"Афганистан, сплоченность в борьбе" (1982) | "Afganistan, elkartasuna borrokan" (1982)

Afganistango Errepublika Demokratikoari buruzko bideo sobietarra:
https://www.net-film.ru/film-8640/?search=qafghanistan%201982

Brutal represión contra la huelga de Amazon | Amazoneko grebaren aurkako errepresio bortitza

Grande-Marlaska —actual capo del Ministerio del Interior español, y antiguo inquisidor acusado de amparar violaciones y torturas a ciudadanos de la nación vasca— a soltado a sus elementos policiales y fascistas para atacar tanto a la huelga de Amazon (hay heridos y detenidos, entre ellos un militante del PCPE) como a los periodistas de la nación catalana. El régimen español, ahora con el socialborbónico Perro Sánchez como capo de gobierno, actúa como falange de la burguesía y como carcelero mayor de las naciones oprimidas.

"QUEBECen INDEPENDENTZIAREN ALDE !"

Quebeceko komunistak :

La Riposteren mozorroaren atzean: ez sozialismorik ezta independentziarik ere

Alderdi leninista baten alde!

Quebecen independentziaren alde!

·         Leninismoa eta arazo nazional quebectarra

·         Klase-independentzia errenditze oportunisten aitzinean

·         Eskozia, Katalunia: La Riposte bere kontraesanetan hondoratzen da

·         Fightback: Kanadako batasunaren tribuna, “101” legearen kontra

“

Kanadar Estatuaren sustraietan dago Quebecek jasaten duen zapalkuntza, uztarpe anglofonotik askatzeko borroka beti izan delarik klase borroka sustatzeko indar eragile handi bat. Kanadan eta Quebecen iraultza antolatzeko, arazo estrategiko nagusia arazo nazionala da. Ligue Trotskyste-ren programaren muinean dago askapen nazionalaren eta Quebeceko errepublika proletarioaren aldeko engaiamendua. Borroka hau aitzina eramateko, boltxebikeen ereduan oinarrituriko alderdi bat eraikitzea da gure xedea, alderdi burges eta erreformista guztiekiko independentea dena. Errusiar Iraultzaren ikasbidea segituz eta proletalgoaren diktaduraren alde borrokatuz, langileriak eta zapaldu orok emantzipazioa erdietsi dezakete.

—République ouvrière, 2018ko ekaina.

(http://www.icl-fi.org/francais/ro/suppl/lariposte.html )

Greziako komunistak mazedoniarren autodeterminazio eskubidearen defentsan

Greziako trotskistek artikulu hau argitaratu dute prentsa komunistan (http://www.icl-fi.org/greek/ob/4/macedonia.html).

 Ingalaterrako prentsak egindako itzulpena ere eskuragarri dago (http://www.icl-fi.org/english/wh/242/macedonia.html).

 

Greziako nazionalistak

Liga Komunista Internazionala:

Bizi bedi Balkanetako federazio sozialista!

GREZIA: FRENESI CHAUVINISTA MAZEDONIAREN KARIETARA

·         Greziako gutxiengo mazedoniarraren autodeterminazio eskubidearen alde!

·         KKE: bertze behin ere burgesiaren zerbitzura

·         Mazedonia: froga erabakigarria Greziako iraultzaileentzat

·         Balkanetako federazio sozialistaren alde

Engels et la libération des femmes

Exèrcit Popular d'Alliberament

“

il apparaît que l'émancipation de la femme, son égalité de condition avec l'homme est et demeure impossible tant que la femme restera exclue du travail social productif et qu'elle devra se borner au travail privé domestique. Pour que l'émancipation de la femme devienne réalisable, il faut d'abord que la femme puisse participer à la production sur une large échelle sociale et que le travail domestique ne l'occupe plus que dans une mesure insignifiante. Et cela n'est devenu possible qu'avec la grande industrie moderne qui non seulement admet sur une grande échelle le travail des femmes, mais aussi le requiert formellement et tend de plus en plus à faire du travail domestique privé une industrie publique.

— Engels: L'origine de la famille, de la propriété privée et de l'Etat

"Brebeta euskaraz! Zientzietan ere euskaraz!"

«Zientzietan ere euskaraz!» oihuak entzungai Errektoretzaren atarian #BrebetaEuskaraz pic.twitter.com/XGHDuQSKjQ

— Iurre Bidegain (@Iurrebidegain) 4 de julio de 2018

• https://www.berria.eus/paperekoa/4636/012/001/2018-07-05/brebeta_euskaraz_aldarria_bordeleraino.htm

Errepresioaren aurrean klase elkartasuna

Lenin, jakobinoen defentsan

 

Lenin: “Normala da burgesiak jakobinoak gorrotatzea”

H

istorialari burgesen iduriko, jakobinismoa erorialdi  bat da (“behera” egitea da). Historialari proletarioen iduriko, klase zapaldua askatzeko borrokaren puntu gorenetako bat da. Jakobinoek iraultza demokratiko baten alde eta errepublikaren aurkako monarken koalizio bati erresistitzeko eredurik hoberena eman zioten Frantziari. Ezin izan zuten garaipen osoa lortu, batez ere 18. mendeko Frantzia inguratzen zuten herrialdeak atzeratuegi zeudelako, eta Frantziak bera ere sozialismoa eraikitzeko oinarri materialik ez zuelako, bankurik ez zelako, ezta partzuergo kapitalistarik, ezta makinak eraikitzeko industriarik, ezta trenbiderik.

20. mendeko “jakobinismoa”, Europan edo Europa eta Asiaren arteko mugetan, klase iraultzailearen agintea, hots, proletalgoaren agintea esan nahiko luke, eta nekazari txiroen laguntzaz, oinarri materialen existentzia aprobetxatuko luke sozialismorantz joateko; ez luke bakarrik 18. mendeko jakobinoek eman zituzten gauza handi, suntsiezin eta ahaztezinak eskainiko, baizik-eta, mundu osoan zehar, langileen garaipen iraunkor bat lortuko luke.

Normala da burgesiak jakobinoak gorrotatzea. Normala da burgesia-txikia haien beldur izatea. Proletarioek eta klase-kontzientziadun langileek konfiantza osoa dute klase iraultzaile eta zapaldua boterearen jabe izatera helduko dela, eta hauxe da, hain zuzen ere, jakobinismoaren esentzia, egungo krisiaren irtenbide bakarra, hondamendi ekonomikoari eta gerrari amaiera emateko modu bakarra.

—Lenin: ¿Puede asustarse la clase obrera con el “jacobinismo”?

 Pravda, 90. alea, 1917ko ekainaren 7a (ekainaren 24a)

Bukharin: Materialismoa eta idealismoa filosofian

 

 

—Nikolai Bukharin—

Materialismo historikoaren teoria

MATERIALISMO DIALEKTIKOA

Materialismoa eta idealismoa filosofian: objektibotasunaren arazoa

Itzulpena: trotskistak.blogspot

(...)

J

ainkoak ez du ezartzen giza nahimena, kanpoko kausen eta giza organismo propioaren baldintzen menpe dago. Hemen arazorik handienaren aurrean gaude, milaka urtez gizakien pentsamenduaren kezka iturri izan dena: materiaren eta espirituaren arteko harremanaren arazoa, hau da, kaleko hizkeran adieraztearren, “gorputzaren” eta “arimaren” arteko harremana. Orokorrean, bi fenomeno mota bereizten ditugu. Batzuk hedadura bat dute, espazio bat okupatzen dute, gure zentzuen bitartez sumatu ditzakegu; ikus, entzun, sentitu, dastatu eta usaindu ditzakegu; fenomeno material gisa ezagutzen ditugu. Besteak ez dira espazioan hedatzen, eta ezin dira, ondorioz, sentituak ezta ikusiak izan. Horiek dira, adibidez, giza gogamena, borondatea edota sentsazioak. Baina inork ezin du hauen existentzia zalantzan jarri. Descartes-ek egitate hori giza existentziaren frogatzat hartu zuen, hain zuzen ere. Hortaz, zera esan zuen: “Cogito, ergo sum” (Pentsatzen dut, beraz banaiz). Aldiz, giza pentsamendua ezin da ukitu ezta ikusi; ez du kolorerik eta ezin da zuzenean metrotan neurtu. Fenomeno hauei “psikikoak” edo “espiritualak” esaten diegu. Zein harreman mota ote dago bi fenomeno hauen artean? Zein ote da “gauza guztien printzipioa”: espiritua edo materia? Zein da jatorrizko fenomenoa? Zein oinarrizkoa? Materiak sortzen ote du espiritua edo alderantziz da? Zein harreman mota dago elkarren artean? Horixe da filosofiaren funtsezko arazoa, eta erantzunak zientzia sozialen alorreko arazo anitzei eragingo dio.

Hartu dezagun afera hau ikuspuntu posible guztietatik. Deus baino lehen, onartu behar dugu gizakia naturaren parte dela. Ezin dugu ziurtatu beste planeta batzutan giza-organizazioa gainditzen duen izakirik existitzen ote den, baina planeten kantitatea kontutan hartuz, baliteke hala izatea. Baina guretzat ebidentea da “gizakia” delakoa (Pascal-en “ihi pentsalaria”) ez dela jainkoaren sorkuntza bat, mundutik at dagoena, beste unibertso misteriotsu eta ezezagun batetik proiektatu dena. Natura-zientziek, ordea, gizakia naturaren parte dela eta lege orokor batzuen menpe dagoela erakusten digute. Ezagutzen dugun mundu honi so eginez gero, ikusten dugu fenomeno psikikoak, espiritua delakoaren fenomenoak, fenomeno guztien artean, parte infinitesimal bat besterik ez direla. Badakigu, halaber,  gizakia beste animalia batzutatik datorrela, eta, azken batean, izaki bizidunak Lurrean agertu zirela denbora jakin baten ondotik. Lurra oraindik eguzkiaren antzeko suzko esfera bat zenean, hozte prozesua baino lehenago, ez zegoen bizitzarik bere gainazalean, ezta inongo motako izaki adimendunik. Natura hilaren eboluziotik sortu zen natura organikoa, pentsatzeko gai den forma bat sortu zelarik. Lehenbizi materia existitu zen, pentsatzeko gai ez zena, eta hortik sortu zen materia adimenduna, gizakia, alegia. Hori horrelaxe izan bazen —eta natura-zientziek horrela izan zela esaten dute— ebidentea da materiak espiritua sorrarazi zuela, eta ez espirituak materia. Ez dugu ezagutzen seme-alabarik beraien gurasoak baino lehenago existitu direnik. Espiritua ondoren agertzen da. Beraz, ondorengotzat hartu behar dugu, eta ez aitatzat, gauza “espiritualen” jarraitzaile sutsuegiek nahi duten bezala.

Badakigu, halaber, “espiritua” ez dela agertzen harik eta “materia modu jakin batean organizatu” ez den arte.

Zero batek ezin du pentsatu, hutsik dagoen zerbaitek ezta ere, “espirituak” ezta ere materiarik gabe. Gizakion garunak du —giza-organismoaren parte dena—pentsatzeko ahalmena; eta giza-organismo hau modu ikaragarri konplexuan organizaturiko materia da.

Gainera, bistan da, esandako arrazoiengatik, materia existitu daitekeela espiriturik gabe, baina, aldiz, espirituak ez du existentziarik materiarik gabe. Materia existitu zen izaki adimenduna agertu baino lehenago: Lurra denbora luzez existitu zen bere gainazalean edozein motako “espiriturik” agertu aurretik. Beste era batera esanda, materia objektiboki existitzen da, espiritutik independentea da. Baina “espirituaren” fenomeno psikikoa ez zen inoiz existitu materiarik gabe, modu independentean. Garunik gabe ez dago adimenik, desioak ezinezkoak dira ez badago desiorik sortzen duen organismorik. “Espirituak” harreman estua dauka “beti” materiarekin (soilik Biblian aurkitu dezakegu “espiritua” uretan flotatzen). Beste modu batean esanda, fenomeno psikikoak, kontzientziaren fenomenoak “era jakin batean organizaturiko materiaren propietate bat” baino ez dira, “materia honen funtzio” bat.

Har dezagun gizakia adibidez: Modu delikatu batean organizaturiko kreatura bat da. Deuseztatu, desantolatu, deskonposatu dezagun organizazio hau eta orduan berehala desagertuko da bere “espiritua”. Gizakiek sistema hau berreraikitzeko gai izango balira, giza-organismo hau berriz osatzeko ahalmena izango balute, giza-organismo bat desantolatu eta berriz muntatzeko gai izango balira, erloju baten parteekin egiten dugun moduan, orduan berehala etorriko litzateke kontzientzia. Noski, ez gara oraindik hori egiteko gai. Baina jadanik ikusi dugun bezala, determinismoari buruz eztabaidatu dugunean, “espirituaren” egoera, hots, kontzientziaren egoera, organismoaren egoeraren menpe dago. Organismoa alkoholarekin intoxikatzen badugu, kontzientzia nahastu egingo da, espiritua zabuka ibiliko da. Organismo hori sendatzen bada bere egoera normalera itzuliz (sustantzia toxikoen aurkako antidoto bat hartu duelako, adibidez), orduan espiritua ere modu normalean funtzionatzen hasiko da. Honek argi eta garbi frogatzen du kontzientzia materiaren menpe dagoela, hau da, “existentziak determinatzen duela pentsamena”.

Ikusi dugunez, fenomeno psikikoak modu jakin batean organizaturiko materiaren propietate bat dira. Beraz, zenbait fluktuazio gerta daitezke, materia organizatzeko zenbait forma, eta, hortaz, bizitza mentalaren zenbait forma. Gizakiak, bere garunarekin, organizazio jakin bat du, Lurreko bizitza psikiko perfektuenaren jabe da eta benetako kontzientzia bat du. Zakurrak beste modu batean organizaturik daude, eta horrexegatik beraien psikea eta gizakiarena ezberdinak dira. Zizarea ere modu berezi batean organizaturik dago, eta bere “espiritua”, ondorioz, ikaragarri pobrea da, eta ezin da inolaz ere konparatu gizakiak daukanarekin. Harri batek, adibidez, bere organizazioa dela-eta, materia bizigabe  bat da, eta, beraz, ez du bizitza psikikorik. Psikea izateko materiaren organizazio berezi eta korapilatsu bat behar da. Materiaren organizazio bereziki konplexu bat izatea nahitaezko baldintza da bizitza psikikoa agertu dadin, hau da,  «kontzientzia» izenez ezagutzen dugun bizitza hori agertu dadin. Lurrean, kontzientzia hori azaltzen da soilik materia instrumenturik konplexuenarekin organizatu denean; gizakiaren kasuan: garunarekin.

Hortaz, materiarik gabe ez dago espiriturik, baina materiak ez du espiriturik behar existitzeko; materia espiritua baino lehenago existitu zen, materia modu jakin batean organizatzen denean, bere propietate berezi bat sortzen da: espiritua.

Ondorioz, filosofiaren eremuan, materialismoaren eta idealismoaren arteko erlazioen arazoa ebatzita gelditzen da. Materialismoaren ustez, materia lehenengo gauza da, funtsezko gauza bat; idealismoaren iritziz espirituak du lehentasuna. Materialistentzat, espiritua materiaren produktu bat da. Idealistentzat, aldiz, materia da espirituaren produktua.

Ez da zaila ulertzea idealismoa (existitzen diren gauza guztien oinarria ideiak edo espiritua dela dioen doktrina) kontzepzio erlijiosoaren forma arindu bat dela, eta honen arabera, botere misteriotsu eta jainkotiar bat naturaren “gainetik” dago, eta giza-kontzientzia botere jainkotiar batek sortzen duen txinparta txiki baten gisa kontsideratzen du, eta gizakia bera ere jainkoak hautatutako kreatura bat dela uste du. Ikuspuntu idealistak, ondorioz, absurdo multzo batetara garamatza, sarritan klase menperatzaileen filosofoek seriotasunik handienarekin defenditzen dituzten absurdoak.

—Nikolai Ivanovitx Bukharin, militante boltxebikea: Teoría del materialismo histórico.

Николай Иванович Бухарин

Altsasukoak aske! Iruñeko manifestazioko 4ak aske!

[BIDEOA] Gaur goizean #bakaiku-n burutu den herri margoketa #AltsasukoakASKE pic.twitter.com/sXd5oIjW5s

— bakaiku.info (@bakaiku_info) 16 de junio de 2018

Lenin, zapalkuntza nazionalaren kontra

“

Iraultza sozialista egin eta burgesia garaitu ahal izateko, langileak beraien artean estuki batu behar dira, eta batasun sendo horri laguntzen dio nazioen autodeterminazioaren eskubidearen aldeko borrokak, hots, anexioen aurkako borrokak”

—Lenin: Balance de una discusión sobre el derecho de las naciones a la autodeterminación (1916ko ekaina)

Komunistek Korsikaren independentzia eskatu dute

Frantziako eta Mexikoko prentsa leninistak korsikarren askapen nazionala aldarrikatu du. Gazteleraz eta frantsesez irakur daiteke:
http://www.spartacist.org/espanol/eo/49/macron.html

Hemen ere euskarazko itzulpena irakur daiteke:
https://trotskistak.blogspot.com/2018/03/por-la-independencia-de-corcega.html

Quebec | "Altxa dezagun leninismoaren bandera! Independentzia eta sozialismoa!"

M1, 2018

République ouvrière, 2. alea	2018ko udaberria/uda

République ouvrière eta Workers Tribune:

Altxa dezagun

leninismoaren bandera!

Independentzia eta sozialismoa!

 

 

Itzulpen ez ofiziala.
Jatorrizkoa hemen (frantsesez eta gazteleraz):

• http://www.spartacist.org/francais/ro/2/banniere.html

 

• http://www.spartacist.org/espanol/eo/49/ro.html

 

«Benetako alderdi leninista bat eraikitzeko oinarriak jarri ditugu, alderdi honek zapalkuntza nazionalaren aurkako borroka bere programaren muinean darama»

«Britainiar Inperioak Quebec bortxaz konkistatu eta militarki okupatu zuen 1759-1760 urteen artean. Ordutik, Kanadako frantsesak gutxiengo zapaldu bat izan dira, eta 1837-38ko patrioten iraultza demokratikoaren errepresio odoltsuak egoera hori bermatu zuen»

«Quebec-en independentzia kausa justu bat da eta ez diogu aldez aurreko baldintzarik jartzen»

«Quebectar langileak ez dira zinez libreak izanen Quebec kapitalista “ezkertiar”  batean. Langileak boterean dauden errepublika bat beharrezkoa da. Perspektiba hau gure deiadarrean adierazten dugu: Independentzia eta sozialismoa!»

 

«Kanadan, Spartacist Canada bakarra izan da bai Sobiet Batasunean gertatutako errestaurazio kapitalistaren aurkako borrokan, bai gainontzeko Estatu proletario deformatuen konkisten defentsan (Txina, Kuba, Ipar Korea, Vietnam eta Laos)»

«Kanada ingeleseko proletalgoak quebectarren eskubideak defenditu behar ditu kosta ahala kosta, independentziaren babes irmoena izan behar du»

 

«Workers Tribunek instituzio monarkikoen paper erreakzionarioa azpimarratzeko ardura hartuko du, eta ahal duen guztia eginen du langileen borrokak Erdi Aroko hondar hau deuseztatzeko» 

«Frantsesa hizkuntza zikin bat izan da beti klase agintari anglofonoaren idurikoz. Denbora luzez ez zen ezta ezbaian jartzen frantsesez ez mintzatzea gobernuan edo negozioetan: “Speak white!”...

Frantsesez mintzo direnak gutxiengo bat izanda,

arriskurik  ez separatzeko»

«Leninistak garen neurrian, uste dugu hizkuntzen arteko berditasuna erdiesteko hizkuntza menperatzailearen pribilegioen kontra borrokatu behar dela. Gaurdaino, ingelesak ez du inoiz galdu Quebec-eko zapaltzaileen hizkuntzaren estatusa. Beraz, “101 legea” babesten dugu, eta Quebec-era datozen immigranteak frantsesa ikasiz integratu behar dutela defenditzen dugu»

«Klase borroken historiak frogatzen du Quebec Ipar Amerikako kapitalismoaren katebegi ahula izan daitekeela. Baina langileriaren ahalmen iraultzailea gauzatzeko, abangoardiako alderdi bat beharrezkoa da ezinbestean»

 

Lenin eta Trotsky

 

Ignacio Agramonte Loinatz

Silvio Rodriguezen kanta Ignacio Agramonte Loinatzen omenez:

Kuba 1868: Kolonialismoaren eta esklabotzaren kontrako gerlaren hastapenaren 150. urtemuga

1868-2018

Laster 150 urte beteko dira Espainian 1868ko Iraileko Iraultza gertatu zenetik. Kuba Espainiako kolonia bat zen garai horretan, baina Iberian jazotako guztiak eragina izan zuen uhartean, eta berehala Hamar Urteko Gerra iraultzailea piztu zen independentisten eta kolonialisten artean, azken hauek esklabotzaren defendatzaile sutsuak. Independentziaren aldeko gerrak esklabotzaren abolizioa ekarri zuen moduan, gaur egun ere Espainiak zapaltzen dituen nazioen borroka askatzaileak esklabotza kapitalistaren abolizioa eragin dezake.

 

-1868-

Manifiesto de la Junta Revolucionaria de la Isla de Cuba, dirigido a sus compatriotas y a todas las naciones

Manzanillo, 10 de octubre de 1868 .

El general en jefe, Carlos Manuel de Céspedes.

Al levantarnos armados contra la opresión del tiránico gobierno español, siguiendo la costumbre establecida en todos los países civilizados, manifestamos al mundo las causas que nos han obligado a dar este paso, que en demanda de mayores bienes, siempre produce trastornos inevitables, y los principios que queremos cimentar sobre las ruinas de lo presente para felicidad del porvenir.

Nadie ignora que España gobierna la isla de Cuba con un brazo de hierro ensangrentado; no solo no la deja seguridad en sus propiedades, arrogándose la facultad de imponerla tributos y contribuciones a su antojo, sino que teniéndola privada de toda libertad política, civil y religiosa, sus desgraciados hijos se ven expulsados de su suelo a remotos climas o ejecutados sin forma de proceso, por comisiones militares establecidas en plena paz, con mengua del poder civil. La tiene privada del derecho de reunión como no sea bajo la presidencia de un jefe militar; no puede pedir el remedio a sus males, sin que se la trate como rebelde, y no se le concede otro recurso que callar y obedecer.

La plaga infinita de empleados hambrientos que de España nos inunda, nos devora el producto de nuestros bienes y de nuestro trabajo; al amparo de la despótica autoridad que el gobierno español pone en sus manos y priva a nuestros mejores compatriotas de los empleos públicos, que requiere un buen gobierno, el arte de conocer cómo se dirigen los destinos de una nación; porque auxiliada del sistema restrictivo de enseñanza que adopta, desea España que seamos tan ignorantes que no conozcamos nuestros sagrados derechos, y que si los conocemos no podamos reclamar su observancia en ningún terreno.

Amada y consideraba esta isla por todas las naciones que la rodean, que ninguna es enemiga suya, no necesita de un ejército ni de una marina permanente, que agotan con sus enormes gastos hasta las fuentes de la riqueza pública y privada; y que sin embargo España nos impone en nuestro territorio una fuerza armada que no lleva otro objeto que hacernos doblar el cuello al yugo férreo que nos degrada [...]

Manzanillo, 10 de Octubre de 1868.—

El general en jefe, Carlos Manuel de Céspedes.

http://historia.cubaeduca.cu/mnifiesto-diez-de-octubre

Euskal burgesiaren ahulezia eta sumisioa

Falangistak eta Ertzaintza

“

Euskadiko eboluzio ekonomikoa burutu aurretik, euskal burgesiak itunak gauzatzen zituen feudalismoaren hondarrekin, Euskal Herriaren iturri produktibo guztien jabe bilakatu zen erakunde feudal baten (jesuiten) besoetan zegoelako, eta, zenbait unetan, beraien negozioetan parte hartzeko aukera ematen zien kasta menperatzaileen ordezkariei. Hain zuzen ere, monarkia euskal kapitalismoaren jabetzaren bermea zen, nahiz-eta honen askatasuna kaltetua izan. Euskal burgesiaren ahulezia eta sumisioa nabarmenagoa zen proletalgoaren hazkunde kementsuaren aurrean, indar berri baten gisa ageri baitzen, ikara sortzen zuen indar itzel baten gisa, eta proletalgoaren borrokek kapitalistak atzera jotzea eragiten zuen, bere burua defendatzeko muturreko neurri bat hartzea eragin zuelarik: nazio zapaltzailearen aparatu errepresiboaz baliatzea.

— Jose Luis Arenillas Oxinaga: El problema de las nacionalidades en Euskadi; “Comunismo” aldizkariaren 38. alean argitaratua. 1934ko iraila.

 

(*) “Euskal Herria” idazteko minuskula erabiltzen du egileak: “país vasco”

La càrrega (R. Casas)

 

La Riposte: Québec Solidaire-ren hegal federalista

 

REPUBLIQUE OUVRIERE

Quebeceko komunisten egunkaritik itzulita

 

1.alea, 2017-2018ko udazkena/negua

LA RIPOSTE:

QUÉBEC SOLIDAIREren

HEGAL FEDERALISTA

 

La Riposte: ala federalista

de Québec Solidaire

Itzulpen ez ofiziala /Traducción no oficial.
Originala:   http://www.spartacist.org/francais/ro/1/riposte.html

 

 

Q

uébec Solidaire incluye a varios colectivos supuestamente marxistas. Entre ellos se encuentra La Riposte Socialiste, afiliada a la Tendencia Marxista Internacional (TMI). La perspectiva de esta organización es liquidarse en no importa qué partido, sin miramiento a su naturaleza de clase, con tal de que sea “popular”. En Grecia su grupo ha trabajado dentro del partido burgués Syriza, mientras que en Francia sus seguidores han sido los majorettes de Mélenchon, defensor del chovinismo francés republicano. En Estados Unidos, están entusiasmados con el político capitalista Bernie Sanders, que ha apoyado las intervenciones militares imperialistas en Afganistán y en Siria.

Pero La Riposte tiene algo de particular entre los grupos reformistas que apoyan a QS [Québec Solidaire], y es que los ataca desde la derecha. Tiene un programa abiertamente anglo-chovinista opuesto a la independencia de Quebec. Esta línea fue dictada desde Gran Bretaña, la opresora histórica de Quebec, por no otros que los dirigentes históricos de la TMI, Ted Grant y Alan Woods. En un documento publicado en 2000, “Le marxisme et la question nationale”, dieron sus órdenes a los quebequeses:

« Un marxista diría a los quebequeses: sí, tenéis derecho a la autodeterminación. Vamos a defender este derecho. Pero consideramos que la separación será en detrimento de los quebequeses y de todo el pueblo de Canadá. Si hay un referendum vamos, por supuesto, a actuar y votar contra la separación. Estamos por un Quebec socialista en una Canadá socialista teniendo pleno respeto por los derechos nacionales como única solución a nuestros problemas »

Con este alegato repugnante y menospreciativo en defensa de la unidad canadiense, la TMI acata la opresión permanente de Quebec, que significa de facto su asimilación forzosa en la Norteamérica anglófona. Ello coincide también con las posiciones del NPD [Alderdi Demokratiko Berria, sozialdemokratak], partido en el que La Riposte ha hecho también su nido. El NPD, partido desde siempre hostil a los derechos nacionales de Quebec, ha tomado parte activa de forma destacada en el campo reaccionario del “no” en los referendum de 1980 y 1995.

«Grant-ek eta Woods-ek Leninen autodeterminazioaren aldeko deiadar askatzailea zapalkuntza nazionalaren aldeko defentsan bihurtzen dute »

«Leninek Norvegiaren independentzia babestu egin zuen Suediaren aurka 1905ean. Halaber, Irlandaren independentziaren aldeko 1916ko Pazko altxamendua babestu egin zuen. Honi dagokionez, “ekonomizista inperialisten” aurka, hain zuzen ere, polemikak zuzendu zituen, hauek —Granten eta Woodsen antzera— ez zutelako uste nazio zapalduen borrokek babesik merezi zuenik»

Para justificar su posición, Grant y Woods transforman el eslogan liberador de Lenin sobre la autodeterminación en defensa de la opresión nacional, afirmando: “El eslogan del derecho a la autodeterminación, lejos de implicar el apoyo a la separación, es parte integrante de la lucha contra la separación” (¡subrayado por ellos!). De facto, Lenin dedicó una parte importante de su vida a denunciar estos “socialistas” que rechazan defender el derecho de las naciones a ejercer su autodeterminación. Lenin apoyó la independencia de Noruega frente a Suecia en 1905 . Lenin apoyó el alzamiento de Pascua en aras de la independencia de Irlanda en 1916 . Sobre esto, justamente polemizó contra los “economicistas imperialistas” que, como Grant y Woods, no consideran que las luchas de las naciones oprimidas sean dignas de apoyo:

 “Pensar que la revolución social es concebible sin insurrecciones de la naciones pequeñas en las colonias y en Europa, sin explosiones revolucionarias de una parte de la pequeña burguesía, con todos sus prejuicios, sin el movimiento de las masas proletarias y semiproletarias inconscientes contra la opresión terrateniente, clerical, monárquica, nacional, etc. ; pensar así, significa abjurar de la revolución social. En un sitio, se piensa, por lo visto, forma un ejército y dice: “Estamos por el socialismo”; en otro sitio forma otro ejército y proclama: “Estamos por el imperialismo”, ¡y eso será la revolución social! Unicamente basándose en semejante punto de vista ridículo y pedante se puede ultrajar a la insurrección irlandesa, calificándola de “putsch”.

—Lenin: Balance de la discusión sobre la autodeterminación, (1916)

No sorprende, por tanto, que La Riposte trate también la cuestión lingüística como distracción. En un reportaje sobre la convención del NPD de Quebec en 2011, La Riposte ha llegado incluso a ensalzar a su héroe Jack Layton (pequeño pelele del consejo municipal de Toronto que luego se convirtió en jefe del NPD)  por su insensibilidad con respecto a la opresión lingüïstica de los francófonos:

“Jack ha tenido razón al subrayar que el establishment está solo interesado en el debate lingüístico agitándolo sin cesar para desviar a los obreros de los verdaderos problemas y de las verdaderas soluciones”

—marxiste.qc.ca, 2018ko uztailaren 14a

La Riposte es, por tanto, indiferente a las luchas históricas (y contemporáneas) de los trabajadores quebequeses para conseguir el derecho de trabajar y vivir en francés frente a los patrones que les dicen “speak white”. Para La Riposte, “los verdaderos asuntos” son actuar para elegir a los populistas burgueses de QS y a los socialdemócratas chovinistas del NPD.

Como dijeron los congéneres federalistas de La Riposte durante el referendum de 1980: Non merci!

—République ouvrère. Liga Komunista Internazionala (LKI).

1. alea, 2017/2018ko udazkena/negua

«La Ripostek, beraz, indiferentzia erakusten du frantsesez lan eta bizitzeko eskubidea lortzeko langile quebectarrek gauzatzen dituzten borroka historikoen (eta garaikideen) aurrean»

Quebec-eko prentsa komunista