Trotsky: La Commune de Paris, 1871

PARISko COMMUNEaren BANDERAREN PEAN

Lev Trotsky iraultzaile marxista

H

istorian, sarritan, gerraren ondoren iraultza dator.

Garai normaletan, langileria lan gogorrean aritzen da pasiboki, ohituraren indar itzelaren menpe. Kapitalari mesede egiten dion ohitura horrengatik izango ez balitz, ez langilezainek, ez poliziak, ez presozainek, ezta borreroek ere, ezingo lukete populua oinperatu.

Gerrak herria apurtu eta masakratzen du, baina, era berean, arriskutsua da agintarientzat, hain zuzen ere, herria kolpe batez astindu eta bere ohiturak hausten dituelako, erauntsi horretan norbanako atzeratu eta ezjakinenak esnatu egiten dira eta beren buruari eta inguruneari so egiten diote.

Milioika langile sugarretara bultzatzen dituztenez, agintariek promesen eta gezurren ohitura aldatzera beharturik daude. Burgesiak bere gerra edertu egiten du populuaren bihotz onberak eskatzen duen hitzekin: Gerra “askatasunaren” alde, “justiziaren” alde, “bizitza hobe” baten alde! Barne-barneraino hunkitzen duenez, gerrak populua engainatzen du halabeharrez, baina sufrimendu gehiago eta beste kate batzuk  baino ez ditu eskaintzen. Horregatik, atzipetutako populuaren tentsioak —gerrak probokaturik— sarritan agintarien aurkako matxinadak eragiten ditu. Gerra da iraultzaren ama.

Halaxe gertatu zen duela 20 urte: Errusia eta Japoniaren arteko gerrak herriaren atsekabea areagotu zuen bat-batean, eta ondorioz 1905eko iraultza jazo zen.

Gauza bera  gertatu zen, halaber, duela  46 urte Frantzian: Frantzia eta Prusiaren arteko gerrak (1870-1871) langileen altxamendua eta Parisko Communearen sorrera eragin zuen.

Alemaniako tropen aitzinean hiriburua defenditzeko asmoz, gobernu burgesak Parisko langileak armatu eta Guardia Nazionala sortu zuen. Baina burgesia frantseraren idurikoz, beldurgarriagoa zen bere sorterriko proletalgoa Hohenzollern-tarren tropak baino. Parisko kapitulazioaren ondotik, gobernu errepublikanoak langileak armagabetzen saiatu zen. Baina gerrak sumindura sentimendu bat sortu zuen langileen artean. Ez zuten fabriketara itzuli nahi gerra gertatu ez balitz bezala. Langile paristarrek uko egin zioten euren armak entregatzeari, eta 1871ko martxoaren 18an  langile armatuen eta gobernuaren erregimentuen arteko talka bat gertatu zen. Langileek garaipena lortu zuten, eta Paris kontrolpean zutelarik, 1871ko martxoaren 28an (Commune izena zuelarik) gobernu proletario bat ezarri zuten hiriburuan. Communeak ez zuen denbora luzean iraun. Bere azken defendatzaileak maiatzaren 28an erori ziren, samalda burgesen erasoaldiari erresistentzia heroiko bat egin ostean. Jarraian, iraultza proletarioan parte hartu zutenen aurkako mendeku basatia hasi zen, eta asteak eta hilabeteak iraun zuen. Baina, nahiz-eta gutxi iraun, orain arteko borroka proletarioaren historian gertaerarik nagusiena izan da. Langile paristarren esperientzian oinarriturik, munduko proletalgoak lehenbiziko aldiz ikusi zuen iraultza proletario bat zer den, zeintzuk diren bere xedeak, zeintzuk bideak.

Hasteko, Commune-ak langileen gobernuan jarduteko hautatutako atzerritar guztiak konfirmatu zituen, “Communearen bandera Munduko Errepublikaren bandera dela” aldarrikatu zuelarik.

Estatutik eta eskoletatik purgatu zuen erlijioa, heriotza-zigorra abolitu zuen, Vendômeko zutabea (hau da, chauvinismoaren monumentua) lurrera bota eta herriaren zerbitzari zintzoei eman zizkien [funtzionario]-postuak, langileen pareko soldata bat ezarri zielarik.

Kapitalista ikaratuek itxitako fabriketako eta lan-zentroetako zerrenda bat egin zuen, eta produkzioa berrekin zuen finantziazio publikoarekin. Ekonomiaren organizazio sozialistara heltzeko, lehenbiziko urrats bat baino ez zen izan.

Baina Communeak ezin izan zuen bere asmo guztiak bete: suntsitua izan zen. Burgesia frantsesa, Bismarck bere “etsai nazionalaren” laguntzarekin (zeina segituan bihurtu zen klase-aliatu), odolean ito zuen bere benetako etsaiaren —langileriaren— jaikialdia. Communearen asmoak eta programa ez ziren gorpuztu. Baina mundu osoko proletalgoaren seme-alaben bihotzaren barnean gorde ziren, eta geure borrokaren herentzia iraultzailea bilakatu dira.

Eta orain, 1917ko martxoaren 18an, Communearen irudia inoiz baino argiago altxatzen da gure aitzinean, izan ere, denbora-tarte luze baten ondoren, gudu iraultzaile handien aroan sartu gara.

Mundu-Gerrak milioika langile kolpez atera ditu euren ohiko lan-baldintzetatik eta bizitza begetatibotik. Orain arte, Europan gertatu da bakarrik; bihar Ipar Amerikan ere gertatuko da. Sekula ez zuen langileriak halako promesarik entzun; sekula ez zizkioten halako helburu distiratsurik irudikatu; sekula ez zuten horrenbeste losintxatu, gerra honetan egin den moduan. Sekula, orain arte,  jabeen klaseak ez ziren ausartu horrenbeste odol eskatzen herriari,“aberriaren defentsa” deritzon iruzur horren izenean. Eta inoiz baino gezur, traizio eta sufrikario gehiago ari dira pairatzen langileak.

Odolez eta lokatzez gainezka dauden lubakietan, gosez diren herri eta hirietan, milioika bihotz suminduraz, kezkaz eta amorruz leporaino daude. Eta sendimendu horiek, pentsamendu sozialistarekin batzen direnean, gogo iraultzaile bihurtzen dira. Bihar, sugar hori, gainazalera igoko da proletarioen altxamendu itzelei esker.

Errusiako proletalgoak iraultzaren bidea hartu du jadanik, eta bere erasoaldiaren aurrean despotismo lotsagarrienen gotorlekuak erori eta hondoratu egiten dira. Errusiako iraultza, ordea, Europa osoko eta mundu osoko altxamendu proletarioen aitzindaria baino ez da.

“Gogoan izan ezazue Communea!”, esango diegu, sozialistok, langile matxinatuei. Burgesiak atzerriko etsaiari aurre egiteko armatu zaituztete? Uko egiozue zeuen armak burgesiari entregatzeari, Parisko langileek 1871ean egin zuten moduan. Karl Liebknecht-en deiari jarraituz, apuntatu itzazue arma horiek zeuen benetako etsaiaren aurka, kapitalismoaren aurka! Kendu iezaiozue eskuetatik estatu aparatua, eta burgesiaren indarkeriaren arma bat izatetik, proletalgoaren autogobernurako aparatu bilaka ezazue. Orain, Communearen garaiko zeuen aurrekoek baino indar hagitz handiagoa duzue. Tronugabetu itzazue bizkarroi horiek guztiak. Har ezazue lurra, meatzak eta fabrikak eta zuek zeuok administra itzazue. Elkartasuna lanean, berdintasuna lanaren fruituen banaketan!

Communearen bandera Lanaren Errepublika Mundialaren bandera da!

—Lev Trotsky; Novy Mir, 1917ko martxoaren 17a.

 

https://www.icl-fi.org/francais/lebol/197/commune.html

 

Trotsky, Armada Gorriaren sortzailea

 

 

 

 

Artzallus: “Hierarkia kultural eta linguistikoak hautsi egin behar dira”

Amets Artzallus : "Orain, eta Euskaraldian zehar ikusiko da, mundu guztia dago euskararen alde, baita euskararen heriotza diseinatu eta praktikatu zutenak, eta haien oinordeko denak ere.

Baina diskurtso horiek badute tranpa bat erdian, euskara onartzen dute baina bere eremutxoan, bere bazter horretan, eta ahal baldin bada trabarik egin gabe besteei. Hortik ateratzen denean, eta besteen pare jarri eta erdiguneratzen denean, orduan gatazkak sortzen dira. Eta gatazken aurrean, guk ere askotan konplexuz betetako diskurtsoak eta argumentuak ditugu.

Euskaldun batek beti bere burua justifikatu behar duela dirudi. Bai bere lagunarte hurbilean, edo parlamentu batean... euskaldunak beti darama berekin bere burua justifikatu beharraren zama. Eta zama hori benetan da nekagarria eta harrigarria. Nire ustez, justifikatu beharko balu norbaitek bere burua, ez dakienak justifikatu beharko luke. Baina ez, hemen erantsi diote zama hori, dakienari.

Gutxiagotasun horretatik atera behar badugu, eta menperakuntza honetatik behingoz, gure burua gutxiago justifikatu eta konplexurik gabe egin beharko dugu euskara erdigunera ekartzearen pauso hori, hierarkia kultural eta linguistikoak hautsi egin behar dira eta elkarren parean jarri behar dugu eta euskara ardatzera ekarri".

Laugarren minutuan dago irakurri berri duzun pasartea. Baina merezi du elkarrizketa osorik entzutea. 7 minutu dira guztira.

https://www.argia.eus/albistea/amets-arzallus-orain-denak-daude-euskararen-alde-baita-bere-heriotza-diseinatu-eta-praktikatu-zutenak-ere

Errepresioa Herrialde Katalanetan

pic.twitter.com/qsGXyUM43j

— CDR Catalunya (@CDRCatOficial) 10 de noviembre de 2018

Engels, independentziaren alde: “Ezin du askatasunik izan beste herri batzuk zapaltzen dituen herriak"

Geurea bezala, Polonia herri menperatu eta zatitu bat izan zen; komunistek —Marxek eta Engelsek lehenengo, alderdi boltxebikeak ondotik— Poloniaren askatasuna defenditu zuten. Hona hemen Engelsek Poloniaren independentziaren alde erran zuen gauzetako bat. Analogia paregabea gaur egungo egoerarako!

ENGELS, INDEPENDENTZIAREN ALDE

Friedrich Engels: “Ezin du askatasunik izan beste herri batzuk zapaltzen dituen herriak. Azken batean, beste herri horiek zanpatzeko erabiltzen duen indarra beti etortzen zaio kontra. Errusiar soldaduak Polonian mantentzen diren bitartean, Errusiako herriak ezin du bere burua askatu ez politikoki, ezta sozialki ere. Baina, Errusiak gaur egun duen garapen-maila kontutan hartuz, bistan da Errusiak Polonia galtzen duen momentuan, Errusiako mugimendu [iraultzaileak] boterean den erregimena uzkailtzeko indar nahikoa izango duela. Poloniako independentzia eta Errusiako iraultza elkar baldintzaturik daude.”

—F. Engels, A Polish proclamation; 1874 .

 

Engels: “Un pueblo que oprime a otros no puede emanciparse. El poder que necesita para oprimir a los demás es en última instancia siempre utilizado contra sí mismo. Mientras haya soldados rusos en Polonia, el pueblo ruso no puede liberarse política o socialmente. En el estado de desarrollo actual en Rusia, sin embargo, es indiscutible que el día que Rusia pierda Polonia, el movimiento se hará lo suficientemente fuerte en Rusia misma para derribar el orden existente. La independencia de Polonia y la revolución en Rusia se implican entre sí. Mientras tanto, la independencia y la revolución polacas en Rusia -que está mucho más cerca de lo que parece en la superficie, dada la completa catástrofe social, política y financiera y la corrupción que impregna toda la Rusia oficial- significan para los trabajadores alemanes que la burguesía, los gobiernos, en definitiva, la reacción en Alemania, serán reducidos a sus propias fuerzas, fuerzas que, con el tiempo, superaremos.” —(“Refugee Literature I. A polish proclamation”, Engels, 1874-1875)

Rosa Luxemburgen "Kartzelako gutunak Sophie Liebknechti"

Katakrakek Rosa Luxemburg komunistaren Kartzelako gutunak Sophie Liebknechti argitaratu du. Amaia Lasa izan da liburu honen itzultzailea. Hitzostea Ignazio Aiestaranek idatzi du.

• https://katakrak.net/eus/lib/kartzelako-gutunak-sophie-liebknechti

Marx, Irlandaren independentziaren alde / Marx, partidario de la independencia de Irlanda

«(…)  Langileen Elkarte Internazionalaren helburu inportanteena Ingalaterran iraultza soziala azkartzea da. Eta hori lortzeko bide bakarra Irlanda independente bat sortzea da.

Horregatik Internazionalak beti ipini behar du lehen planoan Ingalaterraren eta Irlandaren arteko gatazka, azken honen alde agertuz edonon. »

—Karl Marx, 1870eko apirilaren 9a

 

“

…el objetivo más importante de la Asociación Internacional de los obreros es acelerar la revolución social en Inglaterra. Y el único medio de lograrlo es hacer a Irlanda independiente.

Por eso la Internacional debe poner siempre en primer plano el conflicto entre Inglaterra e Irlanda, tomando abiertamente partido en todas partes por esta última. La tarea especial del Consejo Central de Londres es despertar en la clase obrera inglesa la conciencia de que la emancipación nacional de Irlanda no es para ella una cuestión abstracta de justicia o sentimiento humanitario, sino la primera condición de su propia emancipación social.

—Karl MARX:  S. Meyer eta A. Vogt-i bidalitako eskutitza 1870eko apirilaren 9an. (Progreso argitaletxea, Mosku)

Arkaitz Rodriguez eta Sortu-ko buruzagitza, sionista batekin

Alberto Spektorowski (OSA, Organización Sionista Argentina), "bakearen artisaua"

Rufi Etxeberria, Arkaitz Rodriguez, Urko Aiartza… Alberto Spektorowski sionistarekin

John Brown-en azken uneak (Thomas Hovenden)

LKI: "Tropa eta base britainiar guztiak, utikan Ipar Irlandatik!"

 

 

Liga Komunista Internazionala:

“Inperialistek inposaturiko Ostiral Santuko Akordioaren 20. urtemugan, Ipar Irlanda estatu orangista sektario bat izaten jarraitzen du. Britainiar tropen presentzia etengabean datzalarik, Akordio honek zatiketa sektarioak bermatu eta populazio katolikoaren zapalkuntza betikotzen du. Ez dio ezer onik ekarri, halaber, langile-klase protestanteari. (...) Tropa eta base britainiar guztiak, utikan Ipar Irlandatik!”

—WorkersHammer (2018ko udazkena)

.

Manifestariek lurrera bota dute EE.BB.etako monumentu arrazista bat!

Francisco Francoren Valle de los Caidos eta abarren eztabaida puri-purian dagoelarik, EE.BB.etako manifestari anti-arrazistek Ipar Karolinako “Silent Sam” monumentu konfederatua (hots, esklabista) heldu eta lurrera bota dute. Ekintza bikaina!

• https://www.icl-fi.org/english/wv/1139/unc.html

Iñigo Cabacas, Aitor Zabaleta, Felix Gonzalez Rojo: Gogoan zaituztegu!

"Iñigo gogoan JUSTIZIA! LAB, CGT, ESK, CNT"

Laster beteko dira 20 urte faxistek Aitor Zabaleta Kortazar hil zutela. Jakina denez, Aitorren zaletasun bat futbola zen, eta Espainiara joatea erabaki zuen txuri-urdinak animatzeko asmoz Atletico Madrilen kontrako partidan. Baina han, Vicente Calderonen, hiltzaile arrazisten labankadek Aitorren bizitza zapuztu zuten, bere burua defenditzeko aukerarik izan barik. Aitor Zabaletaren “krimen” bakarra euskalduna izatea izan zen.

Antzeko zerbait gertatu zitzaion Iñigo Cabacasi. Poliziek —hots, faxisten lagunek— Iñigo erail zuten Bilbon, eta (beste behin ere) bere burua defenditzeko aukerarik izan barik. Gaur egun Iñigo Cabacasen lagunek hedabide burgesen zurikeria eta espainiar erresumako epaileen eta polizien jarrera harroputza jasaten jarraitzen dute.

Nahiko ezagunak dira faxisten eta Ertzaintzaren bi hilketa hauek, baina euskal futbolak jasan duen beste egoera lazgarri bat gogoratu behar da. Denborak ez dezala oroimena estali.

30eko hamarkadan, prozesu iraultzailearen ondorioz, Borboien klanak boterea galdu eta espainiar bigarren errepublika burgesa sortu zenean, futbol taldeek sinbolo monarkikoak kendu zituzten euren klubetako ezkutuetatik, eta halaber, “real” tituloa ezabatua izan zen. Labur esanda: Sociedad de Foot-ball de San Sebastian izenarekin jaio zen klubari “real” titulua ipini zioten ondoren; baina errepublikaren garaian Donostia Football Club izena hartu zuen, ...Francok bere izen monarkikoa berrezarri zuen arte.

Errepublikako garai horretan Donostia Foot-ball Club-eko atezain zen Felix Gonzalez Rojo (edo Felix Salvador Gonzalez Rojo). 1913ko ekainaren 23an jaio zen errenteriar hau. 1933-36  bitartean jokalari txuri-urdina izan zen, eta futbolaria izateaz gain metalgintzako langile bat zen, U.G.T.ko afiliatua. Milizianoa izan zen ”Rojo” Gerra Zibilean, erreakzionario karlisten eta faxisten aurrean Gipuzkoaren defentsan armak eskutan parte hartu zuelarik. Tamalez, atxilotua izan zen eta Logroñoko eta Ondarretako presondegietatik pasa ostean indar frankistek 1939ko azaroaren 18an fusilatu zuten.

Aitor Zabaleta, Iñigo Cabacas, Rojo, ...herriak ez du barkatuko!

Felix Gonzalez Rojo kamerari begira, zigarroa erretzen.
1936an, Irungo defentsan, Gerra zibilean. (Jmz. de Aberasturiren arabera; 1996)
 

Indonesiako hiltzaileak

Indonesiako sarraskiari buruz:
https://www.icl-fi.org/english/asp/227/indonesia.html

CRITICA: "Infiltrado en el KKKlan" (BlacKkKlansman)

Spike Lee-ren lanak kritika latza jaso du polizia zuritzeagatik.
Hemen irakurri daiteke: https://www.icl-fi.org/english/wv/1139/blacKkKlansman.html

KKK

Nazi & Ertzaintza

LA FIESTA DE LA RAZA (Julio A. Mella)

12 de octubre: "ELS MOSSOS PROTEGEIXEN ELS FEIXISTES"

 

 

ARRAZAREN EGUNA

JULIO ANTONIO MELLA

(PCC, Partido Comunista de Cuba)  

 

1928ko urria.

 

B

este behin ere Amerikako gachupin nostalgikoek beren eguna ospatu dute; merkatariek, partikularrek, espartinen industrialek eta idazle iberoamerikanistek fronte bakar bat osatu dute errege tuberkulosoa, Primo de Rivera mozkortia eta «kondairetako Espainiak Amerika indiarrean egin dituen lori zibilizatzaile handiak» laudatzeko.

Beharrezkoa da teoria guzti horri aurre egitea, kontinente honetan espainiar inperioak utzi dituen hondarretatik bizitzeko interesa dutenei —hots, guakamaioen koloreko banderaren gibelean izkutatzen diren merkatariei, lur-jabe handiei edo idazle hauei— euren burua zuritzeko besterik ez du balio-eta.

Espainiari ez diogu ezer zor. Aldiz, Espainia dago gurekin zorretan. Edozein historiari erreparatuz gero, konturatuko gara Espainiak urrea, zilarra eta indiarren lana andanaka lapurtu zizkigula. Erlijio batekin ordaindu zigun, eta horixe da dena. Herrien balantza ekonomikoan fitsik ez du balio erlijioak. Bai, Espainia da gure zorduna. Pertsona zintzoak jakin behar du Espainiak zenbait urtez Europan izan zuen nagusitasuna lortzeko aukera izan bazuen, hori gure aberastasunei esker, gure produkzio-ahalmenari esker izan zela bakarrik. Espainiar burgesiak Amerikari esker lortu zuen bere garapena. Burgesia honen metatze kapitalista primitiboa guri esker izan zen, baina, ondotik, burgesia honek ez zuen bere burua babesteko gaitasunik izan Ingalaterraren eta Frantziaren aurrean: hain zen ezgauza! Zer irakatsi behar zigun berak, bada?

Aldiz, akiturik uzten gaitu. Gure oreka ekonomikoa bermatzeko ahalmenik gabe. Etnikoki, ergelkeria bat da esatea «Urriaren Hamabiaren arraza» bat existitzen dela. Batasun etniko berri batetarantz baldin bagoaz ez da Espainiarengatik ezta espainolekin: «arraza bat»en inguruan hitz egitea eta kontzeptu hori erregearekin, Primo [de Rivera]-rekin eta burgesia gachupina zaharrarekin lotzea egiazko arraza amerikarretik benetan existitu daitekeena kalumniatzea da: hots, milioika proletario esplotatu kalumniatzea da.

Urriaren Hamabia? Espainia, amerikarren obrari eta aberastasunari esker, Nazio izatera heltzeko aukera izan zuen eguna.

Burges gachupinoek ospatu eta zuritu dezatela euren jaieguna. Guk —gertaera horiek argi eta garbi ulertzen ditugulako—proletalgo espainolak euren apaizak, euren nobleak, euren militarrak, euren burgesak harrapatu eta sarraskitu ditzatela gura dugu, Amerikako Konkistaren garai zibilizatzailean egin ohi zen bezala...

Eta erregearekin zer? Ez da akabatu behar. Aski da erregimen sozialistak Escorialaren Museora lekualdatzen badu. Jadanik momifikatua dago-eta.

—Julio Antonio Mella, PCC. 1928ko urria.

 

"12 D'OCTUBRE
Res a celebrar!"

LA FIESTA DE LA RAZA  
JULIO ANTONIO MELLA

(PCC, Kubako Alderdi Komunista)

1928ko urria.

 

U

na vez más los nostálgicos gachupines de la América han festejado su día; comerciantes, particulares, industriales de alpargatas y escritores iberoamericanistas han hecho un frente único para elogiar al rey tuberculoso, al borracho Primo de Rivera y a «las grandes glorias civilizadoras de la España legendaria en la América india».

Necesario es contrarrestar toda esta teoría que no tiene más fin que el hacerse propaganda los interesados en vivir del resto del imperio español en este continente: los comerciantes, latifundistas o escritores que se cobijan todavía bajo la bandera color de guacamayo.

A España no le debemos nada. Ella es la que está en deuda con nosotros. Véase cualquier historia y se comprenderá que España nos extrajo muchos millones en oro, plata y trabajo indio. Nos pagó con una religión y eso es todo. En la balanza económica de los pueblos la religión vale menos que el agua. Sí, España es nuestra deudora. Cualquiera que sea honesto sabrá que si España pudo tener la hegemonía que por varios años tuvo en Europa se debe exclusivamente a nuestras riquezas, a nuestra capacidad para producir. Si la burguesía española se desarrolló fue por esta América. Nosotros permitimos la acumulación capitalista primitiva de esa burguesía que no supo defenderse de Inglaterra y Francia después: ¡tanta era su incapacidad! ¿Qué nos iba entonces a enseñar?

Por el contrario, nos deja exhaustos. Incapacitados para crear nuestra estabilidad económica. Étnicamente, resulta estúpido decir que hay «la raza del Doce de Octubre». Si vamos hacia una nueva unidad étnica no es por España ni con los españoles: hablar de «la raza» y unir este concepto al rey, a Primo [de Rivera] y a la caduca burguesía gachupina es calumniar lo que puede haber de verdadera raza americana: millones de proletarios explotados.

¿Doce de Octubre? El día que España pudo ascender a Nación por la obra y la riqueza de los americanos.

Festejen su día, mixtificándolo, los burgueses gachupines. Nosotros, con una concepción clara de los hechos, solo hacemos votos por el advenimiento del día en el que el proletariado español tome sus curas, sus nobles, sus militares, sus burgueses y haga con ellos una de esas matanzas que se acostumbraban en la América durante el período de la Conquista...

¿Y el rey? No debe ser muerto. Basta con que el régimen socialista lo traslade al Museo del Escorial. Ya está momificado.

Julio Antonio Mella, octubre de 1928 .

Affiches communistes

ARRAZAREN EGUNA (Julio A. Mella)



Ameriketako inbasioa
Diego Riveraren mural baten arabera.

ARRAZAREN EGUNA

JULIO ANTONIO MELLA

(PCC, Partido Comunista de Cuba)  

1928ko urria.

B

este behin ere Amerikako gachupin nostalgikoek beren eguna ospatu dute; merkatariek, partikularrek, espartinen industrialek eta idazle iberoamerikanistek fronte bakar bat osatu dute errege tuberkulosoa, Primo de Rivera mozkortia eta «kondairetako Espainiak Amerika indiarrean egin dituen lori zibilizatzaile handiak» laudatzeko.

Beharrezkoa da teoria guzti horri aurre egitea, kontinente honetan espainiar inperioak utzi dituen hondarretatik bizitzeko interesa dutenei —hots, guakamaioen koloreko banderaren gibelean izkutatzen diren merkatariei, lur-jabe handiei edo idazle hauei— euren burua zuritzeko besterik ez du balio-eta.

Espainiari ez diogu ezer zor. Aldiz, Espainia dago gurekin zorretan. Edozein historiari erreparatuz gero, konturatuko gara Espainiak urrea, zilarra eta indiarren lana andanaka lapurtu zizkigula. Erlijio bat eman zigun trukean, eta horixe da dena. Herrien balantza ekonomikoan fitsik ez du balio erlijioak. Bai, Espainia da gure zorduna. Pertsona zintzoak jakin behar du Espainiak zenbait urtez Europan izan zuen nagusitasuna lortzeko aukera izan bazuen, hori gure aberastasunei esker, gure produkzio-ahalmenari esker izan zela bakarrik. Espainiar burgesiak Amerikari esker lortu zuen bere garapena. Burgesia honen metatze kapitalista primitiboa guri esker izan zen, baina, ondotik, burgesia honek ez zuen bere burua babesteko gaitasunik izan Ingalaterraren eta Frantziaren aurrean: hain zen ezgauza! Zer irakatsi behar zigun berak, bada?

Aldiz, akiturik uzten gaitu. Gure oreka ekonomikoa bermatzeko ahalmenik gabe. Etnikoki, ergelkeria bat da esatea «Urriaren Hamabiaren arraza» bat existitzen dela. Batasun etniko berri batetarantz baldin bagoaz ez da Espainiarengatik ezta espainolekin: «arraza bat»en inguruan hitz egitea eta kontzeptu hori erregearekin, Primo [de Rivera]-rekin eta burgesia gachupina zaharrarekin lotzea egiazko arraza amerikarretik benetan existitu daitekeena kalumniatzea da: hots, milioika proletario esplotatu kalumniatzea da.

Urriaren Hamabia? Espainia, amerikarren obrari eta aberastasunari esker, Nazio izatera heltzeko aukera izan zuen eguna.

Burges gachupinoek ospatu eta zuritu dezatela euren jaieguna. Guk —gertaera horiek argi eta garbi ulertzen ditugulako—proletalgo espainolak euren apaizak, euren nobleak, euren militarrak, euren burgesak harrapatu eta sarraskitu ditzatela gura dugu, Amerikako Konkistaren garai zibilizatzailean egin ohi zen bezala...

Eta erregearekin zer? Ez da akabatu behar. Aski da erregimen sozialistak Escorialaren Museora lekualdatzen badu. Jadanik momifikatua dago-eta.

—Julio Antonio Mella, PCC. 1928ko urria.

Manifestación trotskista en EE.UU. en defensa de la revolución cubana y la URSS
y por la victoria militar de los izquierdistas salvadoreños.

Labor Defender:
"J.A. MELLA MURDERED
 by Dollar Terror"

 

"Афганистан, сплоченность в борьбе" (1982) | "Afganistan, elkartasuna borrokan" (1982)

Afganistango Errepublika Demokratikoari buruzko bideo sobietarra:
https://www.net-film.ru/film-8640/?search=qafghanistan%201982

Brutal represión contra la huelga de Amazon | Amazoneko grebaren aurkako errepresio bortitza

Grande-Marlaska —actual capo del Ministerio del Interior español, y antiguo inquisidor acusado de amparar violaciones y torturas a ciudadanos de la nación vasca— a soltado a sus elementos policiales y fascistas para atacar tanto a la huelga de Amazon (hay heridos y detenidos, entre ellos un militante del PCPE) como a los periodistas de la nación catalana. El régimen español, ahora con el socialborbónico Perro Sánchez como capo de gobierno, actúa como falange de la burguesía y como carcelero mayor de las naciones oprimidas.

"QUEBECen INDEPENDENTZIAREN ALDE !"

Quebeceko komunistak :

La Riposteren mozorroaren atzean: ez sozialismorik ezta independentziarik ere

Alderdi leninista baten alde!

Quebecen independentziaren alde!

·         Leninismoa eta arazo nazional quebectarra

·         Klase-independentzia errenditze oportunisten aitzinean

·         Eskozia, Katalunia: La Riposte bere kontraesanetan hondoratzen da

·         Fightback: Kanadako batasunaren tribuna, “101” legearen kontra

“

Kanadar Estatuaren sustraietan dago Quebecek jasaten duen zapalkuntza, uztarpe anglofonotik askatzeko borroka beti izan delarik klase borroka sustatzeko indar eragile handi bat. Kanadan eta Quebecen iraultza antolatzeko, arazo estrategiko nagusia arazo nazionala da. Ligue Trotskyste-ren programaren muinean dago askapen nazionalaren eta Quebeceko errepublika proletarioaren aldeko engaiamendua. Borroka hau aitzina eramateko, boltxebikeen ereduan oinarrituriko alderdi bat eraikitzea da gure xedea, alderdi burges eta erreformista guztiekiko independentea dena. Errusiar Iraultzaren ikasbidea segituz eta proletalgoaren diktaduraren alde borrokatuz, langileriak eta zapaldu orok emantzipazioa erdietsi dezakete.

—République ouvrière, 2018ko ekaina.

(http://www.icl-fi.org/francais/ro/suppl/lariposte.html )

Greziako komunistak mazedoniarren autodeterminazio eskubidearen defentsan

Greziako trotskistek artikulu hau argitaratu dute prentsa komunistan (http://www.icl-fi.org/greek/ob/4/macedonia.html).

 Ingalaterrako prentsak egindako itzulpena ere eskuragarri dago (http://www.icl-fi.org/english/wh/242/macedonia.html).

 

Greziako nazionalistak

Liga Komunista Internazionala:

Bizi bedi Balkanetako federazio sozialista!

GREZIA: FRENESI CHAUVINISTA MAZEDONIAREN KARIETARA

·         Greziako gutxiengo mazedoniarraren autodeterminazio eskubidearen alde!

·         KKE: bertze behin ere burgesiaren zerbitzura

·         Mazedonia: froga erabakigarria Greziako iraultzaileentzat

·         Balkanetako federazio sozialistaren alde

Engels et la libération des femmes

Exèrcit Popular d'Alliberament

“

il apparaît que l'émancipation de la femme, son égalité de condition avec l'homme est et demeure impossible tant que la femme restera exclue du travail social productif et qu'elle devra se borner au travail privé domestique. Pour que l'émancipation de la femme devienne réalisable, il faut d'abord que la femme puisse participer à la production sur une large échelle sociale et que le travail domestique ne l'occupe plus que dans une mesure insignifiante. Et cela n'est devenu possible qu'avec la grande industrie moderne qui non seulement admet sur une grande échelle le travail des femmes, mais aussi le requiert formellement et tend de plus en plus à faire du travail domestique privé une industrie publique.

— Engels: L'origine de la famille, de la propriété privée et de l'Etat

"Brebeta euskaraz! Zientzietan ere euskaraz!"

«Zientzietan ere euskaraz!» oihuak entzungai Errektoretzaren atarian #BrebetaEuskaraz pic.twitter.com/XGHDuQSKjQ

— Iurre Bidegain (@Iurrebidegain) 4 de julio de 2018

• https://www.berria.eus/paperekoa/4636/012/001/2018-07-05/brebeta_euskaraz_aldarria_bordeleraino.htm

Errepresioaren aurrean klase elkartasuna

Lenin, jakobinoen defentsan

 

Lenin: “Normala da burgesiak jakobinoak gorrotatzea”

H

istorialari burgesen iduriko, jakobinismoa erorialdi  bat da (“behera” egitea da). Historialari proletarioen iduriko, klase zapaldua askatzeko borrokaren puntu gorenetako bat da. Jakobinoek iraultza demokratiko baten alde eta errepublikaren aurkako monarken koalizio bati erresistitzeko eredurik hoberena eman zioten Frantziari. Ezin izan zuten garaipen osoa lortu, batez ere 18. mendeko Frantzia inguratzen zuten herrialdeak atzeratuegi zeudelako, eta Frantziak bera ere sozialismoa eraikitzeko oinarri materialik ez zuelako, bankurik ez zelako, ezta partzuergo kapitalistarik, ezta makinak eraikitzeko industriarik, ezta trenbiderik.

20. mendeko “jakobinismoa”, Europan edo Europa eta Asiaren arteko mugetan, klase iraultzailearen agintea, hots, proletalgoaren agintea esan nahiko luke, eta nekazari txiroen laguntzaz, oinarri materialen existentzia aprobetxatuko luke sozialismorantz joateko; ez luke bakarrik 18. mendeko jakobinoek eman zituzten gauza handi, suntsiezin eta ahaztezinak eskainiko, baizik-eta, mundu osoan zehar, langileen garaipen iraunkor bat lortuko luke.

Normala da burgesiak jakobinoak gorrotatzea. Normala da burgesia-txikia haien beldur izatea. Proletarioek eta klase-kontzientziadun langileek konfiantza osoa dute klase iraultzaile eta zapaldua boterearen jabe izatera helduko dela, eta hauxe da, hain zuzen ere, jakobinismoaren esentzia, egungo krisiaren irtenbide bakarra, hondamendi ekonomikoari eta gerrari amaiera emateko modu bakarra.

—Lenin: ¿Puede asustarse la clase obrera con el “jacobinismo”?

 Pravda, 90. alea, 1917ko ekainaren 7a (ekainaren 24a)