Les tâches du prolétariat pendant la guerre (Rudolf Klement)

 

Article, écrit sous le pseudonyme de W(alter) St(een), publié dans "Quatrième Internationale"* (juin 1938) "Je recommande le plus chaleureusement possible cet article à l’attention de tous les camarades. Comme il ne contient aucune polémique 'interne', il peut et doit, à mon avis, être reproduit dans toutes nos publications. L’excellent article du camarade W. St. montre une fois de plus que de nouveaux cadres marxistes très sérieux ont grandi chez nous." (Trotsky Œuvres, t. 16, pp. 114-5)

(*) Ikusi: http://www.association-radar.org/IMG/pdf/01-004-00009.pdf

 

—    PROLETALGOAREN ZEREGINA GERLAN —

Les tâches du prolétariat pendant la guerre

Rudolf Klement

"Quatrième Internationale", revue mensuelle publiée par le Comité Central du Parti Ouvrier Internationaliste ( Bolchevik-Léniniste ) — Section Française de la IV^e Internationale. (juin 1938)

Un compte rendu du livre The Case of Leon Trotsky paru dans le premier numéro de Der einzige Weg[*] cite l'intéressante déclaration suivante du camarade Trotsky sur la différence entre les tâches du prolétariat, dans le cas d’une guerre entre la France et l’URSS d’une part, et l’Allemagne et le Japon d’autre part :

« TROTSKY : La réponse à cette question (Que doit faire le prolétariat français pour défendre l’URSS dans une guerre, où la France serait l’allié de l’URSS ? — w. st. )   a été donnée plus ou moins dans la thèse «La IVème Internationale et la guerre», en ce sens : en France je resterais en opposition au gouvernement et développerais cette opposition systématiquement. En Allemagne et au Japon je ferai tout ce que je pourrais pour saboter la machine de guerre. Ce sont deux choses différentes. En Allemagne et au Japon, j’appliquerais des méthodes militaires tant que je serais capable de lutter, je contrarierais le fonctionnement de la machine militaire du Japon, je lui porterais des coups, je la désorganiserais, en Allemagne comme au Japon. En France il s’agit de l’opposition politique à la bourgeoisie, et de la préparation à la révolution prolétarienne. Les deux sont des méthodes révolutionnaires. Mais en Allemagne et au Japon mon but c’est la désorganisation de tout l’appareil. En France mon but c’est la révolution prolétarienne...

GOLDMAN (l’avocat de Trotsky) : Supposez que vous ayez la possibilité de prendre le pouvoir pendant une guerre, en France, le préconiseriez-vous, si vous aviez la majorité du prolétariat ?

TROTSKY : Naturellement... »

Dans le cadre d’un compte rendu, il était naturellement impossible de développer les problèmes généraux de la lutte révolutionnaire contre la guerre ou même de faire la clarté théorique sur la question particulière posée par cette déclaration isolée, pour ainsi dire improvisée et forcément incomplète. Puisque cette citation a pourtant amené à des fausses interprétations et même à des déformations malveillantes (on prépare l’Union Sacrée en France, on abandonne le défaitisme révolutionnaire, etc...) nous voudrions apporter ici les précisions nécessaires.

En ce qui concerne les principes de la lutte révolutionnaire contre la guerre et pendant celle-ci, nous nous contenterons de renvoyer aux thèses sur la guerre adoptées en mai 1934 par le Secrétariat International de notre mouvement, qui depuis cette date sont un des documents programmatiques les plus importants des bolchéviks-léninistes, et dont l’actualité est plus grande de jour en jour.

En ce qui concerne plus particulièrement la question en discussion, le camarade Trotsky fait dans sa déclaration allusion au passage suivant des thèses sur la guerre :

44.   Restant le défenseur résolu et intrépide de l’Etat ouvrier en lutte contre l’impérialisme, le prolétariat international ne devient pas, pourtant, l’allié des alliés impérialistes de l’URSS. Le prolétariat d’un pays capitaliste qui se trouve en alliance avec l’URSS maintien pleinement et entièrement son hostilité implacable à l’égard du gouvernement impérialiste de son propre pays. En ce sens, il n’y a pas de différence avec la politique du prolétariat d’un pays en lutte contre l’URSS. Mais dans le caractère des actions pratiques, il peut se trouver des différences considérables, provoquées par la situation concrète de la guerre. Il serait, par exemple, absurde et criminel, en cas de guerre entre l’URSS et le Japon, que le prolétariat américain sabote l’envoi d’armes américains pour l’URSS. Cependant des actions de cette sorte — grèves, sabotages, etc... — seraient absolument obligatoires pour le prolétariat d’un pays en lutte contre l’URSS.

45.   L’opposition prolétarienne implacable contre l’allié impérialiste de l’URSS devrait se développer sur le terrain d’une part de la politique de classe à l’intérieur, d’autre part des buts impérialistes du gouvernement donné, du caractère perfide de son "alliance", de sa spéculation sur un coup d’Etat bourgeois en URSS, etc. La politique du parti prolétarien dans un pays impérialiste, "allié" comme "ennemi", doit, par conséquent, tendre au renversement révolutionnaire et à la prise du pouvoir. C’est seulement sur cette voie qu’on peut créer une alliance véritable avec l’URSS et sauver le premier Etat ouvrier de son effondrement."

Les guerres de ces dernières années ne représentent pas une lutte directe entre des puissances impérialistes, mais des brigandages coloniaux (Italie-Abyssinie, Japon-Chine) ou des luttes pour des sphères d’influence (Chine, Chaco, à certains égards aussi l’Espagne) et n’ont pour cette raison pas encore dégénéré, pour le moment, en conflit mondial. Hitler espère partir demain à l’assaut de l’URSS de la même manière que le Japon aujourd’hui contre la Chine, c’est-à-dire, en changeant le rapport des forces impérialistes, sans léser directement des intérêts essentiels les autres impérialismes, et en localisant ainsi temporairement le conflit. Or les événements survenus depuis 1934 ont clairement démontré que les thèses citées restent valables pour l’attitude du prolétariat des pays impérialistes non seulement dans la guerre antisoviétique mais encore dans toutes les guerres où il doit prendre parti, et c’est précisément de telles guerres dont il s’agissait surtout ces dernières années.

---

La guerre n’est qu’une continuation de la politique par d’autres moyens. Le prolétariat doit donc continuer sa lutte de classe aussi en temps de guerre entre autres, par les moyens nouveaux, que lui remet la bourgeoisie. Il peut et doit exploiter dans les pays impérialistes l’affaiblissement de sa propre bourgeoisie par la guerre, pour préparer et accomplir sa révolution sociale et pour prendre le pouvoir, sans égard à la défaite militaire qui peut résulter à un moment donné de cette lutte. Cette tactique, connue sous le nom de défaitisme révolutionnaire, qui peut et doit être réalisé internationalement, constitue à notre époque l’un des plus solides leviers de la révolution prolétarienne mondiale et par là du progrès historique.

Cependant, partout où la lutte n’est impérialiste que de l’un des côtés, et est de l’autre une guerre libératrice de nations non-impérialistes contre l’oppression impérialiste existante ou menaçante, ainsi que dans les guerres civiles entre les classes ou entre la démocratie et le fascisme, le prolétariat national et international ne peut pas appliquer une seule et même tactique envers les deux camps ; il doit reconnaître le caractère progressif de ces luttes libératrices, lutter résolument contre l’ennemi principal, l’impérialisme réactionnaire, (ou dans une guerre civile, contre le camp le plus réactionnaire), c’est-à-dire pour la victoire des opprimés ou de ceux que menace l’oppression sociale (ou politique) : l’URSS, les pays coloniaux et semi-coloniaux comme l’Abyssinie et la Chine, d’autre part l’Espagne républicaine, etc... En agissant ainsi, le prolétariat reste toujours conscient de son opposition implacable de classe envers sa propre bourgeoisie, conscient de son opposition politique à la bureaucratie soviétique; et il n’abandonne sans résistance aucune de ses positions indépendantes. De même que dans les pays impérialistes, il aspire de toutes ses forces à la révolution sociale et à la prise du pouvoir, à l’instauration de sa dictature — lutte qui seule d’ailleurs rend possible une victoire sûre et durable sur les impérialistes. Mais ici il ne peut et ne veut pas rechercher la victoire révolutionnaire comme dans les camps impérialistes, au prix de la défaite militaire, mais par la voie de la victoire militaire de son pays.[1]

La lutte de classe et la guerre sont des phénomènes internationaux qui ne peuvent se résoudre qu’internationalement. Chaque lutte n’admettant que deux camps (bloc contre bloc) et la mêlée impérialiste se mélangeant à la guerre des classes (impérialisme mondial contre prolétariat mondial), il se crée des situations multiples et complexes. Les bourgeoisies des pays semi-coloniaux ou la bourgeoisie libérale menacée par son "propre" fascisme, en appel à l’aide des impérialismes "amis" ; l’Union soviétique par exemple, tente d’utiliser les antagonismes entre les impérialismes, en concluant des alliances avec un groupe contre un autre, etc... Le prolétariat de tous les pays, seule classe internationalement solidaire et, aussi pour cette raison la seule progressive, se trouve de cette manière en temps de guerre, surtout pendant la nouvelle guerre mondiale, dans la situation complexe de devoir combiner le défaitisme envers sa propre bourgeoisie et le soutien de guerres progressives.

Cette situation est véhémentement exploitée dès maintenant et le sera plus encore demain par les social patriotes de nuance social-démocrate, stalinien ou anarchiste, afin que les prolétaires se fassent massacrer au profit du capital, avec l’illusion d’aider leurs frères d’URSS, de Chine, etc... Elle sert également aux social-traîtres pour représenter les révolutionnaires non seulement comme des "traîtres à leur patrie", mais encore comme des "traîtres à la patrie socialiste" (comme aujourd’hui ils sont traités de complices de Franco). Dans cette situation apparemment contradictoire, le prolétariat avant tout des pays impérialistes, a besoin d’une compréhension particulièrement claire de ces tâches combinées et des méthodes pour les réaliser.

En ce qui concerne l’application du défaitisme révolutionnaire contre la bourgeoisie impérialiste et son Etat il ne peut y avoir de différence fondamentale, quelque soit l’attitude de celle-ci envers la cause soutenue par le prolétariat, qu’elle soit "amie" ou ennemie, qu’elle se trouve en alliance — perfide — avec les alliés du prolétariat (Staline, la bourgeoisie des pays semi-coloniaux, les peuples coloniaux, le libéralisme en lutte contre le fascisme), ou bien mène la guerre contre eux. Les méthodes du défaitisme révolutionnaire restent invariablement : propagande révolutionnaire ; opposition irréductible envers le régime ; lutte de classe depuis la forme purement économique (grève) à la forme politique la plus développée (insurrection armée) ; transformation de la guerre impérialiste en guerre civile (fraternisation des soldats).

La défense internationale des Etats prolétariens, des peuples opprimés combattant pour leur liberté et le soutien international de la guerre civile antifasciste, les armes à la mains, doivent cependant par leur nature même revêtir des aspects différents, selon le fait que la bourgeoisie d’un pays donné se trouve temporairement à leurs côtés ou mène une guerre contre eux. A part la préparation politique de la révolution sociale, dont le rythme et les méthodes ne coïncident nullement avec ceux de la guerre, cette défense doit prendre, par la nature des choses, des formes militaires. Elle consiste par conséquent, en plus d’un soutien révolutionnaire, à appuyer militairement la cause progressive, et à nuire militairement à son adversaire impérialiste.

Le soutien militaire de la cause progressive ne peut évidemment atteindre une envergure systématique et décisive que là ou le prolétariat lui-même tient entre ses mains le levier du pouvoir et de l’économie. Dans les pays impérialistes alliés aux pays menant des guerres progressives ou révolutionnaires l’affaire se résoud à ce que le prolétariat lutte par des moyens révolutionnaires pour un soutien militaire efficace, direct, contrôlé par lui, de la cause progressive (les ouvriers français criaient : "Des avions pour l’Espagne"). En tout cas il doit favoriser et contrôler le soutien effectivement accordé, serait-ce au prix d’une "exception" à la lutte de classe immédiate.[2]

A l’instinct prolétarien et à la clairvoyance révolutionnaire qui connaît et distingue bien les tâches, de prendre en chaque situation concrète la décision juste, évitant aussi bien de nuire aux intérêts militaires de ses lointains alliés pour des considérations de lutte de classe nationales étroites, si révolutionnaire que soit leur apparence, que de faire les affaires impérialistes de son "propre" impérialisme sous prétexte de les aider. La seule aide véritable et décisive, les ouvriers l’apporteront à leurs alliés après la prise révolutionnaire du pouvoir et grâce à celle-ci.

La lutte du prolétariat d’un pays impérialiste qui se trouve en lutte immédiate et directe contre la cause progressive se déroulera tout autrement, au moins en ce qui concerne la forme extérieure de la lutte. Son devoir c’est, outre la lutte pour la révolution, le sabotage militaire (espionnage, terreur, explosions, "trahison militaire", soutien de détachements qui envahissent l’arrière de sa "propre" armée, etc., etc...) en faveur de "l’ennemi", c’est-à-dire l’ennemi de sa bourgeoisie, mais l’allié du prolétariat. Comme facteur du défaitisme révolutionnaire dans la lutte entre des pays impérialistes, le sabotage militaire, tout comme la terreur individuelle, est tout à fait inapte. Sans remplacer la révolution sociale ou même l’avancer d’un pouce, il ne ferait qu’aider un impérialisme contre l’autre, égarer l’avant-garde, semer des illusions dans les masses et faciliter ainsi le jeu des impérialistes.[3] Par contre le sabotage militaire s’impose impérieusement comme mesure immédiate de défense du camp en lutte contre l’impérialisme et, par là progressif. Comme tel il est compris, salué et appuyé par les masses. La défaite de son "propre" pays devient ici un moindre mal dont il faut prendre son parti (moindre mal par rapport à une "victoire" payée par l’union sacrée et par la renonciation à la révolution), le but immédiat, la tâche de la lutte prolétarienne. La défaite de son "propre" pays ne serait dans ce cas pas un mal du tout, ou un mal beaucoup plus facilement accepté, puisqu’elle signifierait la victoire commune d’un peuple libéré du joug impérialiste existant ou en instance de menace, et du prolétariat de son ennemi sur le négrier commun, le capital impérialiste. Une telle victoire serait un puissant point de départ pour la révolution prolétarienne internationale dans les pays impérialistes, dans laquelle les pays "amis" ne seraient pas les derniers à entrer.[4]

Nous voyons comment des situations de guerre différentes exigent du prolétariat révolutionnaire des différents pays impérialistes, s’il veut rester fidèle à sa nature et à son but, des formes de luttes différentes, qui peuvent apparaître aux esprits schématiques être des "déviations" du principe fondamental du défaitisme révolutionnaire, mais qui en réalité ne résultent que de la combinaison du défaitisme révolutionnaire avec la défense de certains camps progressifs.

Vus sous l’angle historique supérieur, ces deux tâches d’ailleurs coïncident : en notre époque impérialiste, la bourgeoisie nationale des pays non-impérialistes — de même la bureaucratie soviétique — sont incapables, de peur de la classe ouvrière internationalement mûre pour la révolution et pour la dictature prolétarienne, de mener une lutte énergique contre l’impérialisme. Elles ne peuvent oser en appeler aux forces du prolétariat et sollicitent, à un certain stade de lutte, inévitablement l’aide de l’impérialisme contre leur "propre" prolétariat. La libération complète des nations coloniales et semi-coloniales du joug impérialiste, la protection des pays coloniaux de l’esclavage total, et celle de l’URSS de la destruction et de l’anarchie intérieur et extérieur, la défense de la révolution bourgeoise-démocratique, l’échec au fascisme, toutes ces tâches ne peuvent être résolues nationalement et internationalement que par le prolétariat exclusivement; leur réalisation s’interpénètre d’une façon naturelle avec la révolution prolétarienne. La future guerre mondiale sera à la fois la plus gigantesque et la plus meurtrière de toutes les explosions de l’Histoire, mais fera éclater en même temps toutes les entraves traditionnelles, et fondra dans son foyer les mouvements révolutionnaires et libérateurs du monde entier en un seul torrent de feu.

Exposer au prolétariat dès maintenant très clairement les problèmes de la future guerre et les tâches complexes qu’ils posent; cette tâche sérieuse difficile est la plus pressante de nos jours. Seuls les bolchéviks-léninistes ont pris sur eux d’armer le prolétariat pour ses luttes et de lui forger l’instrument avec lequel il arrachera ses victoires futures : le programme, les méthodes, l’organisation de la IVème Internationale.

Décembre 1937.

W. St. [Rudolf Klement ]

 

Il va de soi que le sabotage militaire en faveur des adversaires non-impérialistes de sa propre bourgeoisie ne doit pas s'étendre sur ses alliés impérialistes. Les prolétaires allemands par exemple, chercheront à désorganiser militairement le front oriental, à aider l'URSS ; mais pour le front occidental, où sévirait une guerre purement impérialiste entre l'Allemagne et la France alliée à l'URSS, la "seule" règle qui sera en vigueur sera celle du défaitisme, pour le prolétariat allemand aussi bien que français.

Lénine écrit le 26 juillet 1915 (Contre le courant) en polémisant contre le faux mot d’ordre de Trotsky « Ni victoire, ni défaite » : « Or, quand on parle d’actes révolutionnaires en temps de guerre contre le gouvernement de son pays, il est indubitable, incontestable, qu’il s’agit non seulement de souhaiter le défaillance de ce gouvernement, mais d’y concourir effectivement. (Un « lecteur perspicace »  verra bien qu’il n’est nullement question de « faire sauter des ponts », d’organiser des mutineries militaires vouées à l’insuccès et, en général, d’aider le gouvernement à écraser les révolutionnaires). (Souligné par moi w. st.).

 

 

Notes de R. Klement

[1] Nous laissons de côté le cas, ou des guerres entre deux pays non-impérialistes ou des guerre civiles sont seulement ou éminemment un combat voilé entre deux impérialismes étrangers - l'Angleterre et l'Amérique dans la guerre du Chaco ; et le cas où la lutte libératrice d'une nation opprimée n'est qu'un pion entre les mains d'un groupe impérialiste et s'incorpore dans un conflit impérialiste général - Serbie 1914-18.

[2] On peut supposer avec certitude que si pendant la guerre les dockers de Marseille déclenchaient une grève qui ne ferait d'exception que pour les fournitures d'armes à l'URSS, fournitures auxquelles la bourgeoisie française porte le moindre intérêt, celle-ci en serait particulièrement fâchée ! De même il serait stupide, par exemple, de ne pas faire paraître, pendant une grève d'imprimeurs, les journaux ouvriers qui sont nécessaire à la lutte gréviste elle-même.

---

Note

[*] Der enzige Weg" (La seule voie) - journal trotskyste allemand -. La réponse de Trotsky avait été utilisée contre lui par Vereeken.

 

LKI: “NATOren eta EBren erasoak gerra probokatu du Ukrainan”

 

Liga Komunista Internazionala:

NATOren eta EBren erasoak gerra probokatu du Ukrainan

Behera Europar Batasuna eta NATO!

Ukrainako eta Errusiako langileak: 

Bira itzazue armak zuen agintarien aurka!

             (  Itzulpen ez ofiziala. Jatorrizkoak: https://www.spartacist.org/  )

NATOren eta Europar Batasunaren hamarkadetako zabalkuntzak, Estatu Batuen buruzagitzapean, Errusiak Ukraina inbaditzea probokatu du. Sobietar Batasuna suntsitu zuen kontrairaultza kapitalista prestatu ondoren, ekialdera zabaldu dira potentzia inperialistak, Errusiako mugaraino hain zuzen ere, eta harekin batera harrapakeria, gatazka etnikoak eta umiliazioa eraman dute. Mendebaldeko inperialistek beraien amorrua adierazten dute Errusiaren “gerra erasokorraren” eta Ukrainaren burujabetzaren urraketaren aurrean. Sumindura horren benetako arrazoia Ekialdeko Europa lapurtzeko duten eskubide esklusiboari —eta eskualdean ezarritako hegemonia estatubatuarrari— Errusiak desafio egiten ari zaiola da. Krisien eta gerren ziklo amaigabea errotik gelditu behar da, zentro inperialistetan iraultza sozialistak antolatuz. Bizi bedi iraultza proletarioa EE.BB.etan! Bizi bitez Europako estatu batu sobietarrak, borondate askez elkarturik!

     Irtenbide progresista bakarra dago Ukrainaren eta Errusiaren arteko gerraren aurrean: Bi klase kapitalisten arteko gerra hau gerra zibiletan bilakatu behar da, langileek bi klase kapitalista horiek uzkailtzen dituztelarik. Dei egiten diegu Ukrainako eta Errusiako soldadu eta langileei: Anaitu zaitezte! Bira itzazue armak zuen agintarien aurka!

     Funtsean, gerra honetan Ukraina zein eragin-eremuren menpe egongo den dago jokoan, eta Errusiako zein Ukrainako indar armatuen garaipenak zapalkuntza gehiago baino ez du ekarriko. Ukrainako gobernua borrokan ari da ez Ukraina askatzeko, baizik-eta NATOko eta EBko potentzia inperialisten aurrean are esklaboago izateko, EE.BB.k babestutako 2014ko estatu-kolpearen ondotik loturik egon baita potentzia horietara. Bere garaipenak Ukrainako gutxiengo errusiarrarentzat ere zapalkuntza handiagoa ekarriko luke. Bestalde, Ukrainaren inbasio errusiarrak kate inperialistaren ordez errusiar zartailua ezarri nahi du. Donetsk eta Luhansk-eko autogobernuaren aldeko borroka nazional zilegia atxikirik gelditu da orain Errusiaren gerra-helburu erreakzionario handiei. Iraultzak, bai Ukrainan bai Errusian, afera nazionala konponduko luke, oligarkia deuseztatuko luke, eta nazioartean, langileetzat inspirazio izango litzateke beraien esplotatzaile propioen aurka zutitzeko.

     Gaurko gerraren irtenbide iraultzailea beharrezkoa izateaz gain, posiblea ere bada. 1917an bezalaxe, Errusiako eta Ukrainako langileak kanoi-bazkatzat hartu zituzten beraien agintariek. Beraien ofizialei tiro eginez eta boltxebikeen lidergoari segitzen zioten langile iraultzaileei elkartuz egoerari bukaera eman zioten, beraien esplotatzaileak —kapitalistak eta lur-jabeak— egotzi zituztelarik, munduko iraultzarik handienean. Aurrera Errusiako eta Ukrainako Urriko Iraultza berrien aldeko borroka!

     Mundu kapitalista pandemiak eragindako krisiak bi urtez xehakatu du. Konfinamenduak, langabezia, lan-erritmoen azkartzea, inflazioa eta birrindutako osasungintza munduko langileen benetako egoera da. Egungo gerrak langileen bizi-baldintzen hondoratzea azkartu eta klase-antagonismoak areagotuko ditu. Iraultzaileen zeregina gizarte kapitalisten hondoan pilatzen den amorru gordina eraldatzea da, gerrak, miseriak eta esplotazioak duten irtenbide bakarraren alde eginez: botere proletario internazionala ezartzea, alegia.

     Pandemiak argi erakutsi du langile-mugimenduaren gaurko buruzagien erabateko porrota. Langileriak birus baten zein kapitalisten erasoak jasaten ari zen bitartean, klase-traidore hauek (sozialdemokratak, stalinistak eta burokrata sindikalak) zeharo izan dira patroien aldeko, konfinamendu gehiago eta sakrifizio gehiago exijitu dituztelarik. Orain, buruzagi faltsu hauexek, bereziki zentro inperialistetan, langileak Estatu Batuen eta beraien aliatuen kausari babesa ematera eramaten dituzte, NATOri eta EBri betirako leialtasuna promesten diote, eta Errusia ito arte zigortu behar dela exijitzen dute. Traizio gehiagorik ez! Langileek zigorrei eta Ukrainari laguntza militarra emateari aurre egin behar diote! Atzerrian egiten den harrapakaritza inperialistaren edota gure etxean bertan bizi-baldintzen kaltetan egiten diren erasoen aurka borrokatzeko, langileriak egun daukan buruzagitzarekin hautsi egin behar du. Kapitalismoaren ehorzlearen rol historiko-mundiala bete ahal izateko zuzendaritza iraultzaile berri bat behar du. IV. Internazionala berreraiki! 

Inperialismoaren lekaio “sozialistak”

 Inperialismoaren eta gerraren kontrako benetako oposizio iraultzaile bat eraikitzeko aldez-aurreko baldintza sasi-trotskisten, stalinisten eta maoisten aurka urrikirik gabe borroka egin behar da, zeren-eta erabiltzen dituzten eslogan bakezale eta “antiinperialistak”  beraien ugazaba inperialista eta burgesia nazional propioekiko duten erabateko morrontza ezkutatzeko baino ez du balio. Hain zuzen ere Leninek halako oportunisten auka ohartarazi gintuen Lehen Mundu Gerran: “Sofisma nabarien bitartez, marxismoari kendu egiten zaio bere  arima bizi eta iraultzailea, marxismotik dena onartzen da borroka-bitarteko iraultzaileak, bitarteko horiexen aldeko propaganda eta prestaketa, eta xede horretan masak hezitzea izan ezik” (Sozialismoa eta gerra [1915]). Hona hemen gaurko oportunistek hedatzen dituzten engainuak:

·        “Gerrarik ez Ukrainan”. Eslogan hau, ezkertiarren artean oso erabilia, iruzur bakezale bat da, zeren-eta herriari sinetsarazi egiten zaio gerrak irtenbide justu bat izan dezakeela borroka iraultzailerik gabe. Lapur kapitalisten arteko inolako su-etenik edota bake-akordiorik ez ditu konponduko gerraren kausak. Horrelako edozein akordio Errusiako eta Ukrainako langileen aurka zuzenduta egongo da halabeharrez eta hurrengo gatazka ankerrari bidea urratuko dio. Bake iraunkor eta demokratiko bat nahi izanez gero, gaurko gerra kapitalista Errusiako eta Ukrainako burgesien aurkako gerra bilakatzearen alde borrokatu behar da, eta orobat, iraultza herrialde inperialistetara zabaltzeko.

·        “Tropa errusiarrak, alde Ukrainatik!” (esate baterako, Committee for a Workers’ International-en aldarria). NATOren eslogana da, eta Ukrainako gobernuaren garaipena esan nahi du, besterik ez. Estatu Batuetan, Britainia Handian, Frantzian edota Alemanian aldarri hau egiten dutenek ez dute ukrainar langileen askatasunaren alde egiten, baizik-eta beraien agintari inperialista propioek Ukraina libreki lapurtzearen alde.

·        “Behera NATO!”. Beharrezko aldarrikapen bat da hau, baina hori esatea NATOren apendize ekonomikoa den EB-ri aurre egin gabe militarismorik gabeko inperialismoaren posibilitatearekin liluratzea eragiten du. Finantza-kapitalak eragindako harrapaketa ekonomiko “baketsuak” bidea urratzen dio gerrari.  EB eta euroa harrapaketa hori egiteko tresnak dira. Alemaniak eta Frantziak zuzendutako EB onuragarritzat hartzea eta Estatu Batuek zuzendutako NATO “militaristatik” aparte aurkeztea sozialchauvinismoa besterik ez da. Lutte Ouvrièrek, adibidez, NATO salatzen duen bitartean Ukrainari Europar Batasuneko kidetza eta “horrekin batera lortu zitzakeen abantaila apurrak” ukatu zizkiotela deitoratzen du (otsailak 22). Inperialismo frantsesaren aurrean errenditze latz bat da hori! Galde iezaiozue Europako langileei: EB-k itotze ekonomikoa eta menderatze nazionala besterik ez du ekartzen.

·        “Errusiar inperialismoaren aurka” (Alemaniako Alderdi Marxista-Leninistaren jarrera, beste askoren artean). “Errusiar inperialismoaren” aurkako demagogiak beraien ugazaba inperialista propioen krimenak ezkutatzeko balio du, langileei engainatu egiten zaie etsai nagusia benetan zein den estaliz. Mundua New York, Frankfurt, Paris, Londres eta Tokioko finantza-kapitalaren zentroen menpe dago, ez Moskukoa. Egiazki erreakzionarioa den arren, errusiar klase menperatzailea ez da inperialista. Bere langileria zapaltzen du eta eskualdeko potentzia bat da. Aldiz, inperialistek mundu osoko langileen odola xurgatzen dute.

·        “Ukrainako gerra inperialistari ez” (Greziako Alderdi Komunista eta abar). Zabor bakezalea, azal “antiinperialista” bat erantsirik. Gerra hau inperialista dela esatea langileen begietara hondarra jaurtitzea da. NATO edo beste edozein potentzia inperialista bat zuzenean sartuko balitz gerran, nahitaezkoa izango litzateke iraultzaile ororentzat militarki Errusiari babesa eman eta inperialisten porrota bilatzea, munduko erreakzio kapitalistaren gotorleku nagusia direlako. Zeregin horri uko egiten diote hain zuzen ere “errusiar inperialismoaren” inguruan aztoratzen dabiltzanak.

·        “Errusiaren aldeko izan behar al dute langileek?”. Zenbait ezkertiarren ustez, Errusiak inperialistei desafio egiten dienez gero, gerra honetan babesa jaso beharko luke. Errusiar chauvinismoaren aurrean amore ematea da hori. Errusia ez dago gerran inperialisten kontra, baizik-eta Ukrainako gobernuaren kontra. Ukrainan eta Errusian inperialismoaren auka borroka egiteko estrategia proletarioa ukrainar eta errusiar langileen arteko borroka iraultzailean datza, ez Kremlinaren asmoak babestean. Ukrainar nazioa Errusiaren menpe jartzea antagonismo nazionalak are gehiago sutuko ditu, oztopo ikaragarri bat altxatuz goian aipatutako helburuaren aurrean.

 Sasi-marxista guztiek sumindurik ulu egin zuten Putin chauvinista errusiarrak Leninen zapalkuntza nazionalaren aurkako politika iraultzailea salatu zuenean. Oso zintzoa izan zela aitortu behar da. Baina benetan Lenini gaurko gerran babesa ematea traidore sozialchauvinistei mozorroa kentzea da, zeren-eta hitzez erretorika “sozialista” erabiltzen duten bitartean, ekintzez inperialisten morroi dira. Horri dagokionez, Leninek bere burua defenditu dezake:

«Burgesiak, hain zuzen ere, bakearen inguruko esaldi hipokritak eta ezertarako konprometitzen ez duten hitz hutsalak behar ditu, gerra garaian langileen borroka iraultzailea desbideratzeko, logaletu daitezen, “anexiorik gabeko bakearen” esperantzarekin edota bake demokratikoarekin kontsolatu daitezen, eta abar [...] Bakearen programa sozialistaren puntu nagusi eta oinarrizkoa bakearen programa Kautskytarrari mozorroa kentzea da, indartu egiten duelako burgesiaren eragina proletalgoaren barnean».                   

—«“Bakearen programari” buruz» (1916)

Liga Komunista Internazionala (IV. Internazionalaren aldekoa)

SPARTACISTen gehigarria. Itzulpen ez ofiziala.

 

2022ko otsailak 27

Liga Trotskista: “¡Por la independencia inmediata de Quebec!”

 

Liga Komunista Internazionala:

«QUEBECen BEREHALAKO INDEPENDENTZIAREN ALDE !»

 Itzulpen ez ofiziala. Jatorrizkoak:

     Frantsesez: https://www.spartacist.org/francais/spf/2022-camionneurs/

     Ingelesez: https://www.spartacist.org/english/esp/2022-truckers/

Liga Comunista Internacional:

« ¡POR LA INDEPENDENCIA INMEDIATA DE QUEBEC! »

 

[ Traducido por trotskistak.blogspot. Originales en francés e inglés en https://www.spartacist.org/ ]

Suplemento de SPARTACIST (febrero del 2022); fragmento. 

(...) Los “auténticos valores canadienses” —si es que tal cosa existe— no son la “libertad” ni la “democracia”, sino la opresión nacional anglo-chauvinista sobre el Quebec y la lealtad a la monarquía inglesa. Esos son los fundamentos del Estado capitalista canadiense —el mismo Estado que se lanza hoy contra los camioneros. Y son los mismos poderes del Estado represivo, que emanan de la Ley de Medidas de Guerra que utilizó Pierre Elliott Trudeau contra los independentistas quebequeses en octubre de 1970, los que ahora utiliza su descendiente. Eso demuestra claramente que los trabajadores en el Canadá inglés y en Quebec tienen un enemigo común: la clase dirigente canadiense. Por su parte, el NPD [socialdemócrata], La Riposte y el resto de la izquierda reformista canadiense está tan unida en su oposición a los derechos nacionales del Quebec como unidos están en su seguidismo a Trudeau en su ataque a los camioneros. Nosotros decimos: ¡Por la independencia inmediata de Quebec!

     Es crucial avanzar la lucha a favor de la liberación nacional de Quebec sobre una base revolucionaria para conseguir simultáneamente que  los trabajadores de Canadá rompan con sus dirigencias anglo-chauvinistas, y que los de Quebec rompan con su dirigencia nacionalista burguesa. Los trabajadores del Canadá inglés tienen un interés vital en liderar esta lucha y utilizarla para expulsar del poder a la burguesía y establecer el poder de la clase obrera. No hay duda de que romper el yugo de la dominación del Canadá inglés sobre Quebec sería progresista, incluso bajo el capitalismo. Y en Quebec, la separación dejaría más nítido para la clase obrera que la burguesía nacionalista es su enemiga jurada. La burguesía quebequesa lo ha dejado claro una y otra vez: Luchará por la independencia solamente en la medida en que esté mejor posicionada para explotar a su propia clase obrera. Los obreros en Quebec no serán libres en un Quebec capitalista independiente, hace falta una república obrera de Quebec!

   La pandemia ha mostrado de nuevo que las actuales direcciones de la clase obrera en Quebec y en Canadá están totalmente postradas ante sus burguesías propias respectivas. Del NPD a los jefes sindicales, su programa consiste en mantener el capitalismo, lo que les conduce necesariamente a traicionar a la clase obrera. ¡Romper con el NPD, romper con los partidos nacionalistas en Quebec! ¡Por un partido obrero revolucionario binacional! 

SPARTACIST aldizkari trotskistaren gehigarria. 2022ko otsaila.

LKI: “Behera konfinamenduak! Langileriak bere burua defenditu behar du”

 

Liga Komunista Internazionala:

Behera konfinamenduak!

Langileriak bere burua defenditu behar du

 

Hautsi proletalgoari traizio egiten diotenekin!

IV. Internazionala berreraiki!

( jatorrizko bertsioak: https://spartacist.org/catala/fullet/2021-05-confinaments.html )

[Itzulpen ez ofiziala]

Osasun arreta miserablea, etxebizitza kaskarra, etekinak lortzeko produkzioa, azpiratze inperialista: klase kapitalistaren menderakuntzaren izaerak berak mundua suntsitzen duen krisi ekonomiko eta sanitarioa hauspotzen du, Covid-19aren agerraldiaz geroztik. Burgesia parasitarioek beraien interesak hobekien babesten dituzten neurriekin erantzun diote pandemiari, populazio osoa indarrez itxi dutelarik beraien etxebizitzetan, txertoaren zain.

Burgesiak ezarritako konfinamenduak osasun publikoko neurri erreakzionarioak dira. Langileek aurre egin behar diete! Konfinamenduek infekzioen erritmoa mantsotu dezakete aldi batez, baina langileriaren borroka-ahalmena ahultzen dute. Industriaren eta zerbitzuen adar osoak itxiz, krisi ekonomikoa sortu eta jende andana langabezian utzi dute. Eskolak eta haurtzaindegiak itxiz familiaren karga zapaltzailea areagotu dute. Estatuaren errepresioa izugarri handitu da, aldi berean, langileriaren eskubideak eta eskubide demokratikoak zapuztu dituzte. Batzarrak, manifestazioak, bidaiak, grebak, sindikalizazioa: denak mugatuak edo debekatuak izan dira. Konfinamenduek proletalgoaren borroka galaraztea dute helburu, borroka hau langileek benetan beraien osasuna babestu eta krisiaren kausa sozialei aurre egiteko duten modu bakarra delako.

 “Denon arteko sakrifizioaren” izenean kapitalistak blitzkrieg baten bidez langile-klasearen aurka oldartu dira. Eraso antisindikalak, kaleratze masiboak, soldata murrizketak eta lan-erritmoen bizkortzea “normaltasun berria” bilakatu dira. Langileria desarmaturik dago birus hilgarriari eta oldarraldi kapitalistari aurre egiteko. Munduan zehar, sindikatu eta alderdi proletarioen barnean dauden buruzagi kapitalistazaleek klase menderatzailearen erasoaldiari laguntza leiala eman diote. Batasun nazionalaren aldeko eta birusaren aurkako borrokaren izenean, proletalgoari traizio egiten diote.

Alderdi laborista ingelesa eta australiarra, Alemaniako Alderdi Sozialdemokrata eta Die Linke, PS eta PCF, eta Hegoafrikako Alderdi Komunista; langileriaren buruzagi traidoreek funtsezko papera dute konfinamenduak betearazteko, maila lokalean zein maila nazionalean; langileek eta zapalduek konfinamendu hauek jasan behar izan dituzte. Estatu Batuetako AFL-CIOtik hasi eta sindikatu mexikar eta italiarrekin jarraituz, edo Japoniako Rengo, Zenroren eta Zenrokyo konferderazioak halaber. Buruzagi sindikalek burgesiaren neurriak babesteko deia egiten diete beraien kideei: etxean egon eta izorra zaitezte!

Langileriaren osasuna eta bizi-baldintzak defenditzea premia handia du, eta horrek agerian uzten du langile-mugimenduaren zuzendaritza berri bat forjatzea beharrezkoa dela. Sindikatuek aurre egin behar diete estatu kapitalistaren ixte industrialei, eta lan-baldintza seguruen alde egin behar dute. Osasun-arretaren eta etxebizitzaren infraestruktura kaskarra berreraiki eta hedatu behar da berehala. Kapitalisten eraikin hoberenen jabetza hartu behar da, aldi berean obra publikoen aldeko programa handi bat ezarriz, langileek bizi-baldintza duinak izan ditzaten.

Urrats bakoitzeko, langileen eta zapalduen oinarrizko interesek talka egiten dute klase kapitalistaren menderakuntzaren zutabeen kontra. Gaur egungo krisiak zorrotz azaleratu du emakumeak familiaren kateetatik askatu behar dela, zapalkuntza arrazista amaitu behar dela, esplotazio inperialistatik askatzeko beharra. Humanitateak aurrera egiteko bide bakarra, langileen iraultzak antolatu eta ekonomia sozialista planifikatu internazional bat eraikitzea da.

Egungo langile-mugimenduaren buruzagien eta beraien morroi sasi-marxisten erabateko porrotaren aurrean, hil-edo-biziko afera planteatzen zaie klase kontzientzia duten proletarioei : benetako marxismo-leninismoaren, hau da, trotskismoaren programa iraultzailean oinarrituriko zuzendaritza bat beharrezkoa da. Liga Komunista Internazionalak (IV. Internazionalaren aldekoa) abanguardiako alderdi leninista internazional bat eraiki nahi du, proletalgoari kontzientzia iraultzailea eman eta langileen boterea ezartzeko. IV. Internazionala berreraiki, iraultza sozialistaren aldeko nazioarteko alderdia!  

Behera klaseen arteko kolaborazioa eta batasuna nazionala! 

Azken urtean, LKI Liga Komunista Internazionalak konfinamenduak beharrezkotzat hartu ditu. Ildo hori gaitzesten dugu. Bizitzak salbatzeko, klase guztiek konfinamenduak babestu behar dituztela dioen “batasun nazionala”ren deiadarrari men egin genion.

Ustezko arrazoi unibertsal honengatik, buruzagi sindikalek proletalgoaren interesak atsegin handiz sakrifikatu dituzte. Pandemiaren kontrako borroka, eta osasun publiko orokorra orobat, ez dago klase antagonismoen gainetik. Kapitalistek “bizitzak salbatzeko” duten kezkaren atzean klase interesak daude benetan. Burgesiak osasun publikoan duen interesa hauxe da: bere osasun propioa babesten duen bitartean, esplotatua izateko gauza den lan-indar nahikoa eduki nahi du, ahalik eta kosturik merkeenean. Helburu erreakzionario horren aurrean, proletalgoari denon bizi-baldintzak eta osasun zerbitzu hoberena ziurtatzea interesatzen zaio. Klase interes horiek erabat antagonikoak dira, ez daude bateratzerik, pandemiarekin edo gabe. Soilik burgesiaren kontra independenteki mobilizatuz gero defenditu ditzake langileriak bere osasuna eta bere segurtasuna.

Burgesiak xantaia egiten die langileei, beraien interesen alde borrokatuz gero gaixotasuna zabalduko dela esaten die: batzar sindikalek eta manifestazioek osasun publikoa mehatxatzen omen dute; osasun-langileek jendea hiltzen omen dute lan-baldintza hobeagoen alde borroka eginez gero; eskolak eta haurtzaindegiak itxita egon behar omen dute, haurrak babesteko. Gezur handia! Konfinamenduen kontra borrokatzea gaur egungo hondamendiaren kausa sozialei heltzeko nahitaezko abiapuntua da. Batzar sindikalak funtsezkoak dira langileek beraien burua defenditzeko. Osasun-langileen borroka, osasun arreta hobe bat izateko bidea da. Eskolen eta haurtzaindegien itxieren aurkako borroka, eskola eta haurtzaindegi hobeak izateko kondizio da —eta emakumeen emantzipazioaren aldeko borrokari mesede egiten dio.

Trotsky buruzagi boltxebikeak, Kapitalismoaren agonia eta IV. Internazionalaren eginbeharrak lanean (1938), hauxe idatzi zuen:

 “Esplotazioan oinarrituriko gizarte batean, moralaren gradurik gorena iraultza soziala da. Langileen klase-kontzientzia handitzen, beraien indar propioetan konfiantza edukitzen, eta borrokan sakrifikatzeko prestasuna izaten laguntzen duten bitarteko guztiak onak dira. Bitarteko onartezin bakarrak zapalduei beraien zapaltzaileen aitzinean beldurra izan eta makurtzea bultzatzen dutenak dira”

Burgesiak beti erabiltzen ditu inperatibo moral gorenak, “bizitzak salbatzea” adibidez, beraien krimenak zuritzeko. Inperialista alemanek eta frantsesek Europar Batasuna erabiltzen dute Europa osoko proletalgoari lapurtzeko, “bakearen” eta “aurrerabide sozialaren” izenean. Estatu Batuetako inperialistek eta NATOko kideek Libia, Irak, Afganistan eta beste herrialde asko suntsitu dituzte “demokraziaren” eta “askatasunaren” izenean. Somalia inbaditu zuten 1992an, “gosetiei janaria” eramateko. Burgesiak “bizitzak salbatzeko” beharraz oihu egiten duenean, bere asmoa beti izango da klase menderatzailearen aurrean sumisioa barneratu eta beraien interesak kohesionatzea  batasun nazionalaren bitartez.

Sindikatuek kontrolatu behar dute laneko segurtasuna!

Estatu kapitalistaren muina poliziek, presondegiek, armadak eta tribunalek osatzen dute; bortxa organizatuaren aparatu bat da, klase zapaltzailearen menderakuntza eta irabaziak mantetzeko xedea du. Nahiz eta marxistok Estatuak osasun publikoaren alorrean ezarritako zenbait neurri babesten ditugun, langileriari mesede eginez gero —nahitaezko txertaketa, adibidez— , jarrera suizida izango litzateke Estatuarekin konfiantzarik izatea laneko segurtasuna eta osasuna zaintzeko.

KKE Greziako Alderdi Komunistako stalinistak adituak dira marxismoaren funtsak desitxuratzen. Sindikatuen barnean duten aldarrikapen nagusietako bat hauxe da:

“Birusaren zabaltzea eragozteko kontrol sanitarioa, Estatuaren agentzien kontrolpean, Pireo-ko portuan, COSCO-n [ontzi-enpresa], bukeetan, ontzioletan, fabriketan, eta milaka langilek lan egiten duten industrietan”

— Rizospastis (apirilaren 1a)

Horrek, langileria Estatu kapitalistari lotzea esan nahi du; Estatuaren osasun-agentzien on-ustean lilurakeriak izatea eragiten du. Langileek lan-segurtasunaren kontrol sindikalaren alde borrokatu behar dute. Sindikatuek, eta ez Estatu kapitalistak, ezarri behar dute ze kondizioetan egin daitekeen lan modu seguruan.

Sindikatuak langileria defenditzeko oinarrizko organizazioak dira. Beraien helburua langileak lantokian defenditzea da, beraien borroka ez da langileak etxean geratzea. Herrialde askotan, ordea, irakasleen sindikatuen buruzagiek gobernuek eskolak itxita mantentzearen alde borrokatu dira,  irakasleak eta ikasleak “babestu” asmoz. Adorerik gabe, eskola seguruen aldeko borrokari uko egitea da hori. Burokrazia sindikalaren politika “etxean sartu eta itxoitea” da, baina horren aurrean, buruzagitza klasista bat eraiki behar da, eta bere funtsa oinarri sindikalen eta langile-mugimendu osoaren mobilizazioa izan behar du, eskola hobeagoen eta lantoki seguruen alde.

Proletalgoa batu eta indartzeko sindikalizazio kanpainen premia handia dago. Aldi baterako langileak eta azpikontratatuak sindikatuen barnean egon behar dira, soldata osoak eta baldintza berdinak dituztelarik. Botere sozial gutxiko langileen sindikalizazioa —txikizkako salmenta, jatetxeak, tabernak, etxez etxeko banaketa, eta abar— langile mugimendu organizatuaren babespean egongo da.

Ekonomia berrabiarazi ! Langabeziari aurre egin!

Langileriaren buruzagi traidoreen atoian, sasi-trotskistak burgesiaren aurrean makurtu dira. Lute Ouvrière, Korronte Marxista Internazionala (IMT), World Socialist Web Site, Talde Internazionalista, Frakzio Trotskista-Laugarren Internazionala eta gainontzekoak: denek onartu dituzte konfinamenduak, proletalgoari traizio eginez.

IMT-k, adibidez, hauxe eskatu zuen: “Funtsezkoa ez den produkzio oro berehala gelditu behar da. Langileak etxera joan behar dute soldata osorik jasoz, behar den denboraz” (marxist.com, 2021/3/21). Aldarrikapen erabat erreakzionario horrek beste kaleratze gehiago baino ezin ditu lortu! IMT-k langileriaren parte bat langabezian hondoratu eta laguntza publikoen menpe utzi nahi du.

Langile-klasearen botere soziala produkzioan duen funtziotik  sortzen da. Langile-mugimenduak kaleratzeei eta lan-murrizketei aurre egin behar dio, sindikatuak kontratazioaren eta formakuntzaren aldeko borroka zuzendu behar duelarik; lanaldi laburrago baten alde egin behar dute halaber, soldata murriztu gabe, esku guztien artean lana banatuz. Egungo krisiak produkzioa eta zerbitzuak handitzea eskatzen du: osasun zaintza gehiago eta kalitate handiagokoa; etxebizitza publiko ugari eraikitzea; eraikin zabal eta haizeberrituak eskola eta haurtzaindegientzako; garraio publiko hobeagoa. Ekonomia berrabiarazi eta zabaldu behar da langileen beharrak asetu eta langabeziari eta txirotzeari aurre egiteko.

Doako kalitatezko osasun arreta behar da!

Etekinak irabazteko produkzio-sistemak ezin du osasun-zerbitzu onik eman. Ospitale pribatu zein erlijiosoak eta farmazeutikak ordainik gabe desjabetu! Sindikatuek zuzendurik, ospitaletako eta osasun-langileen kontratazio eta formakuntza masiboa egin behar da! Txertoen eta sendagaien patenteak abolitu, mundu osoan produkzio masibo bat ahalbidetzeko!

Hondoratutako osasun-sistemen aurrean, mota guztietako erreformistek osasun-zerbitzuen nazionalizazioaren aldeko aldarriak egin dituzte. Left Voicek, adibidez, (Frakzio Trotskistak Estatu Batuetan duen atalak), “osasunarekin erlazionaturik dauden industria guztiak langileen kontrolpean nazionalizatu” nahi ditu (Left Voice, 2021eko apirilak 13). Sozialdemokrata hauen hitzontzikeri ezkertiarrak ez gaitzala engainatu. Left Voicek konfinamendu gogorragoak nahi ditu, eta beraz proletalgoaren edozein ekintza handi are gehiago oztopatuko litzateke, osasun arreta hobeagoa jasotzearen aldeko borroka ezinezko bihurtuz.

Hauxe da Left Voicek langileen kontrolerako duen eredua: “Argentinan, langileek gauzak nola egin daitezkeen erakusten ari dira. Langileek kontrolaturiko fabriketan, ugazabarik gabe, herrialde osoan zehar, beharren arabera produzitzen ari dira, eta ez diru-goseak bultzatuta”. Argentina kapitalistan, porrot egindako zenbait fabrika periferiko hartu zituzten, horri buruz ari da Left Voice. Baina hori ez da behar den eredu bat. Left Voicek duen helburua esparru kapitalistaren barnean nazionalizaturiko osasun-sistemaren administrazio proletarioa da, hau da, klase-kolaborazio instituzionalizatua. Osasun-zerbitzua espekuladoreetatik libratzeko aukera bakarra Estatu burgesa suntsitzea da, proletalgoaren diktadura eraikiz eta klase kapitalista desjabetuz.

Langileriak zapaldu ororen eskubideak defenditu behar ditu!

Klase ertainaren beheko mailak suntsituak izaten ari dira. Langileen buruzagien parte batek eta ezker erreformista guztiak konfinamenduei emandako babes kriminalak eskuin muturra hauspotu du, erreakzionario zitalenei eta faxista gordinei eskubide demokratikoen defendatzaile eta hondoratutako burgesia-txikiaren babesle plantak egiteko aukera eman die. Alderdi iraultzaile batek langile-klasea mobilizatuko luke zapaldu guztiak defenditu eta langileen aldean kohesionatuko lituzke burgesiaren kontrako borrokan.

Asian, Latinoamerikan eta Afrikan, milioika nekazari pobre odolustutzen ari dira lur-jabeen eta bankuengatik; konfinamenduen erruz, bitartean, saltzaile ibiltariak gosez hiltzen dira. Edonon, zorpetutako denda txikiak, tabernak eta jatetxeak, eta ikasleak halaber, itotzen ari dira. Zor guztiak baliogabetu!

Bulegoetako milioika langile etxetik lan egitera behartu dituzte. “Telelanak” kaleratzeak eta ordaindu gabeko ordu estrak egitea eragiten du, langileak isolatzen ditu, eraso antisindikalak errazten ditu eta sindikalizazioa ia ezinezko bihurtzen du. Grebak ez dira Zoom-en irabazten, piketeen lerroetan baizik. Sindikatuak, hitz hori merezi baldin badu, “telelanaren” amarruari kontra egin behar dio.

Immigranteak langileriaren funtsezko parte dira, kalte handiak pairatu dituen zerbitzuetako industrian desproportzionalki kontratatuak izaten dira, miseriazko soldatak jasoz. Bere oinarriak batzeko, langile-klaseak hauxe aldarrikatu behar du: erabateko hiritartasun eskubideak etorkin guztientzako!

Familiaren funtzioak sozializatu!

Burgesiak bere indar guztiaz historiaren gurpila atzerarazi nahi du. Konfinamenduek umeen zaintza, hezkuntza eta adinduen zaintzaren karga guztia ari dira uzten familiaren gainean, emakumeen bizkar gainean, batez ere. Emakumeak etxera itzultzera behartuak izan dira, gizonen aldean neurri handiago batean galdu dituzte lanpostuak, eta etxean jasandako indarkeria asko handitu da. Haurrak eta nerabeak beraien gurasoekin kartzelatuak dira. Edadetuak abandonatuak izan dira, zahar-etxe negargarritan bakardadean hiltzeko.

Konfinamenduek zerbait erakutsi baldin badute, hauxe da : etxeko lanak familiaren artean banatzeko programa feminista kale itxu bat dela. Beharrezkoa da etxeko zereginak familiaren esparrutik ateratzea, 24 orduz zerbitzua ematen duten haurtzaindegien, sukalde eta garbitegi koletiboen eta kalitatezko zahar-etxeen bidez.

Konfinamenduek kapitalismoaren oinarrizko instituzioak indartu ditu: Estatua, eliza eta familia. Soilik lortu daiteke emakumearen emantzipazioa mundu mailako eraldaketa sozialistaren parte izanez gero, umeen zaintzaren eta etxeko lanen sozializazioaren bitartez familia ordezkatua izango delarik. Iraultza sozialistaren bitartez, emakumearen askapena!

Behera inperialismoa!

Sstema inperialista mundialean, mundua zatikatzeko eta milioika lagun esplotatzeko,  potentzia gutxi batzuen arteko lehia gertatzen da, egungo krisi globalaren sortzaile berbera delarik. Pandemiari erantzuteko behar-beharrezkoa da nazioarteko koordinazioa. Baina hori ezinezkoa da inperialisten arteko etsaitasunean eta norgehiagokan jarduten diren nazio-estatuetan datzan sistema batean. Inperialismoak munduaren garapen ekonomiko, sozial eta kulturala zapuztu eta geldiarazi du, Wall Street, Tokio, Londres, Frankfurt eta Parisko burtsen mesedetan. Inperialistek krisi honetaz baliatzen ari dira finantza-kapital internazionala indartzeko, menpeko herrialdeen bizkarrertik. Inperialistek inposaturiko zorra deuseztatu! Behera NBE, NDF, NATO, TLCAN 2.0 eta Europar Batasuna!

Txina defenditu! Inperialistek euren ahalegina areagotzen ari dira 1949ko Iraultza suntsitzeko kontrairaultza kapitalista baten bidez, Txinako estatu proletario deformatua oinperatzeko xedetan. Burokrazia stalinista uzkailtzeko, bizi bedi iraultza proletario politikoa!

Urriko iraultza berrien alde!

Hego Korea, Suedia, Australia? Prentsa burgesean debate amaigabean murgildurik daude, heriotza masiboen eta errepresio masiboaren artean orekarik hoberena nork egin duen erabakitzeko. Marxistok eredu erabat diferentea dugu: 1917ko Iraultza Boltxebikea. Esplotazio kapitalistaren kateak hautsiz, langileriak, Lenin eta Trotsky boltxebikeen zuzendaritzapean, sekulako aurrerapausoa eman zion humanitateari. Estatu proletario sobietarraren osasun-sistema publikoa bere lorpenik handienetakoa izan zen, are gehiago gerra zibilaren eta inbasio inperialistaren testuinguruan sortu zela kontuan hartuz gero, Mundu Gerrak utzitako hondamendiaren ondoren. Bere sorrera zuzendu zuen gizonak, Nikolai Semaxkok, hau idatzi zuen 1919an:

 “Hirietako pobreak ziega lizuntsuetatik ongi eraikitako etxe zabaletara lekualdatzea, gaixotasun sozialen kontra benetan borrokatzea, langilearentzako lan-baldintza normalak sortzea —hori guztia ezinezkoa da, jabetza pribatua sakratua eta ukiezina dela uste baldin badugu. Osasun-sistema zaharrak bere aitzinean dar-dar egiten zuen, hesi gaindiezin baten aitzinean balego bezala; botere sobietarrak —botere komunistak— hesi hori deuseztatu du.”

—“The Tasks of Public Health in Soviet Russia” [Errusia sobietarraren eginbeharrak osasun publikoan], William G. Rosenberg, Bolshevik Visions: First Phase of the Cultural Revolution in Soviet Russia (Ikuspegi marxistak: Errusia sobietarraren iraultza kulturalaren lehenbiziko etapak, Ann Arbor: University of Michigan Press, 1990)

—LKI Liga Komunista Internazionala (Laugarren Internazionalaren aldekoa), Komite Exekutiboa. [ITZULPEN EZ OFIZIALA]

2021eko apirilaren 19a