu ororen buruzagitza lortuz, bere eginkizun historikoaren kontzientzia har dezan.

SASITROTSKISTEK LERRO KLASISTA GURUTZATZEN DUTE

Bere burua trotskistatzat duen Izquierda Revolucionaria-k (I.R.) —Britainia Handian egoitza duen C.W.I.-ren kide den organizazioak— hauteskundeetan “PP, Ciudadanos eta PSC-PSOE garaitzeko” deia egin du, hau da, gainontzeko edozein indar (kapitalistari) bozka emateko deia (izquierdarevolucionaria.net, azaroaren 30a). I.R.-k oso erraz gurutzetzen du lerro klasista; baina bere chauvinismoa atzean uztea gehiago kostatzen zaio. Duela hilabete batzuk, Katalunia eta Euskal Herriaren independentziaren aldeko borroka “sozialismoaren” aurkakotzat jotzen zuen, eta Podemos-en zerbitzu bikainei esker “sozialismora” helduko ginatekeela zioen (ikusi “¡Por lucha de clases contra la prisión española de los pueblos!”, 2017ko apirila). Azkeneko unean, I.R.-k, Kataluniako herriak kalean egin duen presioaren eraginez, iragan den urriaren 1eko erreferendumaren bezperan —literalki— baiezko botoaren aldeko deia egin zuen, baina uste sendorik gabe.

I.R.-ren programa maximoa “erepublika sozialista federal” espainol baten aldeko aldarrikapenean adierazten da, eta, a priori, bertan mantendu nahiko lituzke giltzapeturik katalanak, euskaldunak eta galiziarrak; horrez gain, chauvinista burgesen esku etorriko omen da beraien ustezko “errepublika sozialista”: I.R.-k oraindik “78ko erregimenaren aurka borrokatzen duen ezkerraren fronte bateratu” bat sustatzen du, bertan Podem sartzen dutelarik; Frantzian, Jean-Luc Mélenchon-en alderdi antikatalanaren barnean daude sakonki sarturik.

        
         Era berean, hor da —oin bakoitza alde banatan duelarik, eta printzipio marxistei muzin eginez— CRT (Corriente Revolucionaria de Trabajadores y Trabajadoras), Argentinan egoitza nagusia duen Fracción Trotskista-Cuarta Internacional erakundearen adarra. CRT-k abstentzioaren aldeko deia egin zuen urriko erreferendumean, honako hau argituz: “ez gara independentistak, eta ez dugu Junts pel Sí-k eta CUP-ek proposatzen duten errepublikaren aldeko proiektua eta prozesu konstituziogilea babesten” (laizquierdadiario.es, 2017ko iraila). Baina horrek, CUP-en izaera burgesa barne, ez zien eragotzi hiru hilabete beranduago… CUPen aldeko botoa eskatzea! (laizquierdadiario.es, 2017ko abendua). 

CUP-en “errepublikaren eta prozesu konstituziogilearen aldeko proiektu” kapitalistari, zera erantzuten dio CRT-k: “errepublikaren aldeko borroka ezin da banatu arlo sozialaren aldeko borrokatik, hau da, zein klasek duen botere politikoa. Horregatik benetan librea eta subiranoa den prozesu konstituziogile baten alde borrokatzen gara” (idem). Zozoak beleari «ipurbeltz!»: biltzar konstituziogilearen aldeko eslogana gobernu kapitalista baten alde deitzea da. Langileriak ez du botere politikoa eskuratuko demokrazia burgesaren instituzioen bitartez, baizik-eta alderdi proletario iraultzaile batek zuzendutako iraultza sozialistari esker; iraultza horrek estatu kapitalistaren aparatu osoa suntsituko du, eta halaber, aberatsen mesederako egindako demokraziaren instituzioak, sobiet proletarioek bere lekua hartzen dutelarik. Xede horrekin lan egiten dugu zinezko trotskistok.

—LIGA KOMUNISTA INTERNAZIONALA . Mexikoko Talde Trotskista

Katalunia: erasoaldi neofrankista (2)

Katalunia: erasoaldi neofrankista

 

ASKAPEN NAZIONALAREN ALDEKO

BORROKA IMPASSE EGOERAN

Kataluniar errepublika proletarioaren alde!

Alderdi leninista-trotskistak forjatu!

( 2. zatia )

 

2018ko urtarrila

Liga Komunista Internazionalaren artikulua:

http://www.spartacist.org/espanol/leaflets/2018-catalunya.html

Itzulpen ez ofiziala, trotskistak.blogspotek euskaratua

 

[…]

INDEPENDENTZIA HELBURU DUEN BIDE KLASISTA BATEN ALDE !

Hauteskunde hauen bitartez, Raxoiren eta bere akolitoen asmoa independentistak begi-bistatik galtzea eta Katalunian gobernu españolista bat ezartzea zen. Jokaldia gaizki atera zaie: alderdi independentista katalanek botoen %47a baino gehiago eskuratu dituzte eta berriz ere gehiengo osoa lortu dute parlamentean —PPk %4a baino zertxobait gehiago eta 3 diputatu lortu ditu—. Baina, duela gutxi azaldu dugun bezala, estatu espainolaren errepresioak argi utzi du Kataluniaren independentzia errealitate bihurtzeko esperantzarik ez dela berehalako etorkizunean (ikusi “España estrangula a Catalunya”, Espartacoren 48. alea, 2017ko abendua). Independentzia ez da etorriko independentista burgesek egindako akordio parlamentarioen ondorioz. Madrilek bitarteko judizial guztiak, eta baita bertze batzuk ere, erabiltzen ari da gobernu autonomiko bat sortzen eragozteko, espainiar estrukturaren barne dagoena, ez badute alderdi españolista porrokatuek osatzen. Kataluniak ez du estatu propio baten antzik duen ezer, oroz gain ez du indar armaturik, erasoaldi gaztelauei eusteko. Kataluniar burgesiak soberan erakutsi du bere ezintasuna, eta orain Madrilekin adostutako itun batetara heldu nahi du statu quoaren bertsioren batera itzultzeko.

            Madrilek ez du erreparatuko indarkeria erabiltzeko garaian Kataluniaren independentzia eragozteko; bere independentziak, gainera, bulkada itzela emango lioke Euskal Herriaren eta Galiziaren askapen nazionalaren aldeko borrokari. Eta agintari espainiarrek Frantziaren eta Europar Batasun inperialistaren babes osoa dute, izan ere, konglomeratu honen inplosioa eragin dezake Espainia haustea; E.B.ren zeregin nagusietako bat, hain zuzen ere, Europako estatu txiroetako subiranotasun nazionala zapaltzea da inperialisten mesedetan, nagusiki Alemania eta Frantzia.

      Bada, Kataluniaren emantzipazioaren etsai oro menderatuz, askapen nazionala gauzatzeko gai den indar bat: langileria, bere indar sozial ikaragarria mobilizatuz. Kataluniako proletalgoak, ordea, ez du borroka independente esanguratsurik erakutsi, eta, aldiz, chauvinisten eta nazionalista burgesen artean zatikaturik dago.

C’s, NEOFRANKISTEN ORDEZKO PIEZA

Hauteskundeetan Generalísimoaren oinordeko zaharkituek sekulako jipoia jaso arren, beraien apendizea, Ciutadans (C’s), bozka gehien bildu duen alderdia izan zen, botoen laurden bat jaso duelarik, batez ere Bartzelonan eta bere aldiri proletarioetan, garai batean PSC nagusi zen lekuetan, alegia. Kataluniako langileriaren zati esanguratsu batek gaur egun C’s alderdi chauvinista burgesari babesa ematen badio PSOE-PSC-ren traizioen erruz da, izan ere, espainiar erregimen kapitalistaren zutabe baitira, (Francok tronuan ezarritako) erregearen morroi leialak.

            Langile askok C’s bozkatu izana ez du ezertan aldatzen gure ildoa, Kataluniaren independentziari babesa ematen segitzen dugu. Alde batetik, boto horiek beldurra erakusten dute, Madrilek hedatutako beldurra, independentziak enpresa-ixte izugarria ekarriko lukeelakoan Katalunian. Bertzetik, kataluniar langileriaren zati handi bat, historikoki, Espainiako bertze lurraldeetatik heldutako etorkinez osaturik dagoela erakusten du, eta katalanen aurkako chauvinismoa oso sustraiturik dagoela proletalgoan —neurri handi batean hamarkadetan sozialdemokraten eta stalinisten ahalegin zitalari esker.

Leninek alderdi boltxebikea errusiar chauvinismoaren aurka forjatu zuen, herrien kartzela tsaristaren askapen nazionalaren aldeko borrokei sostengu ematen zielarik, iraultza sozialistaren aldeko indar-eragile baitziren. Ukrainako hirietan nagusiki errusieraz hitz egiten zen—hor biltzen zen langileria—, uharteak ziren ukrainar itsaso batean. Urriko Iraultzaren ostean, Gerra Zibilean murgildurik, langile asko eta baita errusieraz mintzo ziren boltxebikeak Ukraina sobietarraren independentziaren auka zeuden; Leninek honako hau erantzun zuen:

“Guk, errusiar komunistok, gure artean sortzen diren errusiar nazionalismoaren edozein adierazpen zorrozki erreprimitu behar dugu; izan ere, adierazpen horiek, orokorrean komunismoari traizio bat direlarik, izugarrizko kaltea sortzen digute, ukrainar burkideengandik banatzen gaituelako, eta hori Denikin-i [jeneral kontra-iraultzaileari] eta bere erregimenari mesede egiten dio.”

—“Ukrainako langileei eta nekazariei bidalitako eskutitza Denikin-en aitzinean erdietsitako garaipenen karietara” (1919ko abendua)

            C’s alderdiak lortu duen gorakadak gauza bat agerian uzten du: borroka latz bat antolatu behar dela estatu espainol osoan gutxiengo nazionalek pairatzen duten zapalkuntzaren aurka, zapalkuntza horrek proletalgoa banatzen baitu. Nazionalismo gaztelauak kate ideologiko baten moduan funtzionatzen du, langileak beraien agintari kapitalistei lotzen dituelako: Espainia osoko proletalgoari mesede egiten dio Kataluniaren eta Euskal Herriaren independentziaren alde borrokatzeak, eta beste horrenbeste Galiziaren autodeterminazio-eskubidearen alde, borroka hori beraien emantzipazio sozial propioari erabat atxikirik doa. […]

SEGITZEN DU

—Liga Komunista Internazionala (LKI) / Mexikoko Talde Espartakista (GEM, Grupo Espartaquista de México)

Grezia, PAME sindikatuaren manifestazioa.
LKI:"E.B.ren zeregin nagusietako bat, hain zuzen ere, Europako estatu txiroetako subiranotasun nazionala zapaltzea da inperialisten mesedetan"