Trotskistas defienden la liberación nacional de Quebec y exponen a reformistas

 

Suplemento a Spartacist. Traducción no oficial.

Original: https://www.icl-fi.org/francais/spf/2022-camionneurs/riposte.html

 

Febrero del 2022

(...) El programa de La Riposte para preservar a todo precio la unidad con la socialdemocracia canadiense está también en el origen de su propia oposición anglo-chovinista a la independencia de Quebec y a la Ley 101 (ver « ­Derrière le masque de La­Riposte : ni socialisme ni indépendance », République ouvrière n^o 3, invierno/primavera de 2019).

      La pandemia ha sido una prueba decisiva para todo grupo que pretendidamente luche por la revolución socialista: sea que se utiliza la crisis para hacer avanzar la lucha revolucionaria del proletariado contra la burguesía, sea que se intenta reconciliar los antagonismos de clase promoviendo un programa burgués alternativo para gestionar la pandemia. La Risposte opta sin duda por la segunda vía. La pandemia a expuesto aún más claramente a favor de qué están realmente estos pretendidos socialistas: defienden sin rubor la «democracia» capitalista canadiense. No el poder obrero, sino ponerse al lado del Estado para restablecer el orden capitalista; no un partido revolucionario, sino la subordinación continua de los trabajadores a las direcciones pro-capitalistas; no la independencia de Quebec, sino el mantenimiento de la “unidad canadiense” anglo-chovinista. He ahí lo que se obtiene con La Riposte “socialista”. Romper con ese tipo de política reformista es la condición previa para cualquiera que quiera luchar para acabar con el imperialismo canadiense.

—Liga Trotskista de Canadá y Quebec, sección de la Liga Comunista Internacional

LKI: “NATOren eta EBren erasoak gerra probokatu du Ukrainan”

 

Liga Komunista Internazionala:

NATOren eta EBren erasoak gerra probokatu du Ukrainan

Behera Europar Batasuna eta NATO!

Ukrainako eta Errusiako langileak: 

Bira itzazue armak zuen agintarien aurka!

             (  Itzulpen ez ofiziala. Jatorrizkoak: https://www.spartacist.org/  )

NATOren eta Europar Batasunaren hamarkadetako zabalkuntzak, Estatu Batuen buruzagitzapean, Errusiak Ukraina inbaditzea probokatu du. Sobietar Batasuna suntsitu zuen kontrairaultza kapitalista prestatu ondoren, ekialdera zabaldu dira potentzia inperialistak, Errusiako mugaraino hain zuzen ere, eta harekin batera harrapakeria, gatazka etnikoak eta umiliazioa eraman dute. Mendebaldeko inperialistek beraien amorrua adierazten dute Errusiaren “gerra erasokorraren” eta Ukrainaren burujabetzaren urraketaren aurrean. Sumindura horren benetako arrazoia Ekialdeko Europa lapurtzeko duten eskubide esklusiboari —eta eskualdean ezarritako hegemonia estatubatuarrari— Errusiak desafio egiten ari zaiola da. Krisien eta gerren ziklo amaigabea errotik gelditu behar da, zentro inperialistetan iraultza sozialistak antolatuz. Bizi bedi iraultza proletarioa EE.BB.etan! Bizi bitez Europako estatu batu sobietarrak, borondate askez elkarturik!

     Irtenbide progresista bakarra dago Ukrainaren eta Errusiaren arteko gerraren aurrean: Bi klase kapitalisten arteko gerra hau gerra zibiletan bilakatu behar da, langileek bi klase kapitalista horiek uzkailtzen dituztelarik. Dei egiten diegu Ukrainako eta Errusiako soldadu eta langileei: Anaitu zaitezte! Bira itzazue armak zuen agintarien aurka!

     Funtsean, gerra honetan Ukraina zein eragin-eremuren menpe egongo den dago jokoan, eta Errusiako zein Ukrainako indar armatuen garaipenak zapalkuntza gehiago baino ez du ekarriko. Ukrainako gobernua borrokan ari da ez Ukraina askatzeko, baizik-eta NATOko eta EBko potentzia inperialisten aurrean are esklaboago izateko, EE.BB.k babestutako 2014ko estatu-kolpearen ondotik loturik egon baita potentzia horietara. Bere garaipenak Ukrainako gutxiengo errusiarrarentzat ere zapalkuntza handiagoa ekarriko luke. Bestalde, Ukrainaren inbasio errusiarrak kate inperialistaren ordez errusiar zartailua ezarri nahi du. Donetsk eta Luhansk-eko autogobernuaren aldeko borroka nazional zilegia atxikirik gelditu da orain Errusiaren gerra-helburu erreakzionario handiei. Iraultzak, bai Ukrainan bai Errusian, afera nazionala konponduko luke, oligarkia deuseztatuko luke, eta nazioartean, langileetzat inspirazio izango litzateke beraien esplotatzaile propioen aurka zutitzeko.

     Gaurko gerraren irtenbide iraultzailea beharrezkoa izateaz gain, posiblea ere bada. 1917an bezalaxe, Errusiako eta Ukrainako langileak kanoi-bazkatzat hartu zituzten beraien agintariek. Beraien ofizialei tiro eginez eta boltxebikeen lidergoari segitzen zioten langile iraultzaileei elkartuz egoerari bukaera eman zioten, beraien esplotatzaileak —kapitalistak eta lur-jabeak— egotzi zituztelarik, munduko iraultzarik handienean. Aurrera Errusiako eta Ukrainako Urriko Iraultza berrien aldeko borroka!

     Mundu kapitalista pandemiak eragindako krisiak bi urtez xehakatu du. Konfinamenduak, langabezia, lan-erritmoen azkartzea, inflazioa eta birrindutako osasungintza munduko langileen benetako egoera da. Egungo gerrak langileen bizi-baldintzen hondoratzea azkartu eta klase-antagonismoak areagotuko ditu. Iraultzaileen zeregina gizarte kapitalisten hondoan pilatzen den amorru gordina eraldatzea da, gerrak, miseriak eta esplotazioak duten irtenbide bakarraren alde eginez: botere proletario internazionala ezartzea, alegia.

     Pandemiak argi erakutsi du langile-mugimenduaren gaurko buruzagien erabateko porrota. Langileriak birus baten zein kapitalisten erasoak jasaten ari zen bitartean, klase-traidore hauek (sozialdemokratak, stalinistak eta burokrata sindikalak) zeharo izan dira patroien aldeko, konfinamendu gehiago eta sakrifizio gehiago exijitu dituztelarik. Orain, buruzagi faltsu hauexek, bereziki zentro inperialistetan, langileak Estatu Batuen eta beraien aliatuen kausari babesa ematera eramaten dituzte, NATOri eta EBri betirako leialtasuna promesten diote, eta Errusia ito arte zigortu behar dela exijitzen dute. Traizio gehiagorik ez! Langileek zigorrei eta Ukrainari laguntza militarra emateari aurre egin behar diote! Atzerrian egiten den harrapakaritza inperialistaren edota gure etxean bertan bizi-baldintzen kaltetan egiten diren erasoen aurka borrokatzeko, langileriak egun daukan buruzagitzarekin hautsi egin behar du. Kapitalismoaren ehorzlearen rol historiko-mundiala bete ahal izateko zuzendaritza iraultzaile berri bat behar du. IV. Internazionala berreraiki! 

Inperialismoaren lekaio “sozialistak”

 Inperialismoaren eta gerraren kontrako benetako oposizio iraultzaile bat eraikitzeko aldez-aurreko baldintza sasi-trotskisten, stalinisten eta maoisten aurka urrikirik gabe borroka egin behar da, zeren-eta erabiltzen dituzten eslogan bakezale eta “antiinperialistak”  beraien ugazaba inperialista eta burgesia nazional propioekiko duten erabateko morrontza ezkutatzeko baino ez du balio. Hain zuzen ere Leninek halako oportunisten auka ohartarazi gintuen Lehen Mundu Gerran: “Sofisma nabarien bitartez, marxismoari kendu egiten zaio bere  arima bizi eta iraultzailea, marxismotik dena onartzen da borroka-bitarteko iraultzaileak, bitarteko horiexen aldeko propaganda eta prestaketa, eta xede horretan masak hezitzea izan ezik” (Sozialismoa eta gerra [1915]). Hona hemen gaurko oportunistek hedatzen dituzten engainuak:

·        “Gerrarik ez Ukrainan”. Eslogan hau, ezkertiarren artean oso erabilia, iruzur bakezale bat da, zeren-eta herriari sinetsarazi egiten zaio gerrak irtenbide justu bat izan dezakeela borroka iraultzailerik gabe. Lapur kapitalisten arteko inolako su-etenik edota bake-akordiorik ez ditu konponduko gerraren kausak. Horrelako edozein akordio Errusiako eta Ukrainako langileen aurka zuzenduta egongo da halabeharrez eta hurrengo gatazka ankerrari bidea urratuko dio. Bake iraunkor eta demokratiko bat nahi izanez gero, gaurko gerra kapitalista Errusiako eta Ukrainako burgesien aurkako gerra bilakatzearen alde borrokatu behar da, eta orobat, iraultza herrialde inperialistetara zabaltzeko.

·        “Tropa errusiarrak, alde Ukrainatik!” (esate baterako, Committee for a Workers’ International-en aldarria). NATOren eslogana da, eta Ukrainako gobernuaren garaipena esan nahi du, besterik ez. Estatu Batuetan, Britainia Handian, Frantzian edota Alemanian aldarri hau egiten dutenek ez dute ukrainar langileen askatasunaren alde egiten, baizik-eta beraien agintari inperialista propioek Ukraina libreki lapurtzearen alde.

·        “Behera NATO!”. Beharrezko aldarrikapen bat da hau, baina hori esatea NATOren apendize ekonomikoa den EB-ri aurre egin gabe militarismorik gabeko inperialismoaren posibilitatearekin liluratzea eragiten du. Finantza-kapitalak eragindako harrapaketa ekonomiko “baketsuak” bidea urratzen dio gerrari.  EB eta euroa harrapaketa hori egiteko tresnak dira. Alemaniak eta Frantziak zuzendutako EB onuragarritzat hartzea eta Estatu Batuek zuzendutako NATO “militaristatik” aparte aurkeztea sozialchauvinismoa besterik ez da. Lutte Ouvrièrek, adibidez, NATO salatzen duen bitartean Ukrainari Europar Batasuneko kidetza eta “horrekin batera lortu zitzakeen abantaila apurrak” ukatu zizkiotela deitoratzen du (otsailak 22). Inperialismo frantsesaren aurrean errenditze latz bat da hori! Galde iezaiozue Europako langileei: EB-k itotze ekonomikoa eta menderatze nazionala besterik ez du ekartzen.

·        “Errusiar inperialismoaren aurka” (Alemaniako Alderdi Marxista-Leninistaren jarrera, beste askoren artean). “Errusiar inperialismoaren” aurkako demagogiak beraien ugazaba inperialista propioen krimenak ezkutatzeko balio du, langileei engainatu egiten zaie etsai nagusia benetan zein den estaliz. Mundua New York, Frankfurt, Paris, Londres eta Tokioko finantza-kapitalaren zentroen menpe dago, ez Moskukoa. Egiazki erreakzionarioa den arren, errusiar klase menperatzailea ez da inperialista. Bere langileria zapaltzen du eta eskualdeko potentzia bat da. Aldiz, inperialistek mundu osoko langileen odola xurgatzen dute.

·        “Ukrainako gerra inperialistari ez” (Greziako Alderdi Komunista eta abar). Zabor bakezalea, azal “antiinperialista” bat erantsirik. Gerra hau inperialista dela esatea langileen begietara hondarra jaurtitzea da. NATO edo beste edozein potentzia inperialista bat zuzenean sartuko balitz gerran, nahitaezkoa izango litzateke iraultzaile ororentzat militarki Errusiari babesa eman eta inperialisten porrota bilatzea, munduko erreakzio kapitalistaren gotorleku nagusia direlako. Zeregin horri uko egiten diote hain zuzen ere “errusiar inperialismoaren” inguruan aztoratzen dabiltzanak.

·        “Errusiaren aldeko izan behar al dute langileek?”. Zenbait ezkertiarren ustez, Errusiak inperialistei desafio egiten dienez gero, gerra honetan babesa jaso beharko luke. Errusiar chauvinismoaren aurrean amore ematea da hori. Errusia ez dago gerran inperialisten kontra, baizik-eta Ukrainako gobernuaren kontra. Ukrainan eta Errusian inperialismoaren auka borroka egiteko estrategia proletarioa ukrainar eta errusiar langileen arteko borroka iraultzailean datza, ez Kremlinaren asmoak babestean. Ukrainar nazioa Errusiaren menpe jartzea antagonismo nazionalak are gehiago sutuko ditu, oztopo ikaragarri bat altxatuz goian aipatutako helburuaren aurrean.

 Sasi-marxista guztiek sumindurik ulu egin zuten Putin chauvinista errusiarrak Leninen zapalkuntza nazionalaren aurkako politika iraultzailea salatu zuenean. Oso zintzoa izan zela aitortu behar da. Baina benetan Lenini gaurko gerran babesa ematea traidore sozialchauvinistei mozorroa kentzea da, zeren-eta hitzez erretorika “sozialista” erabiltzen duten bitartean, ekintzez inperialisten morroi dira. Horri dagokionez, Leninek bere burua defenditu dezake:

«Burgesiak, hain zuzen ere, bakearen inguruko esaldi hipokritak eta ezertarako konprometitzen ez duten hitz hutsalak behar ditu, gerra garaian langileen borroka iraultzailea desbideratzeko, logaletu daitezen, “anexiorik gabeko bakearen” esperantzarekin edota bake demokratikoarekin kontsolatu daitezen, eta abar [...] Bakearen programa sozialistaren puntu nagusi eta oinarrizkoa bakearen programa Kautskytarrari mozorroa kentzea da, indartu egiten duelako burgesiaren eragina proletalgoaren barnean».                   

—«“Bakearen programari” buruz» (1916)

Liga Komunista Internazionala (IV. Internazionalaren aldekoa)

SPARTACISTen gehigarria. Itzulpen ez ofiziala.

 

2022ko otsailak 27

Liga Trotskista: “¡Por la independencia inmediata de Quebec!”

 

Liga Komunista Internazionala:

«QUEBECen BEREHALAKO INDEPENDENTZIAREN ALDE !»

 Itzulpen ez ofiziala. Jatorrizkoak:

     Frantsesez: https://www.spartacist.org/francais/spf/2022-camionneurs/

     Ingelesez: https://www.spartacist.org/english/esp/2022-truckers/

Liga Comunista Internacional:

« ¡POR LA INDEPENDENCIA INMEDIATA DE QUEBEC! »

 

[ Traducido por trotskistak.blogspot. Originales en francés e inglés en https://www.spartacist.org/ ]

Suplemento de SPARTACIST (febrero del 2022); fragmento. 

(...) Los “auténticos valores canadienses” —si es que tal cosa existe— no son la “libertad” ni la “democracia”, sino la opresión nacional anglo-chauvinista sobre el Quebec y la lealtad a la monarquía inglesa. Esos son los fundamentos del Estado capitalista canadiense —el mismo Estado que se lanza hoy contra los camioneros. Y son los mismos poderes del Estado represivo, que emanan de la Ley de Medidas de Guerra que utilizó Pierre Elliott Trudeau contra los independentistas quebequeses en octubre de 1970, los que ahora utiliza su descendiente. Eso demuestra claramente que los trabajadores en el Canadá inglés y en Quebec tienen un enemigo común: la clase dirigente canadiense. Por su parte, el NPD [socialdemócrata], La Riposte y el resto de la izquierda reformista canadiense está tan unida en su oposición a los derechos nacionales del Quebec como unidos están en su seguidismo a Trudeau en su ataque a los camioneros. Nosotros decimos: ¡Por la independencia inmediata de Quebec!

     Es crucial avanzar la lucha a favor de la liberación nacional de Quebec sobre una base revolucionaria para conseguir simultáneamente que  los trabajadores de Canadá rompan con sus dirigencias anglo-chauvinistas, y que los de Quebec rompan con su dirigencia nacionalista burguesa. Los trabajadores del Canadá inglés tienen un interés vital en liderar esta lucha y utilizarla para expulsar del poder a la burguesía y establecer el poder de la clase obrera. No hay duda de que romper el yugo de la dominación del Canadá inglés sobre Quebec sería progresista, incluso bajo el capitalismo. Y en Quebec, la separación dejaría más nítido para la clase obrera que la burguesía nacionalista es su enemiga jurada. La burguesía quebequesa lo ha dejado claro una y otra vez: Luchará por la independencia solamente en la medida en que esté mejor posicionada para explotar a su propia clase obrera. Los obreros en Quebec no serán libres en un Quebec capitalista independiente, hace falta una república obrera de Quebec!

   La pandemia ha mostrado de nuevo que las actuales direcciones de la clase obrera en Quebec y en Canadá están totalmente postradas ante sus burguesías propias respectivas. Del NPD a los jefes sindicales, su programa consiste en mantener el capitalismo, lo que les conduce necesariamente a traicionar a la clase obrera. ¡Romper con el NPD, romper con los partidos nacionalistas en Quebec! ¡Por un partido obrero revolucionario binacional! 

SPARTACIST aldizkari trotskistaren gehigarria. 2022ko otsaila.

LKI: “Behera konfinamenduak! Langileriak bere burua defenditu behar du”

 

Liga Komunista Internazionala:

Behera konfinamenduak!

Langileriak bere burua defenditu behar du

 

Hautsi proletalgoari traizio egiten diotenekin!

IV. Internazionala berreraiki!

( jatorrizko bertsioak: https://spartacist.org/catala/fullet/2021-05-confinaments.html )

[Itzulpen ez ofiziala]

Osasun arreta miserablea, etxebizitza kaskarra, etekinak lortzeko produkzioa, azpiratze inperialista: klase kapitalistaren menderakuntzaren izaerak berak mundua suntsitzen duen krisi ekonomiko eta sanitarioa hauspotzen du, Covid-19aren agerraldiaz geroztik. Burgesia parasitarioek beraien interesak hobekien babesten dituzten neurriekin erantzun diote pandemiari, populazio osoa indarrez itxi dutelarik beraien etxebizitzetan, txertoaren zain.

Burgesiak ezarritako konfinamenduak osasun publikoko neurri erreakzionarioak dira. Langileek aurre egin behar diete! Konfinamenduek infekzioen erritmoa mantsotu dezakete aldi batez, baina langileriaren borroka-ahalmena ahultzen dute. Industriaren eta zerbitzuen adar osoak itxiz, krisi ekonomikoa sortu eta jende andana langabezian utzi dute. Eskolak eta haurtzaindegiak itxiz familiaren karga zapaltzailea areagotu dute. Estatuaren errepresioa izugarri handitu da, aldi berean, langileriaren eskubideak eta eskubide demokratikoak zapuztu dituzte. Batzarrak, manifestazioak, bidaiak, grebak, sindikalizazioa: denak mugatuak edo debekatuak izan dira. Konfinamenduek proletalgoaren borroka galaraztea dute helburu, borroka hau langileek benetan beraien osasuna babestu eta krisiaren kausa sozialei aurre egiteko duten modu bakarra delako.

 “Denon arteko sakrifizioaren” izenean kapitalistak blitzkrieg baten bidez langile-klasearen aurka oldartu dira. Eraso antisindikalak, kaleratze masiboak, soldata murrizketak eta lan-erritmoen bizkortzea “normaltasun berria” bilakatu dira. Langileria desarmaturik dago birus hilgarriari eta oldarraldi kapitalistari aurre egiteko. Munduan zehar, sindikatu eta alderdi proletarioen barnean dauden buruzagi kapitalistazaleek klase menderatzailearen erasoaldiari laguntza leiala eman diote. Batasun nazionalaren aldeko eta birusaren aurkako borrokaren izenean, proletalgoari traizio egiten diote.

Alderdi laborista ingelesa eta australiarra, Alemaniako Alderdi Sozialdemokrata eta Die Linke, PS eta PCF, eta Hegoafrikako Alderdi Komunista; langileriaren buruzagi traidoreek funtsezko papera dute konfinamenduak betearazteko, maila lokalean zein maila nazionalean; langileek eta zapalduek konfinamendu hauek jasan behar izan dituzte. Estatu Batuetako AFL-CIOtik hasi eta sindikatu mexikar eta italiarrekin jarraituz, edo Japoniako Rengo, Zenroren eta Zenrokyo konferderazioak halaber. Buruzagi sindikalek burgesiaren neurriak babesteko deia egiten diete beraien kideei: etxean egon eta izorra zaitezte!

Langileriaren osasuna eta bizi-baldintzak defenditzea premia handia du, eta horrek agerian uzten du langile-mugimenduaren zuzendaritza berri bat forjatzea beharrezkoa dela. Sindikatuek aurre egin behar diete estatu kapitalistaren ixte industrialei, eta lan-baldintza seguruen alde egin behar dute. Osasun-arretaren eta etxebizitzaren infraestruktura kaskarra berreraiki eta hedatu behar da berehala. Kapitalisten eraikin hoberenen jabetza hartu behar da, aldi berean obra publikoen aldeko programa handi bat ezarriz, langileek bizi-baldintza duinak izan ditzaten.

Urrats bakoitzeko, langileen eta zapalduen oinarrizko interesek talka egiten dute klase kapitalistaren menderakuntzaren zutabeen kontra. Gaur egungo krisiak zorrotz azaleratu du emakumeak familiaren kateetatik askatu behar dela, zapalkuntza arrazista amaitu behar dela, esplotazio inperialistatik askatzeko beharra. Humanitateak aurrera egiteko bide bakarra, langileen iraultzak antolatu eta ekonomia sozialista planifikatu internazional bat eraikitzea da.

Egungo langile-mugimenduaren buruzagien eta beraien morroi sasi-marxisten erabateko porrotaren aurrean, hil-edo-biziko afera planteatzen zaie klase kontzientzia duten proletarioei : benetako marxismo-leninismoaren, hau da, trotskismoaren programa iraultzailean oinarrituriko zuzendaritza bat beharrezkoa da. Liga Komunista Internazionalak (IV. Internazionalaren aldekoa) abanguardiako alderdi leninista internazional bat eraiki nahi du, proletalgoari kontzientzia iraultzailea eman eta langileen boterea ezartzeko. IV. Internazionala berreraiki, iraultza sozialistaren aldeko nazioarteko alderdia!  

Behera klaseen arteko kolaborazioa eta batasuna nazionala! 

Azken urtean, LKI Liga Komunista Internazionalak konfinamenduak beharrezkotzat hartu ditu. Ildo hori gaitzesten dugu. Bizitzak salbatzeko, klase guztiek konfinamenduak babestu behar dituztela dioen “batasun nazionala”ren deiadarrari men egin genion.

Ustezko arrazoi unibertsal honengatik, buruzagi sindikalek proletalgoaren interesak atsegin handiz sakrifikatu dituzte. Pandemiaren kontrako borroka, eta osasun publiko orokorra orobat, ez dago klase antagonismoen gainetik. Kapitalistek “bizitzak salbatzeko” duten kezkaren atzean klase interesak daude benetan. Burgesiak osasun publikoan duen interesa hauxe da: bere osasun propioa babesten duen bitartean, esplotatua izateko gauza den lan-indar nahikoa eduki nahi du, ahalik eta kosturik merkeenean. Helburu erreakzionario horren aurrean, proletalgoari denon bizi-baldintzak eta osasun zerbitzu hoberena ziurtatzea interesatzen zaio. Klase interes horiek erabat antagonikoak dira, ez daude bateratzerik, pandemiarekin edo gabe. Soilik burgesiaren kontra independenteki mobilizatuz gero defenditu ditzake langileriak bere osasuna eta bere segurtasuna.

Burgesiak xantaia egiten die langileei, beraien interesen alde borrokatuz gero gaixotasuna zabalduko dela esaten die: batzar sindikalek eta manifestazioek osasun publikoa mehatxatzen omen dute; osasun-langileek jendea hiltzen omen dute lan-baldintza hobeagoen alde borroka eginez gero; eskolak eta haurtzaindegiak itxita egon behar omen dute, haurrak babesteko. Gezur handia! Konfinamenduen kontra borrokatzea gaur egungo hondamendiaren kausa sozialei heltzeko nahitaezko abiapuntua da. Batzar sindikalak funtsezkoak dira langileek beraien burua defenditzeko. Osasun-langileen borroka, osasun arreta hobe bat izateko bidea da. Eskolen eta haurtzaindegien itxieren aurkako borroka, eskola eta haurtzaindegi hobeak izateko kondizio da —eta emakumeen emantzipazioaren aldeko borrokari mesede egiten dio.

Trotsky buruzagi boltxebikeak, Kapitalismoaren agonia eta IV. Internazionalaren eginbeharrak lanean (1938), hauxe idatzi zuen:

 “Esplotazioan oinarrituriko gizarte batean, moralaren gradurik gorena iraultza soziala da. Langileen klase-kontzientzia handitzen, beraien indar propioetan konfiantza edukitzen, eta borrokan sakrifikatzeko prestasuna izaten laguntzen duten bitarteko guztiak onak dira. Bitarteko onartezin bakarrak zapalduei beraien zapaltzaileen aitzinean beldurra izan eta makurtzea bultzatzen dutenak dira”

Burgesiak beti erabiltzen ditu inperatibo moral gorenak, “bizitzak salbatzea” adibidez, beraien krimenak zuritzeko. Inperialista alemanek eta frantsesek Europar Batasuna erabiltzen dute Europa osoko proletalgoari lapurtzeko, “bakearen” eta “aurrerabide sozialaren” izenean. Estatu Batuetako inperialistek eta NATOko kideek Libia, Irak, Afganistan eta beste herrialde asko suntsitu dituzte “demokraziaren” eta “askatasunaren” izenean. Somalia inbaditu zuten 1992an, “gosetiei janaria” eramateko. Burgesiak “bizitzak salbatzeko” beharraz oihu egiten duenean, bere asmoa beti izango da klase menderatzailearen aurrean sumisioa barneratu eta beraien interesak kohesionatzea  batasun nazionalaren bitartez.

Sindikatuek kontrolatu behar dute laneko segurtasuna!

Estatu kapitalistaren muina poliziek, presondegiek, armadak eta tribunalek osatzen dute; bortxa organizatuaren aparatu bat da, klase zapaltzailearen menderakuntza eta irabaziak mantetzeko xedea du. Nahiz eta marxistok Estatuak osasun publikoaren alorrean ezarritako zenbait neurri babesten ditugun, langileriari mesede eginez gero —nahitaezko txertaketa, adibidez— , jarrera suizida izango litzateke Estatuarekin konfiantzarik izatea laneko segurtasuna eta osasuna zaintzeko.

KKE Greziako Alderdi Komunistako stalinistak adituak dira marxismoaren funtsak desitxuratzen. Sindikatuen barnean duten aldarrikapen nagusietako bat hauxe da:

“Birusaren zabaltzea eragozteko kontrol sanitarioa, Estatuaren agentzien kontrolpean, Pireo-ko portuan, COSCO-n [ontzi-enpresa], bukeetan, ontzioletan, fabriketan, eta milaka langilek lan egiten duten industrietan”

— Rizospastis (apirilaren 1a)

Horrek, langileria Estatu kapitalistari lotzea esan nahi du; Estatuaren osasun-agentzien on-ustean lilurakeriak izatea eragiten du. Langileek lan-segurtasunaren kontrol sindikalaren alde borrokatu behar dute. Sindikatuek, eta ez Estatu kapitalistak, ezarri behar dute ze kondizioetan egin daitekeen lan modu seguruan.

Sindikatuak langileria defenditzeko oinarrizko organizazioak dira. Beraien helburua langileak lantokian defenditzea da, beraien borroka ez da langileak etxean geratzea. Herrialde askotan, ordea, irakasleen sindikatuen buruzagiek gobernuek eskolak itxita mantentzearen alde borrokatu dira,  irakasleak eta ikasleak “babestu” asmoz. Adorerik gabe, eskola seguruen aldeko borrokari uko egitea da hori. Burokrazia sindikalaren politika “etxean sartu eta itxoitea” da, baina horren aurrean, buruzagitza klasista bat eraiki behar da, eta bere funtsa oinarri sindikalen eta langile-mugimendu osoaren mobilizazioa izan behar du, eskola hobeagoen eta lantoki seguruen alde.

Proletalgoa batu eta indartzeko sindikalizazio kanpainen premia handia dago. Aldi baterako langileak eta azpikontratatuak sindikatuen barnean egon behar dira, soldata osoak eta baldintza berdinak dituztelarik. Botere sozial gutxiko langileen sindikalizazioa —txikizkako salmenta, jatetxeak, tabernak, etxez etxeko banaketa, eta abar— langile mugimendu organizatuaren babespean egongo da.

Ekonomia berrabiarazi ! Langabeziari aurre egin!

Langileriaren buruzagi traidoreen atoian, sasi-trotskistak burgesiaren aurrean makurtu dira. Lute Ouvrière, Korronte Marxista Internazionala (IMT), World Socialist Web Site, Talde Internazionalista, Frakzio Trotskista-Laugarren Internazionala eta gainontzekoak: denek onartu dituzte konfinamenduak, proletalgoari traizio eginez.

IMT-k, adibidez, hauxe eskatu zuen: “Funtsezkoa ez den produkzio oro berehala gelditu behar da. Langileak etxera joan behar dute soldata osorik jasoz, behar den denboraz” (marxist.com, 2021/3/21). Aldarrikapen erabat erreakzionario horrek beste kaleratze gehiago baino ezin ditu lortu! IMT-k langileriaren parte bat langabezian hondoratu eta laguntza publikoen menpe utzi nahi du.

Langile-klasearen botere soziala produkzioan duen funtziotik  sortzen da. Langile-mugimenduak kaleratzeei eta lan-murrizketei aurre egin behar dio, sindikatuak kontratazioaren eta formakuntzaren aldeko borroka zuzendu behar duelarik; lanaldi laburrago baten alde egin behar dute halaber, soldata murriztu gabe, esku guztien artean lana banatuz. Egungo krisiak produkzioa eta zerbitzuak handitzea eskatzen du: osasun zaintza gehiago eta kalitate handiagokoa; etxebizitza publiko ugari eraikitzea; eraikin zabal eta haizeberrituak eskola eta haurtzaindegientzako; garraio publiko hobeagoa. Ekonomia berrabiarazi eta zabaldu behar da langileen beharrak asetu eta langabeziari eta txirotzeari aurre egiteko.

Doako kalitatezko osasun arreta behar da!

Etekinak irabazteko produkzio-sistemak ezin du osasun-zerbitzu onik eman. Ospitale pribatu zein erlijiosoak eta farmazeutikak ordainik gabe desjabetu! Sindikatuek zuzendurik, ospitaletako eta osasun-langileen kontratazio eta formakuntza masiboa egin behar da! Txertoen eta sendagaien patenteak abolitu, mundu osoan produkzio masibo bat ahalbidetzeko!

Hondoratutako osasun-sistemen aurrean, mota guztietako erreformistek osasun-zerbitzuen nazionalizazioaren aldeko aldarriak egin dituzte. Left Voicek, adibidez, (Frakzio Trotskistak Estatu Batuetan duen atalak), “osasunarekin erlazionaturik dauden industria guztiak langileen kontrolpean nazionalizatu” nahi ditu (Left Voice, 2021eko apirilak 13). Sozialdemokrata hauen hitzontzikeri ezkertiarrak ez gaitzala engainatu. Left Voicek konfinamendu gogorragoak nahi ditu, eta beraz proletalgoaren edozein ekintza handi are gehiago oztopatuko litzateke, osasun arreta hobeagoa jasotzearen aldeko borroka ezinezko bihurtuz.

Hauxe da Left Voicek langileen kontrolerako duen eredua: “Argentinan, langileek gauzak nola egin daitezkeen erakusten ari dira. Langileek kontrolaturiko fabriketan, ugazabarik gabe, herrialde osoan zehar, beharren arabera produzitzen ari dira, eta ez diru-goseak bultzatuta”. Argentina kapitalistan, porrot egindako zenbait fabrika periferiko hartu zituzten, horri buruz ari da Left Voice. Baina hori ez da behar den eredu bat. Left Voicek duen helburua esparru kapitalistaren barnean nazionalizaturiko osasun-sistemaren administrazio proletarioa da, hau da, klase-kolaborazio instituzionalizatua. Osasun-zerbitzua espekuladoreetatik libratzeko aukera bakarra Estatu burgesa suntsitzea da, proletalgoaren diktadura eraikiz eta klase kapitalista desjabetuz.

Langileriak zapaldu ororen eskubideak defenditu behar ditu!

Klase ertainaren beheko mailak suntsituak izaten ari dira. Langileen buruzagien parte batek eta ezker erreformista guztiak konfinamenduei emandako babes kriminalak eskuin muturra hauspotu du, erreakzionario zitalenei eta faxista gordinei eskubide demokratikoen defendatzaile eta hondoratutako burgesia-txikiaren babesle plantak egiteko aukera eman die. Alderdi iraultzaile batek langile-klasea mobilizatuko luke zapaldu guztiak defenditu eta langileen aldean kohesionatuko lituzke burgesiaren kontrako borrokan.

Asian, Latinoamerikan eta Afrikan, milioika nekazari pobre odolustutzen ari dira lur-jabeen eta bankuengatik; konfinamenduen erruz, bitartean, saltzaile ibiltariak gosez hiltzen dira. Edonon, zorpetutako denda txikiak, tabernak eta jatetxeak, eta ikasleak halaber, itotzen ari dira. Zor guztiak baliogabetu!

Bulegoetako milioika langile etxetik lan egitera behartu dituzte. “Telelanak” kaleratzeak eta ordaindu gabeko ordu estrak egitea eragiten du, langileak isolatzen ditu, eraso antisindikalak errazten ditu eta sindikalizazioa ia ezinezko bihurtzen du. Grebak ez dira Zoom-en irabazten, piketeen lerroetan baizik. Sindikatuak, hitz hori merezi baldin badu, “telelanaren” amarruari kontra egin behar dio.

Immigranteak langileriaren funtsezko parte dira, kalte handiak pairatu dituen zerbitzuetako industrian desproportzionalki kontratatuak izaten dira, miseriazko soldatak jasoz. Bere oinarriak batzeko, langile-klaseak hauxe aldarrikatu behar du: erabateko hiritartasun eskubideak etorkin guztientzako!

Familiaren funtzioak sozializatu!

Burgesiak bere indar guztiaz historiaren gurpila atzerarazi nahi du. Konfinamenduek umeen zaintza, hezkuntza eta adinduen zaintzaren karga guztia ari dira uzten familiaren gainean, emakumeen bizkar gainean, batez ere. Emakumeak etxera itzultzera behartuak izan dira, gizonen aldean neurri handiago batean galdu dituzte lanpostuak, eta etxean jasandako indarkeria asko handitu da. Haurrak eta nerabeak beraien gurasoekin kartzelatuak dira. Edadetuak abandonatuak izan dira, zahar-etxe negargarritan bakardadean hiltzeko.

Konfinamenduek zerbait erakutsi baldin badute, hauxe da : etxeko lanak familiaren artean banatzeko programa feminista kale itxu bat dela. Beharrezkoa da etxeko zereginak familiaren esparrutik ateratzea, 24 orduz zerbitzua ematen duten haurtzaindegien, sukalde eta garbitegi koletiboen eta kalitatezko zahar-etxeen bidez.

Konfinamenduek kapitalismoaren oinarrizko instituzioak indartu ditu: Estatua, eliza eta familia. Soilik lortu daiteke emakumearen emantzipazioa mundu mailako eraldaketa sozialistaren parte izanez gero, umeen zaintzaren eta etxeko lanen sozializazioaren bitartez familia ordezkatua izango delarik. Iraultza sozialistaren bitartez, emakumearen askapena!

Behera inperialismoa!

Sstema inperialista mundialean, mundua zatikatzeko eta milioika lagun esplotatzeko,  potentzia gutxi batzuen arteko lehia gertatzen da, egungo krisi globalaren sortzaile berbera delarik. Pandemiari erantzuteko behar-beharrezkoa da nazioarteko koordinazioa. Baina hori ezinezkoa da inperialisten arteko etsaitasunean eta norgehiagokan jarduten diren nazio-estatuetan datzan sistema batean. Inperialismoak munduaren garapen ekonomiko, sozial eta kulturala zapuztu eta geldiarazi du, Wall Street, Tokio, Londres, Frankfurt eta Parisko burtsen mesedetan. Inperialistek krisi honetaz baliatzen ari dira finantza-kapital internazionala indartzeko, menpeko herrialdeen bizkarrertik. Inperialistek inposaturiko zorra deuseztatu! Behera NBE, NDF, NATO, TLCAN 2.0 eta Europar Batasuna!

Txina defenditu! Inperialistek euren ahalegina areagotzen ari dira 1949ko Iraultza suntsitzeko kontrairaultza kapitalista baten bidez, Txinako estatu proletario deformatua oinperatzeko xedetan. Burokrazia stalinista uzkailtzeko, bizi bedi iraultza proletario politikoa!

Urriko iraultza berrien alde!

Hego Korea, Suedia, Australia? Prentsa burgesean debate amaigabean murgildurik daude, heriotza masiboen eta errepresio masiboaren artean orekarik hoberena nork egin duen erabakitzeko. Marxistok eredu erabat diferentea dugu: 1917ko Iraultza Boltxebikea. Esplotazio kapitalistaren kateak hautsiz, langileriak, Lenin eta Trotsky boltxebikeen zuzendaritzapean, sekulako aurrerapausoa eman zion humanitateari. Estatu proletario sobietarraren osasun-sistema publikoa bere lorpenik handienetakoa izan zen, are gehiago gerra zibilaren eta inbasio inperialistaren testuinguruan sortu zela kontuan hartuz gero, Mundu Gerrak utzitako hondamendiaren ondoren. Bere sorrera zuzendu zuen gizonak, Nikolai Semaxkok, hau idatzi zuen 1919an:

 “Hirietako pobreak ziega lizuntsuetatik ongi eraikitako etxe zabaletara lekualdatzea, gaixotasun sozialen kontra benetan borrokatzea, langilearentzako lan-baldintza normalak sortzea —hori guztia ezinezkoa da, jabetza pribatua sakratua eta ukiezina dela uste baldin badugu. Osasun-sistema zaharrak bere aitzinean dar-dar egiten zuen, hesi gaindiezin baten aitzinean balego bezala; botere sobietarrak —botere komunistak— hesi hori deuseztatu du.”

—“The Tasks of Public Health in Soviet Russia” [Errusia sobietarraren eginbeharrak osasun publikoan], William G. Rosenberg, Bolshevik Visions: First Phase of the Cultural Revolution in Soviet Russia (Ikuspegi marxistak: Errusia sobietarraren iraultza kulturalaren lehenbiziko etapak, Ann Arbor: University of Michigan Press, 1990)

—LKI Liga Komunista Internazionala (Laugarren Internazionalaren aldekoa), Komite Exekutiboa. [ITZULPEN EZ OFIZIALA]

2021eko apirilaren 19a

Lehenengo komunista japoniarrak (Spartacist)

Barrikada bat Moskun, 1905eko iraultzan.
Japonia eta Errusiaren arteko gerrak
iraultza piztu zuen Errusiar Inperioan.

Meiji errestaurazioa: Burgesiaren aldeko iraultza ez-demokratiko bat

Lehenengo komunista japoniarrak

(Spartacist, 28. alea)

Jatorrizko bertsioa:

·         Ingelesez: https://www.icl-fi.org/espanol/spe/33/meiji.html

·         Alemanez: https://www.icl-fi.org/deutsch/dsp/24/meiji.html

·         Frantsesez: https://www.icl-fi.org/francais/spf/36/meiji.html

·         Gazteleraz : https://www.icl-fi.org/espanol/spe/33/meiji.html

Lehenbiziko sozialista japoniarren gehiengoa kristaua zen, eta propaganda-talde txikietara mugatuta zeuden. 1906az geroztik korronte anarkosindikalista bat garatu zen, baina aldiro bere militantziak ikusmolde erreformistena zuen mugimendu sozialistarekin kolaboratzen zuen. 1910ean anarkistarik nabarmenena, Kotoku Shusui, eta bere 26 burkide atxilotu zituzten eta enperadorea eta bere familia hiltzeko konspiratzen ari zirela leporatu zieten. Traizio Handiaren Epaiketa delakoaren ondotik Kotoku eta beste 11 lagun,  horien artean Kanno Suga bere bikotea, exekutatu zituzten, 1911n.  Gertakari hauen ondotik ezkerreko organizazioak deuseztaturik gelditu ziren praktikan.

Katayama Sen, sozialismo japoniarraren hegal eboluzionista eta bakezalearen buruzagi bat, denbora-tarte bat igaro zuen Estatu Batuetan, eta 1914an itzuli egin zen. Han, Alderdi Sozialistarekin egin zuen lan, beltzek pairatzen duten zapalkuntzaren aurkako borrokan interes berezi bat izan zuelarik; eta gerora Japoniar Sozialisten Liga sortu zuen. Errusiako Iraultzaren ondoren boltxebismoaren banderara batu zen, eta 

Kotoku Shusui eta Kanno Suga
1911n exekutatu zituzten

Ligaren zenbait kide Japoniara itzultzea bultzatu zuen, Japoniako Alderdi Komunistaren sorreran lagundu zezaten. 1921. urtearen bukaeran bera joan zen pertsonalki Moskura, eta paper nabarmena eduki zuen 1922tik aurrera Internazional Komunistak [Komintern] Japoniarekin izan zituen hitzarmenetan. Hala ere, zalantzan jarraitzen du zenbaterainokoa izan zen Katayamaren haustura bere jatorri kristau eta bakezalearekiko. Degenerazio stalinistaren garaian,  burokraziaren biraketa eta norabide aldaketa bakoitzari sostengua eman zion leialtasun nekaezina erakutsiz. 1928an, Trotskyk honako hau idatzi zuen: “Egia esan, Katayama, berez,  erabateko gaizki-ulertu bat da... Bere ikusmoldeak progresismoarenak dira, soilik bere gainazalean dutelarik marxismoaren geruza fin bat” (Nork agintzen du Internazional Komunistan?, 1928ko iraila). Hala eta guztiz ere, Estatu Batuetan erakarri zituen burkideek paper nabarmena izan zuten Japoniako mugimendu komunistaren hasierako garaian.

Haatik, Japoniako Alderdi Komunistaren hastapeneko zuzendaritzaren nukleoa Yamakawa Hitoshi, Sakai Toshihiko eta Arahata Kanson bezalako anarkosindikalistetan izan zuen oinarria. Hauei Katayamaren jarraitzaileak batu zitzaizkien, eta baita indibidualki zenbait ikasle,  1. Mundu Gerran sortutako korronte akademiko marxista batetik zetozenak eta hamarkada horretako denbora gehienean gobernuak toleratu zuena. Nahiz-eta gerraren ondoren anarkosindikalistek autoritatea irabazi mugimendu sindikalean, lehenbiziko komunistek sustrai ahulak zeuzkaten langileriaren barnean.

1918ko apirilean, munduko lehenbiziko estatu proletarioa inbaditzen zuen lehenbiziko herrialde inperialista izan zen Japonia. Bere tropak azkenak izan ziren ospa egiten, 1922ko azaroan. Eta hala eta guztiz ere, Japoniak Sakhalin uhartearen kontrola mantendu zuen; Sakhalingo iparraldetik bere tropak erretiratzea onartu zuen 1925ean, azkenik Errusia sobietarrarekin harreman diplomatikoak ezarri baitzituzten. Japoniak Sakhalingo hegoaldea kontrolpean izaten jarraitu zuen harik eta Armada Gorriak handik bota zituen arte, 2. Mundu Gerraren amaieran.

Boltxebikeek Errusiar Iraultzaren banderara erakarritako militante japoniarrekin harremanak izateko ahaleginak egin zituzten, baina Errusiako ekialde urruna esku-hartze militar atzerritarraren eta gerra zibilaren ondorioz suntsituta zegoelarik, harreman hori izugarri zaila zen. Gainera, hasiera batean Yamakawak eta Sakaik ez zuten Internazional Komunistarekin [Komintern] harremanik izan nahi; japoniako polizia sekretua oso eraginkorra baitzen eta tentuz ibili nahi zuten. 1921eko apirilera arte Yamakawak ez zuen onartu Japoniako Alderdi Komunista sortzeko “Prestatze-komite” bat antolatzea —hain zuzen ere, Internazional Komunistak Yi Chung-rim komunista korearra, Meiji Unibertsitateko ikasle ohia, Tokiora bidali zuen arte. Une horretan, komunista japoniarrak anarkosindikalistekin nahastutako zirkulu zehaztugabe bat osatzen zuten. (...)

—Spartacist, 58. alea (itzulpena: trotskistak.blogspot)